De Tijd hekelt Belien-citaat in royalty-boek
'Wat het volk de koninklijke familie aandoet, is barbaars. Het zijn sierplanten die onder veredeld huisarrest leven zonder enige misdaad te hebben begaan, met als enige compensatie dat ze Armani kunnen dragen in plaats van een gestreepte gevangenisplunje.'
In een stoet portretten onderzoekt [Mario] Danneels hoe de leden van de koninklijke familie gebukt gaan onder hun lot, of erger, erdoor getraumatiseerd zijn. In zijn woord vooraf zegt de auteur dat hij daarbij subjectiever te werk gaat dan in zijn debuut en hier en daar ook uitgaat van veronderstellingen. En hij wil 'hier en daar met een schalkse knipoog een glimlach aan de lezer ontlokken'. (...)
Eigenlijk leert zijn boek dat het ook voor leden van de familie Van België mogelijk is een redelijk normaal leven te leiden. Danneels is in dat opzicht vol lof over prinses Astrid en prins Lorenz die waken over de privacy van hun kinderen opdat die kunnen opgroeien zoals gewone leeftijdgenoten. Voor de auteur is het ook duidelijk dat prinses Astrid veruit de meest geschikte troonopvolgster is. (...)
Humorloos is bijvoorbeeld de manier waarop de auteur wil aantonen hoe groot de vervreemding van de Vlaamse en Waalse gemeenschap is. In dat stukje citeert hij instemmend 'professor Paul Beliën' over de artificiële Belgische natie. Danneels levert daarmee goedkope munitie aan het kwaadwillige deel van de Franstalige pers, die zijn eerste boek al afdeed als een complot van het Vlaams Blok om de Belgische staat te ondermijnen. Paul Beliën is namelijk niet zomaar een academicus die een Engelstalig boek heeft geschreven. Hij is de echtgenoot van Vlaams Belang-politica Alexandra Colen en hij organiseerde nog niet zolang geleden een studiereis naar de Verenigde Staten voor de top van de partij. Danneels had desgewenst bij andere publicisten soortgelijke citaten kunnen vinden. Is zijn keuze voor Beliën een kwestie van argeloosheid of is het als provocatie bedoeld?
Marc Holthof in een boekbespreking van "Het Trauma van de Troon" in De Tijd, 12 mei 2007
In een stoet portretten onderzoekt [Mario] Danneels hoe de leden van de koninklijke familie gebukt gaan onder hun lot, of erger, erdoor getraumatiseerd zijn. In zijn woord vooraf zegt de auteur dat hij daarbij subjectiever te werk gaat dan in zijn debuut en hier en daar ook uitgaat van veronderstellingen. En hij wil 'hier en daar met een schalkse knipoog een glimlach aan de lezer ontlokken'. (...)
Eigenlijk leert zijn boek dat het ook voor leden van de familie Van België mogelijk is een redelijk normaal leven te leiden. Danneels is in dat opzicht vol lof over prinses Astrid en prins Lorenz die waken over de privacy van hun kinderen opdat die kunnen opgroeien zoals gewone leeftijdgenoten. Voor de auteur is het ook duidelijk dat prinses Astrid veruit de meest geschikte troonopvolgster is. (...)
Humorloos is bijvoorbeeld de manier waarop de auteur wil aantonen hoe groot de vervreemding van de Vlaamse en Waalse gemeenschap is. In dat stukje citeert hij instemmend 'professor Paul Beliën' over de artificiële Belgische natie. Danneels levert daarmee goedkope munitie aan het kwaadwillige deel van de Franstalige pers, die zijn eerste boek al afdeed als een complot van het Vlaams Blok om de Belgische staat te ondermijnen. Paul Beliën is namelijk niet zomaar een academicus die een Engelstalig boek heeft geschreven. Hij is de echtgenoot van Vlaams Belang-politica Alexandra Colen en hij organiseerde nog niet zolang geleden een studiereis naar de Verenigde Staten voor de top van de partij. Danneels had desgewenst bij andere publicisten soortgelijke citaten kunnen vinden. Is zijn keuze voor Beliën een kwestie van argeloosheid of is het als provocatie bedoeld?
Marc Holthof in een boekbespreking van "Het Trauma van de Troon" in De Tijd, 12 mei 2007




Reacties
traveller
zondag, 13 mei, 2007 - 10:33Ik ken Mr. Holthof niet, maar het feit dat voor de beoordeling van een boek de vrouw van de auteur belangrijker is dan de inhoud van het boek kenmerkt Mr. Holthof als een onbelangrijk en waardeloos journalist
Eric Jans.
zondag, 13 mei, 2007 - 11:31Is een citaat uit een boek van Els Witte of Marc reynebeau dan zoveel minder gekleurd, misschien?
Ah ja... maar dat is dan in de andere, de 'gewenste' richting. Dan mag het. Dan heet het 'objectief' te zijn.
'Belgisch-objectief', wel te verstaan.
Want 'Belgique' zélf is 'hét' objectief van dit soort broodschrijvertjes.
Anders verliezen ze hun jobke en hun firmawagentje.
Pfff. Weer eens diep onder de indruk hoor!
Herteleer
zondag, 13 mei, 2007 - 12:36Wanneer je iemand citeert, dan kan het geen kwaad om diens achtergrond en omgeving te schetsen, zodat het citaat misschien beter gekaderd kan worden.
