Voor een rechtse omroep is het te laat en te vroeg

(...) Nederland was ooit een "rechtse" natie. Fatsoenlijk, burgerlijk, constitutioneel en verdraagzaam. Partijen van antirevolutionaire, christenhistorische en liberale snit zorgden ervoor dat dit zo bleef. In confessionele en liberale kring was er een brede overeenstemming wat betreft de waarde en interpretatie van onze geschiedenis, het koningshuis en het christendom. Nog in 1948 verwees het partijprogram van de toen nog nieuwbakken (want uit een fusie ontstane) VVD naar de Tien Geboden. (...)

Deze "rechtse" ondertoon klonk door in de media. Bij omroepen van confessionele snit (KRO en NCRV) en liberale snit (AVRO) werden de burgerlijke waarden gekoesterd. Totdat de jaren '60 uitbraken. Alles werd opeens maatschappelijk geëngageerd, de conservatieve, liberale en confessionele elite ging voorop in de progressieve golf die over ons land kwam. De reactie in medialand bleef weliswaar niet uit, maar bleek uiteindelijk slechts een enkele zwaluw te zijn. De TROS verbleekte alras haar rechtspopulistische toon en de EO deed op haar beurt flink mee met het vervangen van traditionele waarden door een maatschappelijk hyper-engagement. (...)

Het is uitermate zinloos een nieuw rechts omroepexperiment van de grond te tillen als het resultaat bij voorbaat vast staat: over enkele jaren zal het initiatief links zijn en juist ervoor hebben gezorgd dat aangetrokken medewerkers of zijn afgehaakt, of zijn omgedraaid en dat terwijl grote groepen aangetrokken lezers eenzelfde omslag meemaken van rechts naar links.

Het plan van Livestro [voor een rechtse omroep] is dus enerzijds te laat, maar anderzijds te vroeg. Het is te laat omdat "rechts" zijn kans voorbij heeft laten gaan. Want het zijn met name rechtse omroepen die links zijn geworden. Het komt echter ook te vroeg om een andere reden: na de cultuur van verlinksing van de afgelopen decennia is het voor niemand meer duidelijk wat "rechts" is. En wat "rechts" volgens sommigen dan (nog) wel zou zijn, leent zich nu juist niet voor een mediavorm als een omroep.

Sinds de culturele paradigmashift van de jaren ’60 is alles wat niet-links is, gefragmentariseerd geraakt. De ziel is eruit geraakt, het verband zoek en de richting onduidelijk. Ontdaan van historisch besef, door de linkse ontmythologisering van de geschiedenis als ‘een geschiedenis van schuld’; ontdaan van morele superioriteit, door het wegvallen van de patriarchale gezagsstructuren en de civil religion door emancipatie en secularisatie; en ontdaan van de vooruitgangsagenda, door de managerial revolution en voortschrijdende technologisering, die de economische processen losmaakten van klassieke ondernemerschapstructuren en locale bindingen om deze over te hevelen naar een krachtenveld waar overheid, wetenschap en internationale gemeenschap een functie bekleedden, stond "rechts" met lege handen. Zonder bindmiddel van binnenuit en – sinds het einde van de Koude Oorlog – ook niet meer met een gemeenschappelijke vijand, is "rechts" weinig meer dan een optelsom van individualisme en vrijheid. (...)

Erik van Goor in Het Vrije Volk, 27 juni 2007