De Gucht over de pers

Ik zeg u, de meeste politici leven in een constante panische angst voor de pers. Ik niet, vanzelfsprekend. (...) (begint zich enigszins op te winden) Of de pers macht heeft? Enfin zeg! Ik wil ook wel eens in de positie zitten dat ik elke dag een huis-aan-huisfolder in Vlaanderen kan uitgeven hé. Jullie doen dat elke dag. Natuurlijk hebben jullie grote macht. Overigens, jullie zijn niet eens echt performant: met een dergelijke slagkracht zouden jullie veel meer kunnen bereiken, maar daarvoor moet u maar eens in dat spiegeltje kijken. (...)

Jullie zijn beduidend minder representatief dan de politici. Zet eens alle politieke journalisten van de planeet Vlaanderen naast elkaar en neem daar een familiefoto van. Een doorsneeportret van Vlaanderen zal dat niet opleveren, of wel? En toch hebben jullie een enorme politieke macht. Hij is u trouwens gegund. Ik ben er zelf niet vies van. In de maatschappij is er een bepaald fluïdum aan macht en je kunt alleen hopen dat die op een min of meer democratische manier wordt gebruikt. Voor de politiek zijn er evenwel, uit de aard van de zaak, meer mechanismen ter verantwoording van die macht dan voor de pers. Wij moeten verkiezingen winnen.

Ik ben overigens niet voor een regulering van de pers van hogerhand. Ik zie als minister van Buitenlandse Zaken in andere landen wel hoe gevaarlijk dat is. Maar mogen we het alstublieft ook nog wel eens zeggen als politicus, dat we het wel doorhebben hoe roekeloos het er soms toegaat in uw vak? Mogen we jullie zelfs even gebruiken om dat ook nog eens aan de bevolking te zeggen? (...)

U moet public intellectuals ook niet verwarren met opiniemakers. Natuurlijk zijn er veel meningen. Maar veel van die opiniemakers zijn ook wentelteven. Ze schrijven elke dag iets anders. Vroeger had je op beperktere schaal enkele grote commentaarschrijvers van wie je ten minste wist welke lijn ze verdedigden. Je kon het oneens zijn met wat Frans Grootjans schreef in De Nieuwe Gazet, maar je wist wat je eraan had. Nu tollen veel van die opiniemakers zo vaak om hun as dat zelfs iemand die dat aandachtig leest niet meer weet op welke planeet hij zich bevindt.

Karel De Gucht, geïnterviewd door Yves Desmet en Filip Rogiers in De Morgen, 28 april 2007