Meer beelden bij DigitalGlobe. Er is ook een gedetailleerde analyse van deze beelden beschikbaar.

In de donkere prehistorie werden natuurrampen toegeschreven aan de toorn van de goden. Na de Verlichting bracht de wetenschap de verklaring: het was de natuur, het was de beweging van de tektonische platen, die aardbevingen en tsoenami's veroorzaken. Maar nu heeft de mensheid een nieuwe, grootse stap in de evolutie gezet. Niet de goden en niet de natuur moeten met de vinger gewezen worden, maar de Amerikaanse George W. Bush. Alle gekheid op een stokje, zelfs de grootste Bush-hater zal Bush niet als oorzaak van de tsoenami bestempelen. Maar de ramp heeft toch al weer aanleiding gegeven tot een vuurwerk van Bush-bashing. Een bloemlezing:

1. De VS zetten op eigen houtje een multilaterale hulpverleningscoalitie op voor Zuid-Oost-Azië. Australië, Japan, India en de VS maken er deel van uit. Bush ondermijnt de Verenigde Naties, het is "cynisch en schandalig".
   
2. "Andere landen kunnen nog meedoen als ze willen", zegt Bush. Bush schoffeert weer eens Europa.
   
3. In een eerste reactie op de tsoenami zegden de VS slechts 15 miljoen dollar hulp toe. Bush is "gierig", de hulp is "schamel".
   
4. De 15 miljoen dollar werden vrij snel opgetrokken tot 35 miljoen dollar. Bush kondigt aan dat de 35 miljoen dollar noodhulp slechts een begin is. Intussen is de hulp opgetrokken tot 100 miljoen dollar. Bush is een kazakdraaier. Bush wil van de ramp gebruik maken om zijn imago op te krikken.

Ik heb de layout van de reacties op deze weblog enigszins gewijzigd. Meteen heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn blog geschikt te maken voor Gravatar. Dat betekent "Globally Recognized Avatar". De term "avatar" komt uit het hindoeïsme en betekent de incarnatie van een onsterfelijk wezen. Op het web en in de games-wereld is de term geëvolueerd tot "een beeld dat een deelnemer typeert". Gravatar is een manier om, op die weblogs die Gravatar ondersteunen, automatisch je foto of een fictieve figuur die je als je "avatar" beschouwt, bij je reacties te laten verschijnen.

Je foto (formaat: 80 x 80 pixels) wordt daarbij één keer opgeslagen op de server van Gravatar.com. De foto wordt één keer manueel geverifieerd om pornografische toestanden te vermijden. De koppeling tussen reageerder en foto wordt gemaakt op basis van het e-mail adres, dat MD5-geëncrypteerd over het internet wordt verstuurd, om het risico op spam minimaal te houden. Het systeem werkt niet voor wie een reactie plaatst en daarbij in plaats van een e-mail adres een URL van een website opgeeft. Dat is een probleempje dat zich enkel voordoet bij Nucleus, dat standaard slechts één veld voorziet voor ofwel email-adres ofwel URL. Voor wie geen Gravatar-account heeft, wordt een default-plaatje (voor de taalpuristen: een "verzuimwaarde-plaatje") voorzien.

Gravatar.com is een initiatief van de Amerikaan Thomas Werner. Voor de belangrijkste blogsystemen bestaan er plugins die toelaten om Gravatar te gebruiken. De invloedrijke blogger Jeremy Zawodny vestigde eergisteren de aandacht op Gravatar.com via zijn linkblog. Voor de toekomst van Gravatar voorzie ik drie mogelijkheden: ofwel blijft het systeem wegens gebrek aan succes een sluimerend bestaan leiden, ofwel gaat het systeem aan zijn eigen succes ten onder omdat de kosten voor processing power en bandbreedte te hoog worden, ofwel wordt het systeem gecommercialiseerd.

De aardbeving die aan de basis lag van de Tsunami in Zuid-Oost-Azië, heeft de landkaart van Azië gewijzigd. Door de beweging van de aardplaten zijn sommige eilanden aan de zuidwestelijke kust van Sumatra naar het zuidoosten opgeschoven in een grootte-orde van 10 meter. De noordwestelijke punt van Sumatra is vermoedelijk 36 meter naar het zuidwesten opgeschoven. Ook de hoogte van de eilanden is gewijzigd. Het is ook mogelijk dat de rotatiesnelheid van de aarde gewijzigd werd (door de gewijzigde massaverdeling), waardoor de lengte van een dag ingekort of verlengd wordt in de grootte-orde van een microseconde.

De aardbeving vond plaats op tweede kerstdag om 01:59 Belgische tijd, 07:59 Indonesische tijd. Het duurde een tweetal uur eer de tsunami de kust van Sri Lanka, 1.600 kilometer verderop, bereikte. Een goed uitgebouwd waarschuwingssysteem, zoals dat bestaat in de Stille Oceaan, had levens kunnen redden. Wat ik persoonlijk mis in de mediaverslaggeving over de tsunami, is een gedetailleerde tijdslijn die aangeeft op welk tijdstip elk gebied werd getroffen. Het zou ons een idee kunnen geven van de voorbereidingstijd in geval van een goed werkend waarschuwingssysteem.
[Meer...]

Een verhaal van "versimpeling"

Het Nieuwsblad bracht maandag bij zijn jaaroverzicht van 2004 op pagina 8 een kadertje met "het citaat", dat we hiernaast afbeelden. Het gaat om de beruchte uitspraak van Hugo Coveliers, waarin hij toenmalig partijvoorzitter Karel De Gucht "vergeleek" met een Albanese maffialeider.

Twee nuanceringen passen hier wel bij. Ten eerste maakte Coveliers deze vergelijking op 3 december 2003 in een interview met P-Magazine. Dat een uitspraak die gedaan werd in 2003, als "het citaat" gebracht wordt bij een jaaroverzicht van het jaar 2004, zullen we maar beschouwen als een vorm van dichterlijke vrijheid die we door de vingers kunnen zien, omdat de gevolgen van die uitspraak blijkbaar tot op vandaag nog steeds nazinderen.

Ten tweede leert het bestuderen van de echte, letterlijke uitspraak ons dat Coveliers helemaal niet stelde dat De Gucht een Albanese maffialeider is, maar wel dat De Gucht een uitspraak gedaan had "die men eerder zou verwachten van een Albanese maffialeider".
[Meer...]

Gisterochtend, toen de linkse VLD'er Patrik Vankrunkelsven in De Morgen pleitte voor het doorbreken van het cordon sanitaire "om pragmatische redenen", stierf de bedenker van dat cordon aan een hartaanval. Maar elk eventueel verband tussen beide gebeurtenissen bestaat vooralsnog enkel in de fantasie van u, lezer. Hugo Gijsels, 54, journalist en auteur, bevond zich in het Waalse boekendorpje Redu toen zijn hart het begaf. Samen met Jos Vander Velpen schreef hij in 1989 het boek "Het Vlaams Blok: het verdriet van Vlaanderen", in 1992 het boek "Het Vlaams Blok" (Franstalige PDF-versie gratis beschikbaar), en in 1995 "Open je ogen voor het Vlaams Blok ze sluit". Gijsels werkte o.a. voor Knack, Humo en De Morgen, maar zijn laatste job was bij het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding, waar hij al een tijd met ziekteverlof was. Hij wordt vrijdag gecremeerd.

Het is enigszins cynisch van mijnentwege om vast te stellen dat het voor Gijsels zelf wellicht beter is dat hij nu in vrede kan rusten, in plaats dat hij moet vaststellen hoe 'zijn' cordon sanitaire week na week pleitbezorgers verliest en verder afbrokkelt. Zes dagen geleden verklaarde Bart Somers in Gent tijdens een debat met Derk-Jan Eppink: "het cordon sanitaire is dood". Maar noch Eppink, noch ikzelf zien een coalitie tussen VLD (of CD&V) en Vlaams Belang als een droomscenario. Net als Eppink, Willy De Clercq, Rik Daems en talloze liberale basismilitanten, ben ik in principe voorstander van een roomsblauwe coalitie, VLD en CD&V dus, eventueel aangevuld met N-VA. Op sociaal-economisch vlak hebben deze partijen meer met elkaar gemeen dan paars. Van 1981 tot 1988 zorgde roomsblauw, met Wilfried Martens, Willy De Clercq en Guy Verhofstadt, ervoor dat België evolueerde van "de zieke man van Europa" tot een land dat zijn economische competitiviteit weer herwon. De devaluatie van de Belgische Frank en de stimulering van het aandelenbezit via de wet Monory-DeClercq waren enkele van de opvallendste verwezenlijkingen. Niet dat alles toen zo ideaal was: de staatsfinanciën bleven verder ontsporen, ondanks de pogingen tot budgetaire orthodoxie van Guy Verhofstadt, die tussen 1985 en 1988 begrotingsminister was. Het was die drang naar budgetaire orthodoxie van Verhofstadt die vakbondsleider Jef Houthuys ertoe bracht hem de bijnaam "da joenk" te geven, en roomsblauw in te ruilen voor roomsrood.

Al zestien jaar lang kiest Vlaanderen centrum-rechts, maar krijgt het een centrum-links beleid. Deze toestand zorgt ervoor dat een steeds groter deel van het kiespubliek, dat ervaart dat zijn centrum-rechtse keuze tot niets leidt, gaat stemmen voor extreem-rechts, in de hoop dat men in Brussel "het signaal" eindelijk gaat snappen. Zodat roomsblauw nu zelfs geen meerderheid haalt in het Vlaams Parlement, zelfs indien men de coalitie zou aanvullen met N-VA. En doordat de PS al zestien jaar op federaal vlak een "eigen volk eerst"-politiek ten bate van de eigen regio kan voeren, wordt deze partij in Wallonië gehonoreerd met 34% van de stemmen.

De trieste realiteit: door zestien jaar lang een centrum-links beleid te geven aan de Vlaamse kiezer die keer op keer om een centrum-rechts beleid vroeg, wordt een niet-linkse coalitie uiteindelijk slechts mogelijk met de medewerking van extreem-rechts. Met dank aan Hugo Gijsels, Jos Geysels, Louis Tobback en Steve Stevaert.

