Wordt de witte ridder nu een redder van zwarte levens?

Ik heb veel sympathie voor Marc Verwilghen. Ik ben destijds, in 1996, mee opgestapt in de Witte Mars, uit verontwaardiging over het spaghetti-arrest in de zaak-Dutroux. Een enigszins emotionele reactie die sommigen wellicht niet zouden verwachten van een meestal wel rationeel ingesteld iemand als ik. Ik bewonderde Marc Verwilghen als voorzitter van de parlementaire onderzoekscommissie-Dutroux. Op een VLD-congres waar ik een amendement indiende waarin stond dat parlementsleden hun kiezers moeten vertegenwoordigen en niet hun partij, was Verwilghen het enige kopstuk vooraan in de zaal dat voor stemde. Als Minister van Justitie was Verwilghen vol goede wil, maar hij moest opboksen tegen bureaucratie, verworven rechten, vastgeroeste gewoonten, een gebrek aan middelen, en vooral een hardnekkige tegenstand vanwege de Waalse Parti Socialiste, die onder andere een regeling voor spijtoptanten tegenhield.

Vandaag kwam er een onverwachte wending in de politieke carrière van Marc Verwilghen. Terwijl alle kranten vanmorgen nog schreven dat hij Minister van Middenstand zou worden, kreeg hij de portefeuille van ontwikkelingssamenwerking. Als liberaal sta ik zeer sceptisch tegenover het nut van een door de overheid geleide ontwikkelingssamenwerking. Ontwikkelingsprojecten zijn vaak niets méér dan verkapte subsidies voor eigen, binnenlandse bedrijven. De zo vaak verguisde delocalisatie, het verhuizen van binnenlandse bedrijven naar lage-loonlanden, is volgens mij één van de meest doeltreffende vormen van ontwikkelingshulp (hoewel niet zo bedoeld), en draagt bij tot de nodige welvaartsstijging in de ontwikkelingslanden. Meer vrijhandel en minder protectionisme (o.a. in de Europese landbouw) vormen een doeltreffender recept voor de ontwikkeling van de Derde Wereld dan een Tobin-taks of een zoveelste mega-campagne van Broederlijk Delen of 11.11.11. Ik hoop van harte voor Marc Verwilghen dat de portefeuille van Ontwikkelingssamenwerking geen vergiftigd geschenk is en geen een pad in een korf, maar een uitdaging waar hij als liberaal politicus nieuwe ideeën en innoverende concepten kan introduceren, waardoor ontwikkelingssamenwerking nieuwe paden kan betreden. Op die manier wordt 2003 misschien toch nog een gelukkig en voorspoedig jaar voor Marc Verwilghen.