Waarom Brussel niet 'the place to be' is

Als regeringen, in hun drang om de kiezersmeute te behagen, onnodige hindernissen opwerpen tegen de beleving van de individualiteit, of de beloningen beknotten die kenniswerkers verwachten in ruil voor hun inzet, dan zullen getalenteerde individuen niet langer deelnemen aan het productieproces, of ze zullen migreren naar plaatsen waar betere voorwaarden aanwezig zijn. (...)

Want er is een machtsverschuiving bezig vanuit het centrum naar de politieke randgebieden. De randgebieden zijn gefuseerd in smart regions zoals Chicago, New York, Zuidelijk Californië, Seattle, Hong Kong, Singapore, Dubai, Bangalore, Shangai, Amsterdam en Londen(?), waar mensen creatief zijn en leven om handel te drijven. Deze plaatsen zijn vol van rusteloze en riskante business, in tegenstelling tot de rottende politieke centra zoals Beijing, Brussel, Tokyo en Washington, van wie het immobilisme weerspiegeld wordt in hun afhankelijkheid van hiërarchie en ostentatief ritueel vertoon van achterhaalde macht. Vandaag zijn de politiek marginale hotspots the place to be. Het zijn de plaatsen waar instellingen gebaseerd zijn op kennis, ervaring, uitwisseling en innovatie, eerder dan de plaatsen die nog altijd geobsedeerd zijn door territorium en continuïteit.

Professor Ian Angell in "The New Barbarian Manifesto - How to Survive the Information Age", Kogan Page, 2000 [zie ook]