Vlaamse expats en de opvoeding van kinderen

Op vraag van het netwerk Vlamingen in de Wereld bracht pedagoge Kristel Gijsens voor haar eindverhandeling aan de KU Leuven de opvoedingsbekommernissen van Vlaamse gezinnen in het buitenland in kaart. Gijsens bevroeg negentig gezinnen. (...) Meer dan negen op de tien ouders in het buitenland waken erover dat de kinderen hun moedertaal aanleren of behouden.

Naast de opvoedingsvragen waar elke ouder mee worstelt, maken zij zich vooral zorgen over de andere normen en waarden in het gastland, de sociale voorzieningen, de informele sociale netwerken, school en toekomst van de kinderen. (...)

Uit het onderzoek van [Kristel] Gijsens blijkt dat expats met heel wat meer opvoedingsvragen zitten dan wie voorgoed is geëmigreerd. "Hoe meer banden de ouders nog met Vlaanderen hebben, des te meer zorgen zij zich maken". Expats hebben ook meer nood aan opvoedingsondersteuning terwijl de andere ouders zich met informele netwerken redden. (...) "Tot 10 jaar verloopt de aanpassing vrij vlekkeloos. (...) Wanneer de kinderen ouder zijn dan 12 jaar hebben de ouders mer opvoedingsvragen die eigen zijn aan de migratie".

Vlamingen in de Wereld schat het aantal Vlaamse gezinnen in het buitenland zeer ruw op ruim 7.500. Vooral Canada, Australië, Nieuw-Zeeland, de Verenigde Staten en Spanje en Frankrijk lokken. (...) Voor wie het aankan - en dat vereist meer dan een gemiddeld aanpassingsvermogen - betekent wonen en werken in het buitenland een enorme rijkdom. [Inge] Roggeman: "Wie het van jongs af heeft meegekregen, kan vaak niet meer zonder. Kinderen van expats worden later vaak zelf expats".

Annemie Eeckhout in Het Nieuwsblad, 23 juli 2007