Een 'anti-royalistische' uitspraak vanwege iemand die de monarchie doorgaans verdedigt (en van wie we het dus niet verwachten), zal misschien geloofwaardiger zijn, dan vanwege iemand die systematisch het koningshuis afbreekt en bekritiseert.
raf
zondag, 13 mei, 2007 - 13:45@Herteleer: Een 'anti-royalistische' uitspraak vanwege iemand die de monarchie doorgaans verdedigt (en van wie we het dus niet verwachten), zal misschien geloofwaardiger zijn, dan vanwege iemand die systematisch het koningshuis afbreekt en bekritiseert.
Daar ben ik het mee eens, maar bevat de visie van Belien op de monarchie dan per definitie geen goede elementen, alleen op basis van zijn achtergrond? En omgekeerd, is die 'anti-royalistische' uitspraak op zich waardevoller omdat zij van een 'monarchist' afkomstig is?
Herteleer
zondag, 13 mei, 2007 - 14:22@Raf
Iemands achtergrond is uiteraard geen ultiem element, noch kan het als enige argument dienen om iemands uitspraken voor waarheid aan te nemen of te verwerpen.
Iemand die een ware uitspraak doet, doet een ware uitspraak, ongeacht zijn achtergrond, ongeacht zelfs of een meerderheid er ook zo over denkt.
Toch ben ikzelf geneigd om uitspraken wat makkelijker te geloven wanneer ze komen uit de mond van iemand die zich doorgaans in 'het andere kamp' situeert. En ik geloof velen met mij.
LVB
zondag, 13 mei, 2007 - 14:42Mijn bedenking: moet men bij het schrijven van een boek de tekst zodanig aanpasssen opdat "kwaadwilligen" (letterlijke term van Holthof, hij doelt op kwaadwillige Franstaligen) er geen misbruik van kunnen maken? En indien men de tekst aanpast in functie van de eventuele reactie van kwaadwillige critici, hebben de kwaadwilligen dan niet al bij voorbaat gewonnen? Geeft men daarmee dan niet het signaal: de beste manier om de inhoud van boeken te bïnvloeden, is kwaadwillige kritiek te leveren. Kan de redenering van Holthof de toets van de categorische imperatief van Kant doorstaan?
Herteleer
zondag, 13 mei, 2007 - 16:02@ Luc
In principe moet niemand bij het schrijven van een boek aanpassingen maken, tenzij hij dat zelf verkiest.
Een schrijver moet voor zichzelf kunnen uitmaken wat hij met zijn schrijfsels bedoelt.
Zo zou het althans moeten kunnen waar echte vrije meningsuiting heerst............
Eric Jans.
zondag, 13 mei, 2007 - 18:38@ Herteleer:
<<Een 'anti-royalistische' uitspraak vanwege iemand die de monarchie doorgaans verdedigt (en van wie we het dus niet verwachten), zal misschien geloofwaardiger zijn, dan vanwege iemand die systematisch het koningshuis afbreekt en bekritiseert.>>
Aan wie had je gedachy? Delphine, bijvoorbeeld? Of liever haar broer Laurent?
Of Prof. Luc Devos?
Eric Jans.
zondag, 13 mei, 2007 - 18:42eigenlijk is kritiek overbodig. De 'de Belgiques' maken zich ook zonder kritiek volstrekt onmogelijk. Zij zijn de grootste karikatuur van zichzelf die er in het hele land te vinden is. In de omfloerste versie vind ik ze op hun best. Echt... als België ooit verdwijnt zal ik hen het meeste missen!
Leo Norekens
zondag, 13 mei, 2007 - 19:10De bedenking die ìk maak is dat het cordon ook strak rond de nek van Belien ligt. Het volstaat immers voor eender welke auteur om Belien te citeren, om zelf ongeloofwaardig genoemd te worden.
dd
zondag, 13 mei, 2007 - 22:01Het idee van "Herteleer" dat enkel aanhangers van de monarchie geschikt zijn om geloofwaardige negatieve kritiek op het koningshuis te geven is gewoon te dom voor woorden.
Leo Norekens
zondag, 13 mei, 2007 - 22:30Zo kras heeft hij het ook niet gesteld, me dunkt.
Herteleer
zondag, 13 mei, 2007 - 22:36@ DD
U legt me hier woorden in de mond die ik helemaal niet schreef.
Ik beweerde nergens dat ENKEL aanhangers van monarchie geloofwaardige negatieve kritiek kunnen uiten op het koningshuis. Dat zou inderdaad een stupide bewering zijn.
Ongeacht je overtuiging kan negatieve kritiek geloofwaardig zijn.
Wanneer kritiek echter komt uit een hoek die meestal zoniet altijd positief over iets bericht, dan kan dat een geloofwaardigheid krijgen die beroepskritikasters niet steeds (meer) genieten.
dd
zondag, 13 mei, 2007 - 23:03@Herteleer
Als beroepskontlikkers lovende dingen zeggen over het koningshuis, boeten die dan ook aan geloofwaardigheid voor jou in?
Herteleer
maandag, 14 mei, 2007 - 00:14@ dd
U vraagt: "Als beroepskontlikkers lovende dingen zeggen over het koningshuis, boeten die dan ook aan geloofwaardigheid voor jou in?"
Dat lijkt me een foute omkering van de redenering.
Als tegenstanders op een of andere manier geloofwaardig overkomen, impliceert dat niet noodzakelijk het tegenovergestelde voor de medestanders.