Mijn voorkeur voor een roomsblauwe coalitie is niet onverenigbaar met het feit dat ik het cordon sanitaire een taktische blunder vind, die contra-productief werkt. Willy De Clercq herhaalde vorige week nog eens zijn uitspraak van enkele jaren geleden, dat het cordon aan de socialisten een certificaat van gegarandeerde regeringsdeelname geeft. Karel Dillen van zijn kant schreef in zijn politiek testament dat het cordon aan het Blok/Belang een certificaat geeft voor ononderbroken groei. Ze hebben beiden gelijk.

UPDATE 29-12-2004: Er is een weblog opgestart ter nagedachtenis van Hugo Gijsels.
http://hugo-gijsels.skynetblogs.be/

Was bloggen de internet-trend van 2004, dan wordt podcasten zeer waarschijnlijk één van de trends van 2005. Zo was 'podcasten' onlangs nog het woord van de week bij woordenboekmaker Van Dale, maar de verklaring die zij gaven is niet geheel exact. Wat is podcasten, of "podcasting" in het Engels? Voeg internetradio ("webcasting"), draagbare MP3-spelers (met de "iPod" van Apple als meest trendy model) en RSS (weblog-feeds) samen, en je krijgt "podcasting". Het is een manier om je in te schrijven op internet-geluidskanalen, en geluidsfragmenten, muziekbestanden of radioprogramma's over te brengen naar je draagbare geluidsspeler, of naar je PC. RSS vormt daarbij de basis voor het distributiekanaal. Net zoals weblogs het nieuwsmonopolie van de klassieke mainstream media doorbreken, kan podcasten ertoe leiden dat iedereen binnenkort zijn eigen radiozender kan opstarten via het internet.

Hoewel het woord 'podcasting' al in februari 2004 opdook in een artikel in de Britse krant The Guardian, werd de technische basis voor het automatisch downloaden van de geluidsbestanden pas vier maanden geleden concreet uitgewerkt. Het idee om MP3-bestanden te combineren met de RSS-distributiemethode uit de blogwereld, kwam van radiopresentator en ondernemer Adam Curry, een Amerikaan die opgroeide in Nederland. Curry werd in de VS beroemd als veejay bij MTV en in Nederland als deejay bij Radio Veronica. Nadat hij vorig jaar nog ontgoocheld was in de mogelijkheden van internetradio, realiseerde hij dit jaar de doorbraak van podcasting, met behulp van het technisch vernuft van Dave Winer. Curry en Winer kunnen met recht en reden de grondleggers van het podcasten genoemd worden. Op het ogenblik dat hij zijn 'uitvinding' deed, was Curry een Belgische rijksinwoner: van 1999 tot enkele weken geleden woonde hij met zijn echtgenote (de Nederlandse zangeres Patricia Paay) en zijn dochter in 'Het Looi' in Rijkevorsel, hoewel hij ook nog een pied-à-terre had in Amsterdam. In november verhuisde het gezin naar Guilford bij Londen.

Podcasting is intussen de wereld aan het veroveren, maar ook in Vlaanderen zit men niet stil. Blogger Eugeen Vrints uit Sint-Lenaarts bij Brecht heeft niet alleen een portaalsite met Nederlandstalige informatie over podcasten, hij is ook de eerste Vlaamse podcaster met zijn podcast-kanaal dat "Geroezemoes" heet. De Gentse blogger Michel Vuijlsteke was al eerder aan het audiobloggen, maar omdat het bij een éénmalig experiment bleef, kunnen we niet van een echte, regelmatige podcast spreken. Omdat hij geen afzonderlijke, 'dedicated' RSS-feed had voor zijn geluidsfragment, is het op dit ogenblik alleen nog als bestand te downloaden, maar is het niet meer beschikbaar in een RSS-feed. De Brusselse blogger Peter Forret experimenteert regelmatig met podcasts via klassieke blogging-platformen als Blogger.com en schrijft over zijn luister-ervaringen, maar heeft vooralsnog geen eigen podcast-kanaal.

Maar de opmerkelijkste Vlaamse prestatie inzake podcasting komt van de Gentse Cindy De Smet, die samen met Nederlander Erwin van Hunen aan de wieg stond van Doppler, een Windows-programma dat je toelaat om je op podcasts in te schrijven en ze automatisch te downloaden en over te brengen naar je MP3-speler. Adam Curry had zelf al een dergelijk programma ontwikkeld, dat iPodder heet. Doppler, dat momenteel wereldwijd zo'n 5.000 gebruikers telt, doorbrak samen met iPodderX het de facto monopolie van iPodder. Omdat ook bijna alle interviews die over podcasten gaan, tot nu toe met Adam Curry gevoerd werden, kwam ik op het idee om Cindy en Erwin te interviewen over het onderwerp. Erwin is zelfstandig software-ontwikkelaar, en werkte eerder o.a. bij Ericsson. Cindy is lector mediakunde aan de Hogeschool Gent en werkte vroeger o.a. voor Yucom en Tiscali. Eugeen Vrints, Vlaanderens eerste podcaster, komt een paar keer tussen in het gesprek.
[Meer...]

"Goesting" is volgens de Vlaming het mooiste woord van de Nederlandse taal. Een jury bestaande uit Luuk Gruwez, Ludo Permentier en Jan Hautekiet selecteerde uit 1.500 suggesties 10 finalisten. Zij baseerde zich daarbij op de klank, de ritmiek en de geschiedenis van het woord, en niet op de betekenis ervan. Meer dan 3.000 luisteraars van Radio 1 deden mee aan de finale stemronde. "Goesting" haalde het met 26% van de 3.311 stemmen. Bij een gelijkaardige peiling in Nederland kwam het woord "liefde" als winnaar uit de bus. De Britten kozen voor "mother" en de Duitsers voor "Häbseligkeiten" (hebbedingetjes).

Het VRT-perscommuniqué merkt op: "Opvallend is dat het woord door de dikke van Dale aangeduid wordt als Belgisch-Nederlandse spreektaal, en dus geen standaardtaal is. 'Goesting' kwam vanuit het Latijn ('gustus' = smaak) via het Frans naar Vlaanderen. De oe-klank valt bovendien in de smaak want op twee eindigde 'geroezemoes' met ook nog 20% van de stemmen".
[Meer...]

Aan alle lezers, familieleden, vrienden en kennissen:⁰

Mijn¹ beste² wensen³ voor een zalige™⁴ Kerst⁵ en een gelukkig⁶ nieuw jaar⁷ 2005^8*.

Disclaimers, exoneratieclausules en vrijtekeningsbedingen:

0: Deze uitspraak wordt gedaan onder voorbehoud van alle rechten en zonder enige nadelige erkentenis van mijn kant. De Conventie van Bern van 9 september 1886, het WIPO-verdrag van Genève van 1996 en de EU-richtlijn 2001/29/EG blijven onverminderd van toepassing op bovenstaande tekst.

1: 'mijn': Elke gelijkenis met nog levende personen of met personen die ooit hebben geleefd, is onopzettelijk en louter toevallig.
[Meer...]

Op 21 november 2005 ontploft even voor 11 uur boven de Europese wijk in Brussel een kernbom van 100 kiloton. De eerste schattingen spreken van minstens tweehonderdduizend doden en de totale verwoesting van de helft van de Stad Brussel. De regering Di Rupo I heeft nog niet gereageerd, maar op de BBC heeft de Britse premier al verklaard dat de vergelding tegen de daders in overeenstemming zal zijn met de door hen gebruikte middelen. Een dag na de atoombom op Brussel wordt een chemische terreuraanslag gepleegd in Jerusalem.

De terreuraanslagen zorgt voor politieke gebeurtenissen in heel Europa en daarbuiten. In de verwarring bezetten Vlaamse milities het Antwerpse stadhuis, wordt de Vlaamse Republiek uitgeroepen, en wordt Koning Albert gevangen genomen en voor het vuurpeleton gebracht. In Frankrijk wordt een staatsgreep gepleegd. De Italiaanse president verhoogt op ongrondwettelijke wijze zijn macht en de paus roept de Italianen op tot burgerlijke ongehoorzaamheid. In Noord-Afrika zetten volksmassa's zich in beweging richting Israel, om "Jerusalem te bevrijden".

De Amerikaan Mark Turner, de held van dit verhaal, slaagt erin om een derde geplande terreuraanslag, een atoombom op New York, te verijdelen. Dit met de hulp van de Amerikaanse regering en ... van de Vlaamse industrieel De Clerck, die zijn privé-vliegtuig even uitleent aan de held. Achter de hele terreurcampagne schuilen niet alleen islamisten, maar ook neo-nazi's en neo-stalinisten. Zij willen de hegemonie van de westerse liberale democratieën breken en ze vervangen door een "rood-zwart-groene" dominantie.

Tot zover de politieke fictie uit het boek "Les Croisés de la Liberté" (letterlijk: "De kruisvaarders van de vrijheid") van Owain Montbelle, dat op 12 november jongstleden verscheen. Owain Montbelle is een pseudoniem. De auteur is "orientalist en economist van opleiding, is beroepsmatig actief als bedrijfsleider en vervult af en toe ook opdrachten voor de overheid".

Mark Eyskens is alvast enthousiast: "Het 'explosieve' boek van Owain Montbelle is niet alleen een schitterende science-fiction en political-fiction roman. Het bevat ook een dramatische waarschuwing. Dit boek verdient een groot internationaal succes", aldus de Minister van Staat.

Het boek telt 232 pagina's, is een uitgave van het Institut Hayek, kost 7 euro en is verkrijgbaar via Proxis.

In Gent was er woensdagavond een debat van het Liberaal Vlaams Studenten Verbond (LVSV) over media en politiek. Jurgen Verstrepen was aangekondigd als één van de deelnemers, maar door een late stemming in het Vlaams Parlement moest hij verstek geven. Ook de Gentse professor communicatiewetenschappen Els De Bens was verontschuldigd. Wel aanwezig waren: Siegfried Bracke, jarenlang wetstraatjournalist en nu ankerman van Terzake en De Zevende Dag; prof. Carl Devos, politoloog aan de Gentse universiteit; Dirk Verhofstadt, "kenner van het links-liberalisme" en broer van; en Hedwig De Smaele, docente politiek en massamedia aan de Gentse universiteit. De aangekondigde moderator Bruno Huyghebaert had zich laten vervangen door zijn collega Johny Vansevenant van de VRT-radioredactie. Wat volgt is geen volledig verslag, maar een weergave van de opmerkelijkste uitspraken. Ik volg daarbij niet de chronologische volgorde van de uitspraken, maar groepeer ze volgens thema. Omdat vooral Siegfried Bracke opmerkelijke uitspraken deed, zal hij in dit schriftelijk relaas het debat nog wat meer domineren dan al in werkelijkheid het geval was.

