Media zijn opinievolgers, geen opiniemakers

(...) Het is immers een hardnekkig misverstand dat media opiniemakers zijn. Journalisten zijn doorgaans opinievolgers. Ze proberen op te snuiven welke opinie er leeft bij de lezers en houden die vervolgens een spiegel van die opinie voor. Wat als succesvol gepercipieerd wordt, zal als succesvol afgeschilderd worden. Wat onder druk staat zal onder druk gezet worden. Dat heeft ook te maken met een vorm van risicomijding. Als achteraf de hype fout blijkt, kan men zich verschuilen achter het argument dat "iedereen zich toen toch vergist heeft". Komt de vooronderstelling uit, dan vergenoegt men zich aan het "visionaire" van de eigen stukken.

Kunst en cultuur moeten mensen confronteren, maar kranten en andere media blijven toch in eerste instantie producten die hengelen naar lezersliefde en instemmend geknik. Wie alle kranten en tijdschriften leest, moet dan ook met een vergrootglas zoeken naar journalisten die tegen een heersende stroom ingaan. Het gevaar om geloofwaardigheid te verliezen wanneer men op zijn eentje een afwijkende stelling inneemt, is te groot. Enkel afwijkingen die appelleren aan de conventies van een specifieke lezersgroep worden getolereerd. Een bijkomend sociologisch aspect is de confirmatiedrang die iedere beroepsgroep domineert. Men wil, nog meer dan door zijn lezers, gerespecteerd en bemind worden door de collega's. Iemand die uit de pas loopt, moet ofwel zeer zwaar wegen, bijvoorbeeld door ervaring of functie, of men kiest voor het bestaan van de nar. (...)

Noël Slangen in De Morgen, 19 mei 2007