Geheugen en archief van Herman De Croo

Het geheugen van De Croo is immens, maar - eerlijk is eerlijk - hij gebruikt ook externe hulpmiddeltjes. Zijn dictafoon is berucht in de Wetstraat en tijdens vergaderingen zit hij consequent te noteren. "Tot in de ministerraad toe!', weet Wilfried Martens, premier van de roomsblauwe regeringen waarin De Croo tussen 1981 en 1988 minister van Verkeer was. "Eigenlijk mocht je daar niet notuleren, maar Herman deed - net zoals Jean-Maurice Dehousse - niets anders." Wat geregeld van pas kwam, zo weet Dehaene dan weer. "Het gebeurde wel eens dat er tijdens een vergadering een discussie ontstond over wat er in de vorige vergadering gezegd was. Dan vroegen we dat aan Herman. Die dook vervolgens even in zijn papieren."

Dat heeft haast iets manisch. Als De Croo vanuit zijn wagen een defecte verlichtingspaal ziet, dicteert hij meteen een briefje aan de burgemeester van de gemeente in kwestie. Zelfs wanneer hij een mondelinge opdracht aan een medewerker geeft, laat hij daar een geschreven versie van uittikken. "Ik herinner me dat ik ooit met hem het partijhoofdkwartier in de Melsensstraat binnenwandelde en dat de klok daar één uur verkeerd stond", vertelt Clair Ysebaert, die met De Croo samenwerkte als partijmedewerker tijdens zijn korte voorzitterschap. "Hij vroeg me, terwijl we langs wandelden, om dat in orde te brengen. En een halfuurtje later lag er al een schriftelijke versie van die 'bede van de voorzitter' op mijn bureau. Bovendien liet hij ook altijd een exemplaar voor zijn persoonlijk archief in Michelbeke afdrukken. Dat archief is immens! Hij kan nu nog altijd perfect terugvinden welke opdracht hij mij op 23 april 1997 gegeven heeft."

Ruud Goossens in De Morgen, 29 juni 2007