Pleidooi voor de vlaktaks
Ideeën als een vlaktaks (één tarief) of een faire taks (enkele tarieven) staan sinds kort in het VLD-programma. Hét argument om ze af te wijzen ligt klaar: het is onbillijk, want de rijken verdienen er meer aan dan de armen. Dat is best mogelijk, maar is dat ook nu al niet zo? Hoe kunnen we weten dat zo'n systeem oneerlijker zal zijn? We weten maar bij benadering hoe unfair het huidige wel is.
Kunnen we ons eigenlijk wel permitteren om deze aanpak op grond van een taboe onder de mat te vegen? Als de landen die met ons vechten om het geld dat in Europa investeringsprojecten zoekt erover nadenken of ermee experimenteren, kunnen wij dan achterblijven?
Billijkheid is een belangrijke vereiste voor de legitimiteit van een belastingsysteem. Wie het breed heeft, moet verhoudingsgewijs meer bijdragen aan de gemeenschap. Maar efficiëntie en doorzichtigheid zijn even onontbeerlijk. Anders is billijkheid trouwens een illusie. Het allerbelangrijkste is dat belastingen niet hoger zijn dan noodzakelijk en zeker niet zo hoog dat ze de creatie van welvaart verhinderen.
Daarom is de kernvraag of onze samenleving de volgende discussie aankan: stel dat we een radicale vereenvoudiging van de belastingen doorvoeren die de echte armen niet armer, maar sommige rijken wel wat rijker maakt. Is dat dan beter of slechter dan wat we nu hebben? Kunnen we minstens onderzoeken of er op die manier meer welvaart kan worden gecreëerd zonder elkaar met dooddoeners plat te slaan?
Bart Sturtewagen in De Standaard van 16 september 2005
Kunnen we ons eigenlijk wel permitteren om deze aanpak op grond van een taboe onder de mat te vegen? Als de landen die met ons vechten om het geld dat in Europa investeringsprojecten zoekt erover nadenken of ermee experimenteren, kunnen wij dan achterblijven?
Billijkheid is een belangrijke vereiste voor de legitimiteit van een belastingsysteem. Wie het breed heeft, moet verhoudingsgewijs meer bijdragen aan de gemeenschap. Maar efficiëntie en doorzichtigheid zijn even onontbeerlijk. Anders is billijkheid trouwens een illusie. Het allerbelangrijkste is dat belastingen niet hoger zijn dan noodzakelijk en zeker niet zo hoog dat ze de creatie van welvaart verhinderen.
Daarom is de kernvraag of onze samenleving de volgende discussie aankan: stel dat we een radicale vereenvoudiging van de belastingen doorvoeren die de echte armen niet armer, maar sommige rijken wel wat rijker maakt. Is dat dan beter of slechter dan wat we nu hebben? Kunnen we minstens onderzoeken of er op die manier meer welvaart kan worden gecreëerd zonder elkaar met dooddoeners plat te slaan?
Bart Sturtewagen in De Standaard van 16 september 2005
Eric Jans
Bartje heeft als groot licht opgemerkt dat de Duitse CDU goede kans maakt de verkiezingen te winnen met o.a. en niet in het minst het thema 'vlaktaks' (of toch een variant daarop).
En zie... hij denkt bij zichezelf: als ik binnen 2 of 3 jaar nog in mijn comfortabel redacteursstoeltje wil zitten, dan zal ik vandaag maar eens een voorzichtig ballonnetje oplaten.
En zo geschiede: met dit stukje.
Niemand kan zeggen dat Bartje er niets over gezegd heeft. Niemand kan anderzijds ook zeggen dat Bartje duidelijk stelling heeft genomen.
Maar Bartje kan altijd wel zeggen dat hij er 'iets' over gezegd heeft.
Ik zeg dat Bartje geen journalist is maar een héél klein onbetekenend broodschrijvertje.
Hij kan eigenlijk beter slogans gaan bedenken voor reclamespots van Dasch en Ariël.
Daar is niets oneerbaars aan. En hij kan er ook z'n kost mee verdienen. Bartje is één van de redenen waarom ik o.a. De Standaard NIET lees. Wat Bartje daar zegt, kan ik namelijk zélf ook bedenken. Daarvoor heb je namelijk geen krant nodig.
Ik kan zulke dingen ook bedenken: 'regen is nat', 'wind waait soms en gaat soms liggen', 'wie zeer lange tijd niet eet of drinkt gaat dood'.
Allemaal zéééér interessant. U leest het in 'De Standaard'!