[Meer...]

Maarten Schenk, die vorig jaar aan de wieg stond van Skynetblogs en eerder dit jaar voor het Amerikaanse bedrijf Six Apart de Nederlandstalige versie van Typepad produceerde, heeft nu ook een Nederlandstalige versie van Movable Type klaar. Hij kreeg daarvoor uiteraard heel wat ondersteuning van Six Apart, maar hij stond toch zelf in voor de release engineering en een deel van het vertaalwerk. In tegenstelling tot 'hosted services' als Skynetblogs, Blogspot en Typepad, is Movable Type software die je zelf op een eigen server moet installeren. Maarten Schenk: "Movable Type is dan ook voornamelijk bedoeld voor scholen, bedrijven en organisaties die een eigen weblog-infrastructuur willen uitbouwen. Daarom is het platform voorzien van uitgebreide mogelijkheden ter ondersteuning van meerdere gebruikers en weblogs. Sommige websites gebruiken Movable Type zelfs als een goedkoop alternatief voor een volledig content management systeem". Voor persoonlijk gebruik is Movable Type gratis. Een snelle opzoeking in Google leert dat er in Nederland en Vlaanderen zowat 5.500 weblogs op de Engelstalige versie van Movable Type draaien. Maarten Schenk besluit met een interessant weetje: "Zowel George W. Bush als John F. Kerry gebruikten Movable Type voor hun campagnewebsite. Het was dus één van de weinige zaken waarover ze het eens waren".

"Hoe blauw is Bart Somers?" Dat was het thema van een debat dat Nova Civitas dinsdagavond in Gent organiseerde. Om de VLD-voorzitter aan de tand te voelen had de klassiek-liberale denktank Derk-Jan Eppink uitgenodigd. Eppink, "Nederlander maar zichtbaar vertrouwd met de bourgondische Vlaamse levensstijl", was tot voor kort medewerker van EU-commissaris Frits Bolkestein. Hij is nu verbonden aan het kabinet van Europees commissaris Siim Kallas, en tevens onafhankelijk publicist. Alleen al door het feit dat Bart Somers ooit verklaard had dat Eppink "niet liberaal, maar rechts-conservatief" is (verklaring die gesignaleerd werd in ons citaten-blog), beloofde het een geanimeerd debat te worden. Derk Jan Eppink confronteerde Bart Somers met drie kritische stellingen over de VLD.


[Meer...]

Begin januari zal het Canvas-magazine Terzake een reportage uitzenden over het weblog-fenomeen. In vijf minuten worden fotoblogger Herman, lifeblogster Lilith en 'nieuwsblogger' LVB aan het woord gelaten en in beeld gebracht. Terzake-reporter Bjorn Rutgeerts en een cameraploeg van Persbureau Jan Verbeke zijn hier zonet anderhalf uur bezig geweest voor wat uiteindelijk anderhalve minuut uitzending zal worden. De reportage is een zogenaamd "schapstuk" over een minder tijdsgebonden onderwerp dat in nieuwsluwe periodes van het schap kan gehaald worden. Uitzending vindt ten vroegste begin januari plaats.

Door werkzaamheden aan een nieuwe blog-opmaak is het de voorbije dagen wat stil gebleven op het vlak van nieuwe artikels. Na bijna twee jaar leek het mij tijd voor een opgefriste layout. De voornaamste nieuwigheden:
[Meer...]

Separatisme, het streven naar de splitsing van een land, of secessie, de afscheiding van een regio van de rest van een land. Het kan realiteit zijn, zoals Joegoslavië dat met veel bloedvergieten uiteenviel, of Tsjechoslovakije dat zichzelf met wederzijds akkoord splitste in Tsjechië en Slowakije. Ook België is het resultaat van de secessie van het zuidelijke deel van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Met de titel "secessie als politieke fictie" wil ik dan ook niet insinueren dat separatisme een luchtspiegeling is die nooit realiteit zal worden. Ik wil het hier namelijk even hebben over een artikel en een paar boeken in het genre van de "political fiction", die het uiteenvallen van landen als uitgangspunt nemen voor een fictief scenario. Wie in het genre non-fiction over separatisme wil lezen, kan dat doen op de webstek Secessie, waar het onderwerp met een opmerkelijke en bij wijlen academische diepgang behandeld wordt.

Jason Gonella publiceerde vorige week het artikel "The Decline and Fall of the United States Empire" op de paleo-libertarische website LewRockwell.com, waarin hij het uiteenvallen van de VS in vijf aparte landen beschrijf, na de omstreden verkiezingsoverwinning van Hillary Clinton als president in 2008. De controverse zet een lawine van afscheidingen in werking, waarbij het noordoosten, het zuidoosten, de Great Plains, Utah, de Desert Confederation (Californië, Arizona, Nevada, New Mexico) en Pacifica (Oregon en Washington) hun onafhankelijkheid uitroepen. Hawaiï vormt samen met een aantal Polynesische eilanden de United Pacific States, Québec scheidt zich af van Canada, Newfoundland en Nova Scotia sluiten aan bij het noordoosten van de VS, en Alaska sluit zich aan bij Canada. Het scenario is slechts vaag en nogal zwak uitgewerkt in het artikel, en Gonella voert aan dat de kleinere landen meer vrijhandel met elkaar kunnen voeren, dan toen ze nog in de VS verenigd waren.
[Meer...]

Eerder kon u hier al lezen dat luchtfoto's van de provincies West-Vlaanderen raadpleegbaar waren via GISWest. Ook voor luchtfoto's van Oost-Vlaanderen, Vlaams-Brabant en Brussel waren beschikbaar via Geo-Vlaanderen.

Inmiddels is de situatie verder in positieve zin geëvolueerd. Geo-Vlaanderen biedt nu online luchtfoto's aan van alle Vlaamse provincies behalve West-Vlaanderen, dat eind 2005 ook aan Geo-Vlaanderen zal worden toegevoegd. Daarnaast heeft de provincie Antwerpen sinds deze week een eigen GIS-loket met luchtfoto's, gefotografeerd in februari 2003. Eén pixel op de foto komt overeen met een zone van 25 bij 25 centimeter op de grond. Hieronder bij wijze van voorbeeld een foto van de buurt van de Groenplaats, met de KBC-toren duidelijk zichtbaar. De luchtfoto's op de GIS-site van de provincie Antwerpen zijn dezelfde als die van Geo-Vlaanderen. De foto's kunnen aangekocht worden voor eigen gebruik in een GIS-applicatie. De prijs varieert van 124 euro voor een CD-ROM van een deel van de provincie tot 558 euro voor een CD-ROM van de hele provincie.

Nu een aantal tijdschriften de balans opmaken van 2004, krijgt ook de blogosfeer de nodige aandacht als één van de opmerkelijkste verschijnselen van het jaar. In het speciale "Issues 2005"-nummer van Newsweek besteedt Steven Levy aandacht aan de alpha-bloggers of de A-listers. Het gaat om bloggers die de technologie van nabij volgen en er commentaar op leveren. De alpha-bloggers komen nieuwe snufjes snel op het spoor en becommentariëren ze. Levy noemt een paar namen: Dave Winer, Doc Searls en Dan Gillmor. Niet toevallig mensen die aanwezig waren op de Supernova-conferentie in december 2002, waar ik het besluit nam om ook te gaan bloggen. "Bloggers maken steeds vaker het verschil tussen een trend die blijft sluimeren onder de oppervlakte, en een trend die echt aanslaat. Goede ideeën worden versterkt door door de echokamer van de blogosfeer", zegt Doc Searls. Om een alpha-blogger te worden moet je volgens Levy frequent posten, in je postings veelvuldig linken naar andere blogs, en er uitgesproken meningen op nahouden en die ook tot uiting brengen op je blog. Dat vraagt tijd: een alpha-blogger als Robert Scoble spendeert twee uur per dag aan zijn eigen blog, en daarnaast nog eens drie uur per dag aan het lezen van honderden andere blogs, op zoek naar nieuwe ideeën en innovatieve producten. Geld verdienen ze er niet mee, de bloggers, op een paar honderd dollar inkomsten uit Google-advertenties na. Maar sommigen krijgen door hun blog-activiteiten wel betere jobs, winstgevender consulting-opdrachten, opportuniteiten als spreker op conferenties, en een stukje glamour.

In Business Week schrijft Lauren Gard dat "Madison Avenue" (de Newyorkse straat waar het gros van de marketingbedrijven gevestigd is) de blogosfeer ontdekt heeft. De omzet in online advertenties is dit jaar in de VS met 35% gestegen, en 11% van alle internetgebruikers lezen webblogs, dus kan de reclamewereld niet meer om de blogosfeer heen, aldus Gard. "Maar dit wordt geen zeepbel zoals de dotcom-hype in de laten jaren '90. Dit is een spel op lange termijn, met veel fazen van eb en vloed", zegt Henry Copeland van BlogAds, een reclameregie die een 100-tal top-blogs in portefeuille heeft. Niet alleen Sharp en Disney adverteren via BlogAds, ook George Soros gebruikte BlogAds om zijn anti-Bush advertenties onder de aandacht te brengen. Volgens Technorati waren er 2 jaar geleden 100.000 blogs, nu bijna 5 miljoen. Business Week geeft voorbeelden van blogs die ik eerder onder "micro-publishing" zou catalogeren, en die duizenden dollars per maand aan inkomsten hebben. Nick Denton is op dat vlak pionier, met trendblogs als Gawker, Gizmodo en Jalopnik, dat gesponsord wordt door Audi.

