Het Canvas-programma Nachtwacht bood vanavond een interessant debat. De marxistisch-leninistische ex-CCC-terrorist Pierre Carette werd er geconfronteerd met voormalig premier Wilfried Martens en met ex-Marxist Ludo Abicht, dit alles gemodereerd door presentator Jan Leyers. Vooreerst een nuchtere vaststelling. Carette heeft zijn 17 jaar in de gevangenis niet gebruikt om de taal van de meerderheid van de bevolking (proletariërs en anderen) van dit land onder de knie te krijgen. Naar aloude Belgische gewoonte spraken drie Vlamingen Frans om één Nederlandsonkundige Franstalige terwille te zijn. Soit, of liever het zij zo. Het bood Wilfried Martens alvast de gelegenheid om, met het hem kenmerkende sluwe glimlachje, te stellen dat hij het als een teken van superioriteit beschouwde om Carette in zijn eigen taal te woord te kunnen staan. De match startte dus met 1-0 voor Martens.

Presentator-moderator Jan Leyers toonde zich niet echt de neutrale scheidsrechter. De sympathie en het begrip voor Carette dropen van het scherm telkens hij het woord nam. Je kon duidelijk merken dat Leyers alleen de middelen van Carette afkeurde, maar niet de doelstellingen. Doelstellingen, laten we dat even duidelijk stellen, die bestonden en nog steeds bestaan uit het vestigen van de dictatuur van het proletariaat, het afschaffen van de persvrijheid, de onteigening van de productiemiddelen en het afschaffen van het privé-bezit. Verder bleek uit de vraagstelling dat Leyers geweld uit politieke motieven alleen afkeurt als er doden of gewonden vallen. Materiële schade moet blijkbaar kunnen, materieel bezit is immers toch een kapitalistische fetisj, is het niet, kameraad Leyers?

Pierre Carette kwam over als een gehersenspoelde, monomane en verbeten Don Quichote. Om zijn misdaden te verantwoorden schrok hij er niet voor terug om flagrante leugens te verkondigen. Zo vertelde hij dat de CCC-campagne ingegeven werd door het feit dat de VS al kruisraketten installeerden in België terwijl het debat in het parlement daarover nog bezig was. Wilfied Martens ontmaskerde de leugen: de installatie van de kruisraketten vond ruim vijf maanden na de eerste CCC-bomaanslagen plaats. De blik van Leyers sprak boekdelen: Martens, waar maak jij je druk om? Waarop Leyers sussend sprak: "het was een profetische actie".

Wilfried Martens bood goed weerwerk tegen Carette, maar het had nog beter gekund. Zo hamerde Martens wel op de 30 miljoen doden onder Stalin en op val van het communisme in Oost-Europa. Hij had bijvoorbeeld ook kunnen aantonen hoe een paar decennia communisme in Vietnam of in Noord-Korea die landen in een economische woestijn herschapen hebben, terwijl een paar decennia kapitalisme erin geslaagd zijn om Taiwan en Zuid-Korea van ontwikkelingslanden tot welvarende industrielanden te transformeren. Uiteraard moest Martens als christen-democraat de gulden middenweg bewandelen: hij zette zich af tegen het Angelsaksische model en sprak over de globalisering als over een probleem.

Ludo Abicht vertelde dat hij onder het communisme in Praag gewoond had, en zich daar de enige communist of socialist voelde. Vele linkse en anti-globalistische jongeren worden misleid: door hun idealisme merken ze niet dat ze in feite Pol Pot-regimes aan het verdedigen zijn, aldus Abicht.

De acties van Carette en zijn CCC-vrienden waren contra-productief. Het netto-resultaat van hun acties was immers dat het Belgische politie- en veiligheidsapparaat versterkt uit die periode kwam. Voor mensen als Carette bestaat een geijkte term: nuttige idioten. Carette mag dan de boeken van Marx en Engels uit het hoofd kennen, de Canvas-uitzending versterkte alvast het imago van Carette als nuttige idioot.

Ik heb de uitzending van 48 minuten opgenomen, uiteraard in het Windows Media-formaat van de kapitalistische multinational Microsoft. Het bestand is 245 megabyte groot. Ik maak het niet downloadbaar, want als voorstander van de weldaden van het kapitalisme respecteer ik uiteraard de intellectuele eigendomsrechten. Zelfs die van een staatsomroep. Tenzij u erin slaagt mij, althans wat dat laatste betreft, op andere gedachten te brengen.