Louis Michel wil gelijkwaardigheid en voorspelbaarheid

Vandaag schrijft Louis Michel in De Standaard: "De EU heeft niet alleen blijvend vrede gebracht onder haar leden, maar oefent zelf, via haar aantrekkingskracht, een stabiliserende en ontwikkelende invloed uit op haar omgeving". Dat klopt wel op economisch vlak, maar niet op het vlak van de internationale politiek. Enkele tegenvoorbeelden van Michel's stelling:
1. Bij het uiteenvallen van Joegoslavië in 1992 en de daarmee gepaard gaande genocides, etnische zuiveringen en oorlogen, is Europa machteloos gebleken. De VS zijn in deze conflicten jarenlang afzijdig gebleven met het argument dat het Europa's achtertuin was, en dat Europa zelf orde op zaken moest stellen. Uiteindelijk waren er militaire ingrepen met de VS in 1995 (Bosnië) en 1999 (Kosovo) nodig om de conflicten te beëindigen.
2. Als Marokko in juli 2002 het Spaanse Peterselie-eiland voor de Marokkaanse kust militair bezet, reageert de EU aanvankelijk verbaal zeer heftig. Enkele dagen later mildert de toon, onder druk van Frankrijk dat zijn voormalige kolonie in bescherming neemt. Uiteindelijk is er een telefoontje van Colin Powell naar Marokko nodig om een terugtrekking van de Marokkaanse troepen te bewerkstelligen.
3. In de eeuwenlange rivaliteit tussen Griekenland en Turkije zijn de VS de laatste decennia meermaals als dipolmatiek bemiddelaar moeten tussenkomen. Als Europa dan toch ook een rol speelde, gebeurde dat pas na aandingen van de VS, dat Europa aanspoorde om een toekomstig lidmaatschap van Turkije als motiverende factor te gebruiken.
Inzake de transatlantische relaties pleit Louis Michel voor gelijkwaardigheid en voorspelbaarheid. Persoonlijk vind ik dat een goed idee. Misschien kan Louis beginnen met België op het vlak van gelijkwaardige en voorspelbare intercommunautaire relaties tot een modelstaat uit te bouwen, want op dat vlak lijkt er dichter bij huis nog heel wat werk aan de winkel, en ook op dat vlak fungeert Michel vaker als stoorzender dan als stabilisator.