Tenslotte een artikel van iemand die kritisch en sceptisch staat tegenover weblogs. Joseph Epstein, auteur van essays en verhalen, schreef op 3 december een column in de Wall Street Journal onder de titel "Blog, Blague, Blog" (abo vereist). De mededeling van woordenboekmaker Merriam-Webster dat het woord "blog" in 2004 het meest opgezochte woord was op zijn online woordenboek, maakt geen indruk op Epstein. "In het beste geval lijken bloggers op lastige aandeelhouders die de jaarvergadering van een beursgenoteerd bedrijf om zeep helpen met hun vervelende vragen over asbest in babyvoeding", aldus Epstein, die nuchter vaststelt dat Little Blogger de opvolger werd van Big Brother. Epstein vraagt zich af waarom er nog geen woord uitgevonden is voor de lezers van webblogs. Zelf denkt hij aan "blogettes", maar hij vermoedt dat het te vrouwelijk klinkt om aan te slaan. "Blogofielen dan maar", besluit hij. Zelf heeft Epstein problemen om al die blogs bij te houden. "Professionele journalisten moeten elke ochtend 10 à 15 weblogs lezen, maar ik heb niet genoeg RAM-geheugen in mijn brein om dat aan te kunnen. Mijn intellectuele hygiëne komt in het gedrang", aldus een wanhopige Epstein. Niet zonder fierheid schrijft hij vervolgens dat hij al 30 jaar een echt dagboek bijhoudt, en dat nog niemand het heeft mogen lezen. Hij wenst de bloggers succces, maar, zoals de Russische Joden zeiden over de tsaar:"mogen ze lang en gelukkig leven, maar liefst niet te dicht bij mij".

Vier Vlaamse kabelmaatschappijen starten volgende week met digitale televisie. Het gaat om de zogenaamde "zuivere intercommunales" (puur overheidsinitiatief zonder privé-partners) WVEM, Integan, PBE en Interelectra, die zich verenigd hebben onder de koepel "Interkabel". Hierdoor zullen delen van West-Vlaanderen, Vlaams-Brabant en de Kempen, en heel Limburg en de Antwerpse agglomeratie (zie kaart) voorzien worden van digitale televisie. Het nieuwe digitale product heet "IN.DI", hetgeen staat voor "Interkabel Digitaal". Om de digitale kanalen te ontvangen heeft de kabelabonnee een settop-box nodig van 179 euro en een smartcard van 20 euro. Installeren is makkelijk en kan door de gebruiker zelf worden uitgevoerd. Voorlopig rekent Interkabel geen extra abonnementsgeld aan bovenop het standaard-abonnement. Het kanalen-aanbod is voorlopig nog ontgoochelend: hetzelfde als het analoge aanbod, plus het financiële kanaal Bloomberg, filmkanaal TCM en kinderkanaal Cartoon Network. De twee laatsten zitten al standaard in het analoge aanbod van Telenet, zij het dat beiden één kanaal delen.
[Meer...]

Donderdagavond ben ik gaan luisteren naar Leo Billion, die een voordracht hield over "ingenieurs en ondernemen" voor de Koninklijke Vlaamse Ingenieursvereniging (KVIV). Billion is geëvolueerd van ingenieur, via ondernemer tot business angel (iemand die als individu relatief grote sommen risico-kapitaal investeert in startende of groeiende bedrijven).

Zijn uiteenzetting kwam wat moeilijk op gang, omdat hij zijn wijsheden uitgeschreven had op papier (hij werkt aan een boek), en hij zijn zinnen, spreuken en gezegden aanvankelijk nogal toonloos debiteerde. Pas toen hij kon spreken over de fouten die hij gemaakt had tijdens zijn carrière, kwam hij echt op dreef, schoof hij zijn papieren aan de kant, kwamen er lichtjes in zijn ogen en begon hij bezield te vertellen. Over die keer toen de deurwaarder bij hem aanklopte om al zijn bezittingen te inventariseren: die belevenis legde de basis voor zijn latere relatie met bankiers, "mensen die je geld willen geven als je het niet nodig hebt, maar het terug willen op het moment dat je het nodig hebt". Jawel, we zaten in het auditorium van de Antwerpse KBC (in de Boerentoren) die ons na de voordracht nog zou voorzien van hapjes en drankjes.

Toen Billion fortuin gemaakt had in de automatiserings- en elektronicabranche, werd hij business angel. Hij investeerde in tientallen bedrijven. Hij realiseerde aanzienlijke meerwaarden, maar verloor ook honderden miljoenen (franken) aan oplichters. Billion: "Net zoals het monster van Frankenstein, weerwolven en andere monsters altijd wel een afkeer hebben van iets, zoals van het licht of van een kruisbeeld, zo hebben oplichters een afkeer van organisaties waar ze met meer dan één persoon te maken hebben, zoals investeringsbanken of venture capitalists. Maar een individuele business angel als ik, die met contacten van mens tot mens werkt, die op basis van vertrouwen werkt, die zien ze wel als makkelijke slachtoffers".

Billion pochte dus niet over zijn vele successen of over de miljarden die hij verdiend heeft, maar hij vertelde wel honderduit over de fouten die hij gemaakt heeft. Dat maakte zijn uiteenzetting tegelijk bijzonder en boeiend. "De kunst is om de goedkope fouten zelf te maken, en de dure fouten door anderen te laten maken. Het komt er vooral op aan om uit beide soorten fouten (goedkope en dure) lessen te trekken". Maar Billion had niet alleen zelfkritiek. "De GTI's, de Grands Travaux Inutiles, zijn niet alleen het monopolie van de politici of van de overheid. Ook in veel grote bedrijven worden dergelijke GTI's gepleegd en vervolgens toegedekt".
[Meer...]

Rockwell Schnabel is sinds 2001 de Amerikaanse ambassadeur bij de Europese Unie. Omdat hij zijn jeugd in Amsterdam doorbracht, spreekt hij perfect Nederlands. Toch had Nieuwsblad-journaliste Karen Torben Nielsen blijkbaar enige moeite om hem te verstaan, toen hij tijdens een interview dat gisteren verscheen, zei dat de Amerikanen uit het heartland (het hart, of het centrum van de VS) weinig van Europa afweten. Het Nieuwsblad spelde het woord heartland namelijk als hard land. Een detailfoutje, dat opnieuw vragen oproept over de kennis van diegenen die geacht worden ons op de hoogte te houden van wat er zoal in de wereld gebeurt. Maar als Bush zich al eens verspreekt, is dat wel onmiddellijk krantenvoer. In het interview vernemen we verder nog dat Bush voor al zijn medewerkers en bezoekers een bijnaam verzint, en hen daar ook mee aanspreekt. "Romani Prodi wist echt niet waar hij het had", aldus Schnabel.

De verwarring tussen "heartland" en "hard land" kan als symbolisch beschouwd worden: Belgische politici vinden wellicht dat de VS te "hard" zijn, terwijl Amerikaanse politici België nu een moeilijk ("hard" in het Engels) land vinden.

Met de kennis van het Engels mag het dan al slecht gesteld zijn bij een deel van de Vlaamse journalisten en bij de makers van ondertitels bij films en tv-series, bij onze politici en hun adviseurs is de situatie nog erger. Eén uitzondering: vanmiddag was in de tv-journaals te zien hoe minister van buitenlandse zaken Karel De Gucht zijn Amerikaanse collega Colin Powell toesprak in het Egmontpaleis. Hij deed dat in vrijwel vlekkeloos Engels.

Tien jaar geleden hield ik regelmatig voordrachten voor computerclubs en technische hogescholen. Onderwerp: het internet. Een meerderheid van het publiek had er nog nooit van gehoord, laat staan dat ze er al iets van hadden gezien. Internetverbindingen kwamen tot stand met modems met een snelheid van 9600, 14400 of hoogstens 28800 bits per seconde. Regelmatig viel de internetverbinding uit. Windows was nog niet voorzien voor het TCP/IP-protocol, de technische basis van het internet, daarom moest er heel wat bijkomende software geïnstalleerd worden vooraleer je op het internet kon. Er bestonden al een stuk of honderd Belgische websites, vooral van universiteiten en grote bedrijven. Wat kon je opzoeken via het internet? Wat wetenschappelijke en technische referenties, wat discussieforums, stukjes informatie van over heel de wereld. Een peulschil in vergelijking van wat er nu online beschikbaar is. In 1994: geen telefoonnummers, geen kranten, geen weblogs, nauwelijks e-commerce. In tien jaar tijd is er enorm veel veranderd.

Hoe zullen het internet, de mediawereld, de manier waarop we omgaan met informatie er over 10 jaar, in 2014 uitzien? Lezer Peter Thiers maakte me attent op een Flash-filmpje waarin een mogelijk toekomstscenario geschetst wordt. Het is een geloofwaardige extrapolatie van een aantal reeds bestaande technieken, zoals:
- Internet-boekhandel Amazon.com die u persoonlijke aanbevelingen geeft op basis van uw voorbije koopgedrag;
- Google News, waarvan de frontpagina zonder enige menselijke tussenkomst, zonder enige menselijke redactie, samengesteld wordt. Automatische algoritmes bepalen zelf welke nieuwsonderwerpen belangrijk zijn en welke niet;
- Weblogs zorgen ervoor dat de drempel om zelf informatie te publiceren, uiterst laag ligt.



In het toekomstscenario zorgt een alliantie van Google en Amazon ervoor dat iedereen op elk moment een gepersonaliseerde digitale krant kan ontvangen, gevuld met nieuws over de onderwerpen die hem of haar interesseren. Automatische intelligente agents zorgen voor het selecteren en combineren van het nieuws. Voor kranten als The New York Times is er geen toekomst meer op het internet, zij verschijnen alleen nog op papier, op een beperkte oplage voor een elite en voor bejaarden. Het scenario is geloofwaardig, omdat de technologische basis voor het scenario reeds aanwezig is. Het volstaat om de algoritmes verder te vervolmaken, en de markt van de mediaconsumenten verder te laten evolueren. Of het werkelijk zo zal lopen, weet niemand.

Flash-animatie over het toekomstscenario voor de media (duurtijd: 8 minuten)

Bij de VLD-bestuursverkiezingen behaalde ik 1.378 stemmen. Een uitslag waarmee ik best tevreden ben (hoewel ik de totale rangschikking nog even afwacht eer ik mij een definitief oordeel vorm), zij het dat dit stemmenaantal niet voldoende is om mij in het partijbestuur te katapulteren.

