Tony Blair over het terrorisme

Er wordt wel eens gezegd dat door Saddam of de taliban te verdrijven - regimes die totalitair waren maar toch een vorm van orde handhaafden - de situatie van de Iraki's en Afghanen er alleen maar erger op geworden is en het terrorisme vrij spel kreeg. Dat is een verleidelijk, maar gevaarlijk argument. Bedenk eens wat het echt betekent. Het betekent dat we de mensen beter aan het dictatorschap overlaten omdat de reactionaire en kwade krachten die door middel van terrorisme hard vechten om te verhinderen dat die landen en hun bevolking iets op gang brengen nadat hun dictators verdreven zijn. Het betekent dat onze wil om te vechten voor waar we in geloven gemeten wordt aan de wil van onze vijand om ons te bestrijden, maar dan in omgekeerde proportie. Dat is niet de basis waarop je ooit iets wint. (...)

In Europa vragen we ons af: is het de moeite waard om zo hard op Amerika te blijven steunen? We zouden ons beter afvragen of de politieke leiders in Amerika Europa nog altijd beschouwen als hun bevoorrechte gesprekspartner. Ondanks al onze verschillen moet één ding duidelijk zijn: Europa en Amerika delen dezelfde waarden. We moeten aan hetzelfde touw trekken. Daarvoor hebben we een sterk trans-Atlantisch bondgenootschap nodig. Het veronderstelt eveneens een sterke, effectieve en competente EU. Een zwak Europa is een slechte bondgenoot. Dat is de reden waarom de landen van de EU nauwer moeten samenwerken en de Europese instellingen efficiënter moeten. (...)

We kunnen blijven discussiëren over het nut en onnut van het verdrijven van Saddam. Maar de realiteit is dat als we Al Qaida (in Irak vóór de val van Saddam) uit het conflict in en rond Bagdad konden halen, zonder de autobommen gericht tegen burgers en de vernieling van monumenten als het Samaraschrijn, dat het dan mogelijk zou zijn de situatie te bedaren. De gebeurtenissen in de Anbarprovincie, waar de soennitische opinie zich traag maar zeker tot Al Qaida bekent, tonen dat aan. En wat met Basra? Wat de stad verpest, is het geweld en de criminaliteit van Jaish-al Mahdi en andere groepen - gesteund, gefinancierd en bewapend door elementen van het Iraanse regime. Verdrijf Al Qaida, maak een einde aan de boosaardige Iraanse activiteiten, en de situatie zal veranderen, zo niet ten goede keren.

De waarheid is dat het conflict in Irak gemuteerd is in iets wat rechtstreeks aangevuurd wordt door dezelfde elementen die ons overal elders bekampen. En toch wil een groot, zo niet het grootste deel van de westerse publieke opinie dat we ons terugtrekken. Dat is nu net die ongelofelijke afstomping van onze zintuigen die het terrorisme beoogd heeft. Wie krijgt de schuld voor het gebrek aan vooruitgang in de Palestijnse kwestie? Het Westen. Wie krijgt de verantwoordelijkheid toegeschoven in Libanon, een crisis die bewust werd veroorzaakt door - nogmaals - dezelfde krachten? Israël.

In Afghanistan is het duidelijk dat de taliban steun, waaronder ook wapens, krijgen van - nogmaals - elementen van het Iraanse regime. Ze hebben het ergens anders opgepikt. Ze geloven dat als ze genoeg chaos kunnen creëren, genoeg westerse soldaten kunnen doden, dat wij dan de wil zullen verliezen. Het zal wel weer 'een puinhoop' worden. En als dat het geval is, dan komt het probleem op de tafel van de Afghaanse regering te liggen en van haar westerse bondgenoten. (...) Er bestaat geen alternatief voor het bestrijden van de plaag op alle plaatsen waar ze de kop opsteekt. Er bestaan geen eisen die nog maar in de verte bespreekbaar zijn. De plaag moet verslagen worden. Punt. (...)

Wie heeft er ooit voor gestemd om van de democratie verlost te geraken? Wie verkiest de geheime politie boven de vrijheid van meningsuiting? Die waarden zijn universeel. We moeten ervoor opkomen, er trots op zijn, ze met overtuiging uitdragen.

Tony Blair in diverse kranten en tijdschriften, in het Nederlands gepubliceerd in De Morgen, 23 juni 2007
[oorspronkelijke Engelse versie]