Cuba is in mijn ogen altijd een soort ideaal eiland geweest. Dat is het ook, hé. De zon schijnt daar, de mensen zijn mooi. [...] [Of het ook ideaal is om er te leven], dat weet ik niet. Normaal, als mijn man en ik op reis gaan, dan huren wij altijd een auto en gaan we echt op pad. Dat was in Cuba quasi onmogelijk. Het is ook vrij logisch dat men benzine niet aan toeristen zomaar weggeeft. Als ze zien dat er gehuurde auto's rondrijden, en ze komen te kort ... ja dan geven ze het natuurlijk aan de mensen die de kost moeten verdienen met de benzine. Midden in de nacht is er totaal geen verlichting, richtingaanwijzers zijn er ook niet, dus je kan daar wanhopig verdwalen, en mogelijks ook op plaatsen komen waar je liever niet bent. Maar dat hebben we daar dus niet kunnen doen, zo rondtrekken.

Kijk, als je weet dat daar de gemiddelde leeftijd (sic, bedoeld wordt: levensverwachting) van de mensen 88,8 jaar is, dat de kindersterfte het laagste ligt van heel Zuid-Amerika, dan is dat omdat de geneeskunde daar gratis is. De beste studenten (dat kan je in België aan mensen van de VUB vragen) komen uit Cuba, omdat het onderwijs daar gratis is. Dat zijn twee zeer belangrijke dingen. [...] Het blijft in mijn ogen een soort ideale omstandigheid om als kind alle kansen te krijgen. Als ge dat kunt geven aan de bevolking - eigenlijk moet je dat gewoon geven, vrij onderwijs en vrije geneeskunde - dan pleit dat heel erg voor Cuba. Ik weet nog, nu met die Katrina, toen vorig jaar een orkaan dreigde op Cuba, toen zat Fidel echt wel letterlijk voor de televisiecamera. Hij legde de bevolking uit waar ze naar toe moesten, hoe ze zich moesten beveiligen. Dat kunnen we van Bush dus echt niet zeggen hé.

An Nelissen, geïnterviewd door Friedl' Lesage op Radio 1, op 14 september 2005 van 9 tot 10 uur