De volledige uitslag van de niet-mandatarissen wordt vanavond officieel bekendgemaakt, maar ik informeerde toch al naar de uitslag van twee personen die mij nauw aan het hart liggen. Professor Boudewijn Bouckaert, boegbeeld van de klassiek-liberale denktank Nova Civitas, is met 2.689 stemmen rechtstreeks verkozen in het partijbestuur. Ongetwijfeld een positieve ontwikkeling voor de totstandkoming van een rechtlijniger liberalisme. Sofie Staelraeve, ondervoorzitster van de VLD-jongeren en niet te beroerd om ronduit te pleiten voor het inwisselen van de huidige paarse meerderheid door een rooms-blauwe coalitie, en wiens de website door mij gecreëerd werd, is met 2.168 stemmen niet rechtstreeks verkozen, maar vierde in lijn voor de opvolging.

UPDATE 17:45: De volledige uitslag is bekend. Ik scoor dan wel niet superhoog, maar toch hoger dan niet-onbekende figuren als Danny Smagghe (1.367 stemmen) of de Gentse schepen van sport Christophe Peeters (1.353 stemmen). Op 153 kandidaten sta ik op de negenenzestigste plaats.

Via deze weg uiteraard mijn hartelijke dank aan iedereen die voor mij gestemd heeft.

De studie van de Antwerpse onderzoekers Verhoeven, De Pauw en Kloots over de spreeksnelheid van de Vlamingen in de verschillende provincies, is intussen al uitgebreid in het nieuws geweest. Oost-Vlamingen spreken het snelst met 4,43 lettergrepen per seconde, gevolgd door de West-Vlamingen met 4,25 lettergrepen per seconde. Antwerpen en Vlaams-Brabant, die als één "taalgebied" werden beschouwd, scoren 4,15 lettergrepen per seconde, en de Limburgers komen het laatst met 4,14 lettergrepen per seconde. Het onderzoek werd uitgevoerd op mensen die verondersteld worden de standaardtaal goed te beheersen: 160 leerkrachten Nederlands.

De wetenschappers hebben geen duidelijke verklaring voor het verschil in spreeksnelheid. Maar in de West-Vlaamse editie van Het Nieuwsblad geeft Dr. Hugo Ryckeboer, die jarenlang redacteur was van het Woordenboek der Vlaamse Dialecten, vandaag een mogelijke verklaring: "Dat Limburgers trager spreken, komt wellicht omdat in het Limburgse dialect slepende klinkers functioneel zijn. Zij geven een woord een andere betekenis. West-Vlamingen daarentegen verkorten in het het dialect vaak hun klinkers, zeker als die voor een reeks medeklinkers komen. Een tweeklank uitspreken neemt sowieso meer tijd in beslag. Door de klinkers iets korter uit te spreken en iets minder te diftongeren kan een West-Vlaamse spreker van het Nederlands wellicht enkele fracties van een seconde sneller spreken dan een Antwerpenaar, Brabander of Limburger. Wetenschappelijk onderbouwd is mijn uitleg niet, maar het kan een mogelijke verklaring zijn", aldus Dr. Hugo Ryckeboer.

De Oost-Vlaamse conferencier Luk De Bruycker, beter bekend als "Pierke Pierlala", vindt dat de studie veralgemeent. "Zeker als ik aan het Gentse dialect denk. Gentenaars hebben toch de neiging om de klinkers uit te rekken. [...] Eigenlijk bestaat er geen uniform Oost-Vlaams. Ik vind het dan ook gevaarlijk om alle Oost-Vlamingen over dezelfde kam te scheren. Waaslanders spreken bijvoorbeeld enorm snel, terwijl de rasechte Gentenaars al bijna het tempo van een Limburger hebben."

De Antwerpse onderzoekers betrokken ook Nederland in hun studie, maar daar zwijgen de Vlaamse media blijkbaar als vermoord over. Bewoners van de Randstad spreken met 5,42 lettergrepen per seconde meer dan 20% sneller dan de snelste Vlaamse provincie. Ook Groningen, Drenthe en Zuid-Gelderland hebben met 4,96 lettergrepen per seconde een merkelijke voorsprong op Vlaanderen. Zelfs de Nederlandse Limburgers spreken met 4,89 lettergrepen per seconde nog steeds sneller dan de snelste Vlaamse provincie.

In intussen verneem ik dat de onderzoekers zelf aanstippen dat al deze verschillen statistisch niet significant zijn. "Oeps, net nu alle kranten al waren gedrukt", reageert Bartel Volckaert van CARblog.

Na de uitslag van de VLD-voorzittersverkiezingen, waarbij een kleine 40% van de opgekomen leden zich uitspraken voor wat een "rechtsere koers" wordt genoemd, lezen we dat de PS zich geen zorgen maakt over een eventuele verrechtsing, terwijl de SP.A zich daar wél zorgen over maakt. Zo zegt SP.A-fractieleider Dirk Van der Maelen dat als de VLD gaat verrechtsen, de SP.A als reactie linksere standpunten gaat innemen. Ook Bernard Tuyttens, een trouwe bezoeker van deze weblog, socialist en auteur van een werk over sociaal-democratie, was er als de kippen bij om te benadrukken dat de VLD zich aan het regeerakkoord moet houden.
[Meer...]

Tijdens mijn vakantie in de VS (die intussen al meer dan een week achter de rug is) zag ik een aantal films waarover ik hier iets kwijt wil. Twee films zag ik in de bioscoop, het gaat om films die in België nog niet te zien zijn. Twee films zag ik op televisie, één via een nationale filmzender, een andere via het video on request betaalkanaal in een hotel.

ALEXANDER
Op de vooravond van Thanksgiving ben ik gaan kijken naar Alexander, de film van Oliver Stone die het leven van Alexander de Grote uitbeeldt. De film duurt zowat drie uur en is visueel indrukwekkend. De film begint in de bibliotheek van Alexandrië, waar de hoogbejaarde Ptolemaeus zijn verhalen over Alexander 40 jaar na diens dood laat optekenen door Egyptische scribenten. Persoonlijk vond ik de manier waarop de bibliotheek en de haven van Alexandrië in beeld gebracht worden, en de manier waarop Anthony Hopkins de rol van de oude Ptolemaeus speelt, unieker en mooier dan de rest van de film.

Over de krijgsverrichtingen van Alexander de Grote kwam ik meer te weten bij het kijken naar de vierdelige tv-serie "In the footsteps of Alexander the Great" van de BBC, dan bij het bekijken van deze film. De film visualiseert slechts twee veldslagen: die van Gaugamela, waarin Alexander het opnam tegen de Perzische koning Darius, en een veldslag in India. Soms vereenvoudigt de film de historische werkelijkheid wel sterk: in de film wordt Alexander zwaargewond tijdens dezelfde slag waarin hij het voor het eerst tegen olifanten moet opnemen, terwijl dit in werkelijkheid bij de bestorming van een citadel gebeurde, iets wat de BBC-documentaire wel correct weergaf. De krijgsverrichtingen van Alexander worden mijns inziens minder overtuigend in beeld gebracht dan de gelijkaardige scènes in de film Troy.
[Meer...]

Het staat blijkbaar nog niet op de VLD-website, daarom hier: de volgende vijftien mandatarissen (in volgorde van aantal behaalde stemmen) zijn verkozen in het VLD-partijbestuur.

Herman De Croo, Guy Verhofstadt, Dirk Sterckx, Karel De Gucht, Patrick Dewael, Marc Verwilghen, Annemie Neyts, Jean-Marie De Decker, Marleen Vanderpoorten, Fientje Moerman, Dirk Van Mechelen, Rik Daems, Vincent Van Quickenborne, Patricia Ceyssens, Marino Keulen.

Hugo Coveliers was ook kandidaat, had zijn kandidatuur voor het partijbestuur niet ingetrokken (of bestond daar bij veel leden verwarring over?), maar is blijkbaar niet verkozen. Door het feit dat ministers automatisch in het partijbestuur zetelen, kan Coveliers door de vrijkomende plaatsen misschien alsnog in het partijbestuur terechtkomen.

De 15 verkozen niet-mandatarissen zullen pas ten vroegste morgen bekend zijn, de telwerkzaamheden zijn nog steeds niet beëindigd.

UPDATE 19:40 - Door het verdwijnen van acht ministers uit de lijst van de rechtstreeks verkozenen, zullen ook volgende mandatarissen in het partijbestuur zetelen (in volgorde van aantal stemmen): Jeannine Leduc, Jaak Gabriels, Hugo Coveliers, Pierre Chevalier, Hilde Vautmans, Filip Anthuenis, Geert Versnick en Karel Pinxten. Indien er nog meer mensen zouden wegvallen, dan zijn Bart Tommelein, Francis Vermeiren en Patrik Vankrunkelsven de volgende opvolgers.

UPDATE dinsdag 14:30 - Bart Tommelein laat in zijn nieuwsbrief weten dat hij wellicht ook in het nationaal partijbestuur zal zetelen. Doordat niet alleen ministers, maar ook fractieleiders automatisch zitting hebben in het partijbestuur, komt hij als eerste verkozen opvolger in aanmerking voor een zitje tussen de 15 mandatarissen in het partijbestuur.

Enkele weken geleden verwees ik hier naar een video-opname van een presentatie die Google-ingenieur Jeff Dean gaf over enkele technische aspecten van de zoekmotor en het bedrijf. Nu staat ook een presentatie (in RealVideo-formaat) van Google-baas Eric Schmidt online, die hij gaf aan studenten van de Stanford Graduate School of Business. De presentatie duurt 21,5 minuten en gaat vooral over de interactie tussen business en technologie. Schmidt gaf inmiddels een interview aan Fortune [via].

