Globalisme en migratie

Gisteren las ik iets dat me tegelijk kwaad en droevig maakte. "Pro-globalisten staan niet meteen bekend om hun pro-migrantenstandpunten, integendeel zelfs." Hallo? Welke planeet heb ik aan de lijn? De onbenulligheid van de rest van het kwestieuze artikel weerhoudt me om hier een volledige bronvermelding te geven. Pro-globalisten, voorstanders van globalisatie in haar huidige vorm, beschouwen migratie als een essentieel onderdeel van de globalisatie. Zowel migratie van personen als migratie van bedrijven (ook wel 'delocalisatie' genoemd) worden door pro-globalisten als positieve verschijnselen beschouwd die bijdragen tot de mondiale ontwikkeling.

Als pro-globalist heb ik steeds consequent gepleit voor het opheffen van de migratiestop die in België nu al een 20-tal jaren van kracht is. Op enkele uitzonderingen na blijft immigratie in België momenteel immers beperkt tot het asielrecht en de gezinshereniging. Dit restrictieve migratiebeleid is, rationeel beschouwd, niet in overeenstemming te brengen met de noden van onze economie. De vergrijzing zal de komende decennia in West-Europa immers een nood doen ontstaan aan miljoenen buitenlandse arbeidskrachten. Hooggeschoolde kenniswerkers, maar ook minder hooggeschoolden zoals lassers, loodgieters en hoogtewerkers. Het toelaten van buitenlandse arbeidskrachten zal in de toekomst het enige middel zijn om de concurrentiekracht van onze economie op peil te houden.

Het eenzijdig toespitsen van het immigratiebeleid op asielzoekers, zoals de Belgische politiek al jaren doet, heeft meer nadelen dan voordelen. Het toelaten van economische immigratie van hooggeschoolden zal het beeld van de migrant als underdog, kneusje en marginaal onderuit halen. Het immigratiebeleid van de VS is op dat vlak een goed voorbeeld: universiteiten, onderzoeksinstellingen en laboratoria draaien er voor een groot stuk op hooggeschoolde buitenlanders.

Organisaties als het Vlaams Economisch Verbond zijn vragende partij voor een versoepeld migratiebeleid. Uit de Financieel Economische Tijd van 28 februari 2001: "De werkgeversorganisatie pleit voor drie categorieën maatregelen. Ten eerste moet de wetgeving met betrekking tot de tewerkstelling van buitenlandse arbeidskrachten aangepast worden. De Vlaamse werkgevers hekelen vooral de rigide tijdsbeperking op de tewerkstelling van hooggeschoolden, die in de meeste gevallen beperkt is tot vier jaar. Ook het feit dat multinationale ondernemingen buitenlandse directeurs kunnen aantrekken, maar dat dit veel minder evident is voor Vlaamse KMO's wekt wrevel. Ten slotte betreuren de Vlaamse werkgevers dat arbeidskaarten vaak enkel aan hooggeschoolden worden toegekend, terwijl dit ook voor knelpuntberoepen makkelijk zou moeten kunnen. Vandaag moet je als werkgever bewijzen dat het onmogelijk is binnen redelijke termijn een geschikte werknemer te vinden, alvorens je iemand uit het buitenland kan aanwerven. Waarom laat men dat niet op sectorniveau organiseren, vraagt Andries zich af. Ten tweede vraagt het VEV maatregelen om de mobiliteit van werknemers te vergroten. Het denkt aan de invoering van green cards, naar het voorbeeld van de Verenigde Staten of Canada. Ook het vrij verkeer van werknemers in Europa moet meer zijn dat een mooi principe op papier. Ten derde gewaagt het VEV van imagobevorderende maatregelen."

En hoe staan de politieke partijen tegenover een versoepeling van het migratiebeleid? Dat lezen we in de Financieel Economische Tijd van 14 juni 2001: "Volgens de groenen verschilt hun aanpak echter van die van het VEV. In hun ogen kan maximaal een derde van het Belgische migratiequotum gebruikt worden om acute noden op de Belgische arbeidsmarkt op te vangen. Voor het selecteren van de overige migranten moet men vertrekken van de situatie in de landen van herkomst. Op basis van economische, sociale en humanitaire criteria kunnen de kandidaat-migranten uitgekozen worden die het meest in aanmerking komen. Bovendien pleiten de groenen voor een verfijning van het asielbeleid en een verruiming van de criteria voor gezinshereniging. Ze herhalen ook hun vraag voor een tijdelijk ontheemdenstatuut voor mensen uit crisislanden. Tot nu toe hebben de groenen met hun pleidooi niet zoveel succes geboekt bij hun coalitiegenoten. In liberale kring heeft men misschien nog oor voor een politiek van beperkte arbeidsmigratie maar vindt men dat de groene voorstellen te veel naar een politiek van open grenzen ruiken. Dat is onwaar, betogen Geysels en Talhaoui. Maar een Fort Europa-aanpak is even zinloos. Vanuit socialistische hoek hoort men dan weer vaak de opmerking dat er in België nog een uitgebreide arbeidsreserve bestaat van migranten en laaggeschoolden. Zolang die groep niet aan de bak is gekomen, is een versoepeling van het migratiebeleid uitgesloten. De groenen erkennen dat die groep zeker niet vergeten mag worden. Maar ook die arbeidsreserve is niet eindeloos. Er zal een moment komen dat migratie nodig is om te vermijden dat een slinkende actieve bevolking bezwijkt onder een steeds zwaardere arbeidsdruk." Intussen verklaarde de VLD in haar novemberverklaring voorstander te zijn "van een gecontroleerde en op Europees niveau georganiseerde immigratie. Naast asielzoekers is de immigratie mogelijk van mensen die hier komen werken".

En daar staan we dan. Pro-globalisten willen een grotere versoepeling van het migratiebeleid dan de meeste politieke partijen dit willen toestaan. Pro-globalisten zien economische immigratie als een win-win situatie, waarbij de competitiviteit van de ecnomie erop vooruit gaat, en de hoog-opgeleide economische migranten tegelijk enorme kansen en carrière-opportuniteiten krijgen aangeboeden. Maar dan lees je ergens: "pro-globalisten staan niet meteen bekend om hun pro-migrantenstandpunten, integendeel zelfs". Ik begin het te snappen. Ik vermoed dat steller eigenlijk bedoelde: "Pro-globalisten voeren migranten niet voortdurend op in een slachtoffer-rol, zoals de anti-globalisten dat wel doen, en dat bevalt ons niet."