Colruyt, Belgisch succesverhaal

Gisteren verscheen in The Wall Street Journal een artikel van Christopher Rhoads, waarin hij beschrijft hoe een aantal bedrijven er ondanks de economische crisis toch in slagen om te groeien en een succesverhaal te worden. Naast Starbucks, Ikea, Ryanair, Reed-Elsevier en Puma, wordt ook de Belgische supermarktketen Colruyt vermeld. "Franz Colruyt NV, a food retailer in Belgium, shows the kind of single-minded obsessiveness you need to succeed using the low-price approach". In een afzonderlijk artikel in dezelfde editie gaat journalist Dan Bilefsky dieper in op het succes van Colruyt. "Colruyt is zo geobsedeerd door kostenbesparingen", aldus Bilefsky, "dat de klanten geen shopping bags krijgen aan de kassa, dat de verlichting in de winkels gedimd wordt en dat er geen achtergrondmuziek te horen is, dat de werknemers geen voice mail hebben, en dat de werknemers de prikklok moeten gebruiken als ze vijf minuten koffiepauze houden". "Ondanks het feit dat de Belgen houden van the good life, met onder meer de hoogste concentratie aan Michelin-sterrenrestaurants per capita ter wereld", schrijft Bilefsky nog, "schijnt deze sobere Colruyt-aanpak succes te hebben". René De Wit, CEO van Colruyt, verklaart: "I am proud to be cheap". De Wit, aldus de WSJ, bespaart extra kosten door de functie van CEO, financieel directeur, directeur operaties, woordvoerder, en hoofd van investor relations te combineren. Zijn kleding omschrijft de WSJ als "decidedly nondesigner jeans". De enige luxe die hij zichzelf permitteert, is een Audi A6. "En", verklaart De Wit niet zonder enige fierheid, "op de klantenparkings van onze supermarkten staan heel wat Mercedessen en Jaguars geparkeerd, naast de obligate Lada's". Jo Colruyt, zoon van de stichter van het bedrijf, kwam op het idee van een pile-it-high, sell-it-cheap supermarkt na het volgen van een cursus over kostenbesparingen, gegeven door Amerikaanse instructeurs die in het kader van het Marshall plan de naoorlogse economie in België kwamen aanzwengelen. Het bedrijf heeft 30 ingenieurs in dienst die continu op zoek zijn naar ideeën om het werk te vereenvoudigen en de productiviteit te verhogen. Zo kon 5 seconden per klant bespaard worden door de betaling aan een afzonderlijke stand te laten gebeuren, gescheiden van de stand waar de aangekochte goederen ingescand worden. Vijftien controleurs zijn continu op pad om de prijzen van de concurrenten te checken. De Wit besluit met een optimistische noot: "Poor people may need cheap prices, but rich people love them".