Studenten en onderwijzend personeel van de Provinciale Industriële Hogeschool West-Vlaanderen te Kortrijk hebben een methodologie ontwikkeld om verschillende computerconfiguraties te testen op hun prestaties als database-server. Op dit ogenblik hebben ze benchmarks ontwikkeld voor de database-applicaties SQL Server (Microsoft), DB2 (IBM) en MySQL (open source). Johan De Gelas van de Hogeschool West-Vlaanderen, departement PIH: "De testmethodologie die wij ontwikkeld hebben, moet KMO's toelaten om de juiste hardware-configuratie te kiezen voor hun database-toepassingen. De waarde van ons onderzoek is intussen internationaal erkend. De grootste hardware- en IT-website ter wereld, Anandtech.com, publiceerde onze eerste resultaten. Na twee dagen publicatie werd het artikel al 300.000 keer gelezen".

De belangrijkste conclusies van hun onderzoek zoals het op Anandtech.com te lezen staat:
- De CPU is de belangrijkste component voor een database-server - belangrijker dan de componenten die instaan voor de I/O.
- Voor MySQL loont een investering in een L3-cache van 1 megabyte.
- De Opteron van AMD is voor MySQL superieur aan de Xeon van Intel, zelfs tegenover de nieuwere Nocona Xeon.

Na het lezen van de commentaren en artikels over de recentste uitschuiver van prins Filip, waarbij De Morgen zich ontpopte tot boulevardblad, De Standaard tot krant voor mensen met een slecht karakter en Story tot blad voor staatkundige belangen, ging ik ook eens kijken in de Franstalige pers. Wie weet zouden we daar misschien een "serenere" benadering van de feiten vinden. Maar dat bleek een ijdele hoop te zijn. Een zekere Jacques Vandenabeele, "professeur de français", schiet de hoofdvogel af van de majesteitsschennis, door ons uit te leggen "wat de Prins eigenlijk wilde zeggen".

De prins wilde eigenlijk zeggen dat het voortdurende institutionele gepruts om bevoegdheden te scheiden, te splitsen en over te hevelen, uiteindelijk zal leiden tot het "koken van de kikker" en dus tot het einde van dit land. De prins wilde eigenlijk zeggen dat het immoreel en schandalig is om subsidies te geven aan een partij die veroordeeld is wegens racisme. De prins wilde eigenlijk zeggen dat het Blok-Belang niet meer op radio en televisie mag komen. De prins wilde eigenlijk zeggen dat de byzantijnse discussies over de splitsing van een arrondissement of over de taal die in een bepaalde situatie moet gebruikt woren, eigenlijk een overbodige luxe is, aldus Jacques Vandenabeele.

Dat een leraar Frans dit allemaal kan afleiden uit een paar zinnetjes van de Prins, die uitgesproken werden in het Nederlands... Een subliem staaltje van "begrijpend lezen", meneer Vandenabeele!

In zijn veertiendaagse nieuwsbrief "Journaal" (die enkel op papier verschijnt, de auteur is zelfs niet bereikbaar per e-mail) had Mark Grammens het op 11 november jongstleden over de groeiende kloof tussen Europa en de VS. Naast de inmiddels overbekende verschillen in visie op de internationale politiek, citeerde Grammens ook enkele cijfers die betrekking hebben op economie en demografie. De cijfers komen naar verluidt uit diverse bronnen, o.a. een artikel dat op 15 september jongstleden in The Financial Times verscheen.

- In de VS genieten de rijkste tien procent van de beroepsbevolking een inkomen dat 5,6 maal zoveel bedraagt als dat van de laagste 10 procent, en de kloof neemt elk jaar toe; in de Europese Unie is dit cijfer 3,5 keer zoveel, en het heeft de neiging om af te nemen.
- In de VS behoort 17 procent van de bevolkong tot de sociologische categorie van de "armen"; werkend met identieke aanknopingspunten haalt men in Europa slechts 9 procent.
- Twee miljoen mensen zitten in de VS in de gevangenis, tegen minder dan de helft hiervan in de Europese Unie, waarvan de bevolking 100 miljoen mensen méér telt dan die van de VS.
- Van elke 100 mensen tussen 15 en 64 jaar is in de VS 75 man aan het werk, in Europa 66; als Europa de arbeidsparticipatie van Amerika wil bereiken, moet het 17 miljoen peersonen méér aan werk helpen.
- Gemiddeld klopt een Amerikaanse werknemer 211 uren per jaar méér dan de gemiddelde Europeaan, maar de productiviteit ligt in Amerika per tewerkgestelde 23 procent hoger dan in Europa en 10 procent hoger per effectief gewerkt uur.
- Het inkomen per hoofd van de bevolking ligt in de VS 30 procent hoger dan in de Europese Unie.
- In Europa brengt een vrouw gemiddeld 1,3 kinderen voort (zodat de bevolking afneemt), in de VS is dat 2,05.
- De gemiddelde leeftijd van de bevolking bedraagt in Europa 39 jaar en in de VS 35 jaar, in de komende generatie stijgend naar respectievelijk 49 en 41 jaar.
- De afhankelijkheidsgraad, het percentage dat de 65-plussers vormen op het geheel van de arbeidende bevolking van minder dan 65 jaar, bedraagt in Europa 26 procent, in de VS 22 procent. Over twintig jaar zouden deze cijfers respectievelijk 52 en 37 procent bedragen.

Enkele bedenkingen bij deze interessante vergelijking:

- In tegenstelling tot wat de studiedienst van het ACV ons wil laten geloven, vormt de "vergrijzing" wel degelijk een enorme uitdaging voor onze verzorgingsstaat. Het is al langer mijn mening dat een gecontroleerde immigratie, waarbij men zich niet langer focust op de moeilijk integreerbare en vaak marginale "asielzoekers", maar waarbij een quota-systeem naar Amerikaans model, dat rekening houdt met de economische inzetbaarheid van de kandidaat-immigrant, hier kan bijdragen tot een oplossing. Dit alleen zal echter niet volstaan. De politiek moet voor die vrouwen die kinderen willen krijgen, maar de realisatie van die wens om financiële redenen of om beroepsredenen uitstellen of opzijschuiven, ruimte scheppen. Of dat moet gebeuren door een verhoging van het kindergeld, het voorzien van een opvoedingsverlof naast een zwangerschapsverlof, of via andere maatregelen, is mij op dit ogenblik niet duidelijk. Het debat hierover werd de voorbije jaren echter al te vaak geridiculiseerd door schamper te verwijzen naar hen die "de vrouw terug aan de haard willen". Het wordt tijd er een ernstig maatschappelijk debat wordt gevoerd over de dalende nataliteit.

- Dat er in de VS meer materiële ongelijkheid bestaat dan in Europa, zal wel niemand ontkennen, ook een VS-fan als ikzelf niet. Wel ben ik ervan overtuigd dat er een rechtstreeks verband bestaat tussen enerzijds die ongelijkheid, en anderzijds de betere scores van de VS inzake gemiddeld inkomen, economische groei (hierboven niet vermeld) en participatiegraad. De samenleving kan keuzes maken: als groep sneller gaan lopen, maar met het risico dat sommige leden achternahinken en moeten afhaken, of als groep wat trager gaan lopen (zodat iedereen meekan) en wat energie steken in het begeleiden en oppeppen van de achterblijvers. Beide keuzes hebben hun voor- en nadelen.

- Ook al betwist ik het feit niet dat er in de VS meer "armen" zijn dan in Europa, toch moet men omzichtig omspringen met de definitie van het begrip "armoede". Wie benadrukt dat we naast het Bruto Nationaal Product ook nood hebben aan een indicator voor het Bruto Nationaal Geluk, moet ook toegeven dat "armoede" niet louter afhangt van kwantificeerbare cijfers, maar ook van het "welzijn" van de betrokkenen, een subjectief gevoel van welbehagen. Uit een studie van de Harvard-universiteit over het verband tussen ongelijkheid en geluk, bleek dat in Europa vooral de armen zich ongelukkig voelen door ongelijkheid, terwijl in de VS vooral het geluk van de rijken negatief beïnvloed wordt door ongelijkheid. De studie geeft ook een verklaring: in de VS is er meer geloof in sociale mobiliteit. Daardoor geloven de armen dat zij ooit rijk kunnen worden (dit geloof, of het nu terecht is of niet, is de essentie van wat "The American Dream" genoemd wordt), terwijl de rijken vrezen dat hun rijkdom vergankelijk is en dat zij op een dag veel minder rijk zullen zijn. In Europa daarentegen leeft minstens de perceptie van een kleinere sociale mobiliteit. "Eens arm, altijd arm", en de kansarmen hebben het gevoel dat ze vast zitten in hun uitzichtloze positie. De studie citeert ook de World Values Survey waaruit blijkt dat slechts 30% van de Amerikanen gelooft dat armoede een blijvende toestand is, terwijl 60% van de Europeanen dit wel geloven.

- Wat betreft de waarde van vergelijkende internationale armoede-onderzoeken kan ik het artikel dat Paul Belien eerder dit jaar schreef over het Belgische Centrum voor Sociaal Beleid (CSB) en zijn directeur Bea Cantillon ten zeerste aanbevelen.

P.S. De vlag die bovenaan dit artikel wordt afgebeeld, en die enigszins provocerend bedoeld is als een fusie tussen de Amerikaanse vlag en de vlag van de Europese Unie, is in werkelijkheid een niet-officiële vlag die effectief gebruikt werd gedurende de eerste jaren van het bestaan van de Verenigde Staten. De vlag wordt ook wel de "Betsy Ross Flag" genoemd, naar de naaister die ze zou gemaakt hebben.

Bart Somers heeft de VLD-voorzittersverkiezingen gewonnen met 50,46% van de stemmen. Gefeliciteerd, Bart. Een "Amerikaanse score" getuigt van méér interne democratie dan een "stalinistische score". Jean-Marie Dedecker haalt een opmerkelijk goede 38,32%. Zijn eisen, namelijk een referendum onder de VLD-leden over het cordon sanitaire, en het annuleren van de interne tuchtprocedure tegen Hugo Coveliers, liggen mijns inziens volledig in de lijn van wat men van een democratische partij met inspraak en tendensrecht zou mogen verwachten. De uitslag moet de VLD ook tot bezinning stemmen over haar koers, in het bijzonder haar houding tegenover het federale regeringsbeleid. En Jean-Marie Dedecker mag dan wel zijn eigen persoonlijke stijl hebben die niet door iedereen gesmaakt wordt, maar welke liberaal zou zich niet achter zijn platformtekst kunnen scharen?

