Willy De Clercq lijdt aan geheugenverlies

Hij is eind januari van de trap gevallen in zijn huis in Gent. Hij vertikte het om het licht aan te steken. Ik ken hem, hij wilde geen energie verspillen. Kyoto, hé. Hij kwam terecht tegen een beeldhouwwerk dat op een meter van de trap staat en liep een zware hoofdwonde op die erg bloedde. Gelukkig had de verpleegster, die op mijn grootmoeder past, hem horen vallen. Toen ze hem vond, had hij al heel wat bloed verloren. Had niemand hem gevonden, dan was hij misschien wel doodgebloed. (...) Wellicht komt het niet meer goed. Hij heeft nog heldere momenten, maar vaak heeft hij geen tijdsbesef. Soms ziet hij me nog als student of denkt hij dat hij ergens moet gaan spreken. Ik zag hem al kwaad worden uit onmacht, omdat hij beseft wat er met hem gebeurt.

[Hij verblijft in een verzorgingstehuis?] Ja, van Solidariteit voor het Gezin in Gent. Als sociaal liberaal ondervind ik nu persoonlijk hoe belangrijk een goede thuis- en ouderenzorg is. Het gaat om directe, primaire hulp. Ik bezocht hem eens en hij zat in de gemeenschappelijke zaal. Toen was hij goed en fier als een pauw omdat ik op bezoek kwam. Hij gaf me vroeger veel goede raad. Ik vraag hem nog raad. Ik zeg dan dat ik ergens moet gaan spreken. Ja, spreken voor publiek moet je veel doen en oefenen, zei hij. Soms maken we samen nog een grapje. (...) [Grootmoeder] raakte bijna drie jaar geleden na een herseninfarct aan de rechterkant verlamd. Zij kan niet meer spreken en schrijven. Mentaal is zij nog heel goed. Ze reageert met haar ogen of met haar linkerhand. Als ik met mijn bompa praat, moet ik het kort en krachtig houden. Tegen mijn bomma moet ik uitgebreid vertellen. Zij lijkt zich weer sterker te voelen, omdat zij nu weer de touwtjes in handen heeft en voor hem moet zorgen. Zoals het altijd is geweest. Want zij was degene die hem altijd recht hield.

Matthias De Clercq, geïnterviewd door Karel Van Keymeulen in Het Nieuwsblad, 19 mei 2007