Eén van de aangenaamste Amerikaanse steden om in te verblijven is San Diego, in het uiterste zuiden van Californië. Een aangenaam klimaat, een mooie architectuur, het uitgestrekte Balboa Park, en een lange en grillige kustlijn met drukke havenactiviteiten. Een nadeel voor de bewoners, maar een attractie voor de toeristen, is dat de luchthaven vlakbij de stad en vlak aan zee ligt, en dat de landende vliegtuigen laag boven de stad vliegen. Gelukkig zijn er geen nachtvluchten.


Scheepjes groot en klein: op de voorgrond een motorbootje, daarachter het vliegdekschip Nimitz. Bijtanken hoeft slechts om de 24 jaar - met verrijkt uranium.
[Meer...]

De recente Story-uitspraak van Prins Filip heeft her en der wat tongen laten loskomen. Uit een paar krantenartikels komen we enkele anekdotes te weten die ons meer leren over de leef- en denkwereld van de prins.

Filip houdt van Cuba: het land, zijn klimaat, zijn bevolking en zijn sociale zekerheid. "Ze hebben er haast niks, stelt Filip vast, maar met wat ze hebben, zorgen ze tenminste voor de mensen. Toch qua gezondheidszorg. Hij aarzelt niet om Amerikaanse gesprekspartners te schofferen door hun sociale zekerheid te vergelijken met de Cubaanse. Daarbij stelt de hunne niet veel voor, sneert hij dan. Zijn officiële begeleiders plegen op zulke momenten naarstig het plafond af te speuren, op zoek naar een vliegje", schrijft Marc Reynebeau in De Standaard van 2 december. Over de VS gesproken: de prins verbleef er twee jaar en studeerde er aan de befaamde Stanford-universiteit. Sindsdien "kan de prins in elk geval lezen en schrijven", aldus Bart Brinckman in De Standaard. Maar toen hofmaarschalk Herman Liebaers hem aanraadde om na zijn studies nog een jaartje in de VS te blijven "om wat van het studentenleven te genieten", wou hij toch maar liever zo vlug mogelijk naar huis.

De prins vindt dat zijn ouders hun rol als vorsten verwaarlozen. Oom Boudewijn is zijn grote voorbeeld. Dat koningin Paola sinds juli jongstleden geen lessen Nederlands meer volgt (want het is toch hopeloos) en dat koning Albert bijna voortdurend in zijn buitenverblijf in Châteauneuf-de-Grasse verblijft (de te ondertekenen wetteksten worden door de luchtmacht vanuit Melsbroek naar Cannes gevlogen en vervolgens per moto naar het koninklijke buitenverblijf gebracht), en dat allemaal terwijl de separatisten al voor de poorten staan, dat vindt Filip regelrecht plichtsverzuim. De politici daarentegen zijn in hun nopjes met de visie van Albert op het koningschap. Hij moeit zich nergens mee, en zelfs met uitgesproken republikeinen maakt hij grapjes over hun staatsvisie, aldus Douglas De Coninck in De Morgen van vandaag. Jacques van Ypersele de Strihou, de legendarische en gevreesde kabinetschef van de koning, zou volgens hetzelfde artikel een aanzienlijk deel van zijn gezag verloren hebben. Albert luistert nauwelijks naar hem, want hij ziet zichzelf toch maar als de louter ceremoniële monarch die alles tekent zonder te lezen wat hem wordt voorgeschoteld. Filip ziet het anders. "Ik wil dit land echt leiden, zoals mijn oom", liet hij zich al meer dan eens ontvallen.

"Ik vind dat de vrijzinnigen in dit land zich goed gedragen", zei de prins onlangs tegen een partijvoorzitter-logebroeder, zo onthult Douglas De Coninck in hetzelfde artikel. Vrijzinnigen, het zijn blijkbaar gevaarlijke mensen, maar in België houden ze zich gelukkig wat koest. Het is maar dat u het weet.

"Filip heeft een hekel aan Vlamingen", vertelt Pol Van den Driessche, auteur van een boek over 10 jaar koningschap van Albert II, aan Douglas De Coninck. Waarom? Filip ziet het streven naar Vlaamse autonomie als een persoonlijke bedreiging, hij gelooft in alle ernst in een complot dat in donkere holen beraamd wordt om het koninklijk paleis af te branden. Hij zet alle Vlamingen op dezelfde lijn, en daarom heeft hij een hekel aan Vlamingen.

"Maar mijnheer Verhofstadt, u bent toch ook tegen het Vlaams Belang?", zou de prins geantwoord hebben toen de premier hem via de telefoon op de vingers tikte na het bekend raken van de Story-uitspraak. Althans, zo citeert Douglas De Coninck "een insider" die het telefoongesprek reconstrueert. En kamervoorzitter Herman De Croo liet zich tegenover Phara de Aguirre in Terzake ontvallen dat de prins hem na het uitbreken van de commotie opgebeld had. Op de vraag of de prins het Orakel van Brakel had opgebeld om hem advies te vragen, kwam alleen een monkelend lachje als antwoord.

Conclusie na het lezen van dit alles? Republikeinen en separatisten, juicht, want als Albert morgen met zijn moto tegen een Grassiaans rotsblok rijdt, begint het feest en krijgt De Stomme van Portici weer stembanden. De oplossing die Bart Sturtewagen voorstelt, "de volgende koning wordt een digitale foto, op verzoek te downloaden op koninklijkpaleis.be - het wordt dat, of niets", zal niet voldoen. De kreet die Jean-Luc Dehaene ooit slaakte, "konden we Albert maar op sterk water zetten!", wordt dan brandend actueel.

In januari 2002, vier en een halve maand na de aanslagen van 11 september, bezocht ik Ground Zero in New York. Ik nam foto's en plaatste ze online. Een week geleden was ik er opnieuw, tijdens een tussenstop van een paar uren op weg van Los Angeles naar Brussel.



[Meer...]

"Het andersglobalisme is de onwetende erfgenaam van Mussolini". Dat is de basisidee van een voordracht die Dr. Martin De Vlieghere donderdagavond hield in het kader van FACS vzw (Free Association for Civilization Studies). De Vlieghere houdt ervan om tegenstanders van de pure vrije markt om de oren te slaan met citaten, redeneringen en voorbeelden uit de werken van Karl Marx. De kritiek die Marx had op de burgerlijke moraal, wordt door De Vlieghere aangegrepen om een liberale kritiek te leveren op onze huidige corporatistische maatschappij.

Mussolini was een anti-globalist. Zijn regime was ultra-protectionistisch en corporatistisch. Zijn afkeer voor handel met landen die zich door vrijhandel lieten leiden, deed hem streven naar nationale economische zelfredzaamheid. Mussolini was dus niet tegen internationale handel, maar wel tegen kapitalistische internationale vrijhandel.

De Vlieghere: "Het sociaal-economisch beleid van Mussolini zou hedendaagse andersglobalisten als muziek in de oren klinken: verregaande regulering van de industrie omwille van sociale en ecologische redenen, een centraal geleide economie met een strikte controle op productie en op afname van grondstoffen en arbeid, nationalisering van de banken, bescherming van de binnenlandse industrie, een sterk uitgebouwde verzorgingsstaat, regulering van de lonen en de prijzen, grote openbare werken, contingentering van in- en uitvoer, en staatscontrole op het internationaal kapitaalverkeer en op valutatransacties. Andersglobalisten van vandaag dienen zich af te vragen hoe zij staan tegenover de inhumane aspecten van dit "linkse" beleid: productie werd beschouwd als een openbare dienst, productie was een plicht, en de burger had geen recht op de vruchten van zijn eigen arbeid; er kwam een standenmaatschappij tot stand waarin arbeiders, werkgevers en intellectuelen allen afzonderlijke rechten en plichten hadden.

Het fascisme van Mussolini wordt dan wel 'uiterst-rechts' genoemd, maar Mussolini was een marxist, betoogt De Vlieghere: "Ideologisch heeft Mussolini nooit gebroken met de marxistische Socialistische Partij van Italië waar hij redacteur was van het partijblad "Avanti". Toen hij in 1915 uit die partij stapte, was dat enkel omdat hij niet akkoord kon gaan met de goedkeuring van oorlogskredieten. Mussolini was toen niet alleen pacifist, hij was ook een radikaal-democraat. Zoals de meeste hedendaagse andersglobalisten raken de radikaal-democraten zo rond hun dertigste ontgoocheld in de democratie, en vinden ze een tijdelijke technocratie noodzakelijk. Mussolini kende Lenin persoonlijk en wisselde regelmatig met hem van gedachten over de mogelijkheid van een socialistische revolutie in overwegend agrarische landen als Italië en Rusland. Hij was het met Lenin eens dat de overwinning op de bourgeoisie uitsluitend via een dictatuur kon verwezenlijkt worden".

Ik ben de voorbije weken vrij zwijgzaam gebleven over mijn kandidatuur voor het VLD-partijbestuur. Ik wou dat het beeld en de slogan, de foto van de Burgermanifesten en "Back to basics" voor zichzelf spraken. Wie niet begrijpt, of vergeten is, wat de Burgermanifesten precies inhielden, hoeft ook niet op mij te stemmen, al gesteld dat hij of zij VLD-lid zou zijn.

Wie er de november-editie van De Burgerkrant, het ledenblad van de VLD, op naslaat, krijgt een tachtigtal advertenties voorgeschoteld van kandidaten die zich met hun foto en een paar tekstregels aan de 70.000 leden voorstellen. Het lijkt er hen daarbij vooral om te doen om aan te tonen hoe goed zij ingekapsteld zitten in het partij-apparaat: voorzitter van dit, commissielid van dat, ... Ik weet niet hoe het met u zit, maar op mij hebben dergelijke advertenties nul en generlei effect.

Ik zie mijn kandidatuur dan ook enkel als een statement en als een meting. Een statement, waarbij ik verklaar dat de Burgermanifesten, die destijds de basis en de bron waren van de liberale VLD-ideologie, vandaag brandender actueel zijn dan ooit. De VLD zou er goed aan doen deze Burgermanifesten opnieuw in ere te herstellen, in plaats van ze als een soort jeugdzonde onder de mat te vegen. Mijn kandidatuur is ook een meting, waarbij ik aan de hand van de door mij behaalde stemmen kijk hoeveel mensen er gevoelig zijn voor deze boodschap. Mijn kandidatuurstelling gaat dus niet over de persoon van Luc Van Braekel, maar over de concepten die in de Burgermanifesten staan en over de mate waarin er nood is aan het realiseren van deze concepten. Het gaat ook niet om een gebaar voor of tegen de auteur van deze Burgermanifesten, noch over de mate waarin hij vandaag al dan niet nog deze concepten verdedigt of belichaamt.

Als ik verkozen zou worden in het partijbestuur (die kans is, gezien de 120 kandidaten voor 15 te begeven plaatsen, vrij klein), dan zal ik in de eerste plaats de ideeën uit de Burgermanifesten verdedigen: burgerdemocratie, herwaardering van het individu boven de zuilen, boven de drukkingsgroepen of wat nu met het eufemisme "het middenveld" wordt aangeduid. Ook de plicht van allochtonen om zich in te burgeren in onze maatschappij, de plicht van de overheid om het algemeen belang na te streven in plaats van groepsbelangen, het recht van de burger om minstens een deel van zijn belastingen een vrije bestemming te geven, het recht om minstens gedeeltelijk uit de staat te stappen (bijvoorbeeld op het vlak van gezondheidszorg, opvoeding, pensioenvorming). [Meer...]

Radio 1, het eerste radionet van de openbare omroep VRT, organiseerde gisteravond een debat met als thema: "Waar stopt de vrije meningsuiting?". Interessant uiteraard, hoewel ik er niet naar toe geweest ben. Maar kan iemand mij eens uitleggen waarom een radiostation een debatavond organiseert, om vervolgens dit debat noch rechtstreeks, noch in uitgesteld relais uit te zenden?

Ik kan blogger Herman Boel alleen maar volmondig gelijk geven wanneer hij stelt: "Radio 1 is immers geen informatiezender, maar een muziekzender waar op gerichte ogenblikken ietwat meer nieuws wordt gebracht". De VRT vindt het blijkbaar belangrijker om met geld van de belastingbetaler de privé-sector concurrentie aan te doen op het vlak van amusement, dan om actief te zijn op dat terrein waar de privé-sector in een kleine markt als Vlaanderen onvoldoende rendabel kan of wil zijn: het voltijds brengen van informatie, nieuws, duiding, en discussie via een radiostation dat geen muziek uitzendt, maar enkel woord. In landen als de VS en Groot-Brittannië bestaat wel nieuws- en/of talkradio die op louter commerciële basis wordt gebracht, naast de publieke nieuws- en praatzenders (NPR in de VS, BBC Radio 4 in de UK). In een kleinere markt als Nederland zijn daartoe diverse mislukte pogingen ondernomen, o.a. met Veronica Nieuwsradio en Talk Radio. Het huidige Business Nieuws Radio, dat zich toespitst op zakelijk nieuws, lijkt wel te overleven. Zolang er op de Vlaamse markt geen privé-initiatieven opstaan die een 24-uurs nieuws-radiostation willen exploiteren (en die kans is klein), lijkt het mij de verdomde plicht van de VRT om daarvoor te zorgen, eerder dan allerlei pretnetten uit te baten.

Wie 's avonds op de radio nieuws uit Vlaanderen wil horen, doet er nu beter aan om af te stemmen op de wereldomroep (Radio Vlaanderen Internationaal, via de kabel, via DAB of via 1512 kHz middengolf), waar nieuws en "Aktueel" herhaald worden of waar je desnoods in het Frans, het Engels of het Duits het VRT-nieuws kunt horen. En ja, ik heb zelfs een digitale DAB-ontvanger, waarop ik het nieuwe VRT-product "Nieuws+" kan ontvangen. Dat product bestaat uit het steeds weer opnieuw herhalen van het korte nieuwsbulletin dat op het uur wordt uitgezonden via FM. Geen "Wandelgangen", geen "Aktueel". Neen, de VRT beschikt niet over een nieuwszender, maar wel over een vijftal pretnetten. Via het internet kan iedereen wel de belangrijkste informatieprogramma's zoals "Voor de dag", "Actueel" en "De Wandelgangen" opnieuw beluisteren. Maar het "on demand" beluisteren van programma's, dat noem ik geen echte radio.

"Sommige mensen en partijen, zoals het Vlaams Belang, zijn tegen België en willen ons land kapotmaken. Ik kan u verzekeren dat ze dan met mij te maken krijgen". Met deze uitspraak schendt kroonprins Filip de politieke neutraliteit die van hem zou mogen worden verwacht. Ook al is grondwettelijk enkel het staatshoofd verplicht tot politieke neutraliteit, toch mag van de hele koninklijke familie, die immers op kosten van de belastingbetaler leeft en een rol vervult die vooral met symboliek en imago te maken heeft, minstens vanuit politiek en moreel oogpunt een strikte neutraliteit en een grote discretie geëist worden op het vlak van politiek, levensbeschouwing en taalaanhorigheid. In de praktijk is van een dergelijke neutraliteit op deze drie vlakken nooit sprake geweest, sinds het ontstaan van België.

Beperken we ons tot de recente politieke geschiedenis van de voorbije kwarteeuw, dan is de lijst van valse noten in de symfonie van koningshuis en politiek fors gevuld:
- 1979: De ontmoeting van Koning Boudewijn, op een uitrit van de autoweg Brussel-Luik, met José Happart, toen nog slechts de leider van de extremistische groupuscule "Retour à Liège" uit Voeren.
- 1990: De weigering, vanuit gewetensbezwaren, van Koning Boudewijn om zijn handtekening te plaatsen onder de democratisch gestemde abortuswet.
- 1990: De brief van Koning Boudewijn aan de regering met het verzoek om troepen te sturen naar Rwanda, waar de positie bedreigd werd van zijn vriend president Habyarimana, waarmee hij een hechte, op religie gebaseerde persoonlijke band had.
- 1993: Het ontbieden van Vlaams minister-president Luc Van den Brande door Koning Boudewijn, nadat Van den Brande zich in een interview met La Libre Belgique had uitgesproken voor een uitbreiding van de Vlaamse bevoegdheden.
- 1998: Het persoonlijk ingrijpen van Koning Albert om de Generale Bank niet in handen te laten vallen van het Nederlandse ABN-Amro, maar van het Belgisch-Nederlandse consortium Fortis.

In al deze gevallen ging het om pogingen van de koning om persoonlijk door te wegen op de politieke (of, in één geval, de economische) besluitvorming. De politieke pogingen mislukten allemaal, maar de economische interventie inzake de overname van de Generale Bank lukte wel degelijk.

De pertinente vraag is evenwel of de koning en de prins door deze bewuste, niet-neutrale interventies mee bijdragen tot het ondergraven van hun eigen instituut, de monarchie. De controverses die deze dubieuze pogingen uitlokten, zijn in ieder geval niet van aard om het respect voor de monarchie te verhogen. Vanuit die optiek kunnen we dan ook spreken van stuntelige, contra-productieve interventies die blijk geven van een foutief inschattingsvermogen bij ofwel de koning of de prins, ofwel bij de raadgevers die aan de basis lagen van de interventies. In het geval van prins Filip zou de uitspraak over het Vlaams Belang alvast de uitdrukkelijke goedkeuring tot publicatie gekregen hebben van zijn adviseurs Didier Nagent en Ghislain d'Hoop.

Indien we uitgaan van de wenselijkheid van het voortbestaan van België, dan vormt een koningschap dat beperkt wordt tot een louter protocolaire rol, de beste garantie voor het vermijden van uitschuivers, blunders en contra-productieve ingrepen. Op dit ogenblik heeft de vorst een rol die verder gaat: bij regeringsvormingen benoemt hij de informateurs en de formateurs, en hij ondertekent nog steeds de wetten, wat inhoudt dat hij een politieke crisis kan uitlokken door te weigeren een wet te ondertekenen. Indien we uitgaan van de wenselijkheid van het verdwijnen van België, dan vormt een monarchie die regelmatig uit zijn rol valt, zoals gisteren opnieuw het geval was, de beste garantie voor een destabilisering van het regime.

Er zijn ook voorbeelden van interventies van de vorst die niet contra-productief waren, maar daadwerkelijk bijdroegen tot een versterking van de stabiliteit van het land. De in 1885 opgerichte Belgische Werklieden Partij was fel republikeins. De socialistische verkozenen schepten er een genoegen in om de jaarlijkse troonrede van de vorst te onderbreken met luidkeels gescandeerde slogans voor het algemeen stemrecht. Na de eerste wereldoorlog sloeg de republikeinse houding echter totaal om, nadat Koning Albert I zich persoonlijk had ingezet voor de totstandkoming van het algemeen enkelvoudig stemrecht voor mannen, en een persoonlijke vriendschap had aangeknoopt met de socialistische leiders. Sindsdien zijn binnen de socialistische beweging geen republikeinse oprispingen meer gehoord. Het was een knap staaltje van de recuperatiekunst van het Hof, dat vele (maar blijkbaar niet alle) politieke stromingen kan recupereren en weet in te zetten in functie van het voortbestaan van het land. Later, in 1931, zou Albert I in een brief aan zijn zuster schrijven: "Om mij staande te houden, kan ik alleen rekenen op de steun van het socialisme, want dat is nationaal, voorstander van de Belgische eenheid, en voorstander van centralisme - drie elementen die het tot een bondgenoot van de dynastie maken". De persoonlijke krachttoer van Albert I om een beweging die aanvankelijk een bedreiging vormde voor de staat, om te buigen tot een staatsbehoudende stroming en één van de voornaamste steunpilaren van zijn troon, mag dan wel vanuit staatrechtelijk oogpunt verwerpelijk zijn, men kan toch enige bewondering opbrengen voor dit geslaagd staaltje van sluw en strategisch machiavellisme. Een voorbeeld dat in schril contrast staat met de stuntelige, contra-productieve uitschuivers van de monarchie in de voorbije kwarteeuw, waarop men alleen met enig meewarig hoofdschudden kan reageren.