Tripartite in het vooruitzicht?

Reynders heeft de verkiezingen gewonnen met een discours tegen de uitkeringspolitiek van de PS. Maar als hij ook echt zonder die PS wil regeren, moet hij zijn verantwoordelijkheid nemen en de staatshervorming dragen. Maar dat is inderdaad een moeilijke oefening: in communautaire zaken hebben de MR en de PS elkaar altijd beloerd. De ene beweegt geen millimeter zonder de andere. Als een van hen dan niet aan tafel zit, wordt het quasi onmogelijk. Ik zie de MR het risico niet nemen, eerlijk gezegd. (...)

Ik pleit [...] niet voor [een tripartite], maar het is veel moeilijker zonder Di Rupo erbij. Ik maak de vaststelling dat ook de N-VA fel tekeer gegaan is tegen de PS, en zich nu moet afvragen of dat juist was. Ik denk het niet. Ze hebben verkeerdelijk de indruk gewekt dat het makkelijker is om zonder de PS de staat te hervormen. Anderzijds is er wel een grote wil om zonder de PS te gaan. (...) Maar als Reynders geen risico wil nemen, is er geen andere uitkomst dan een tripartiet. Misschien moeten we dan maar een regering vormen die tot in 2009 probeert om de communautaire problemen op te lossen. En als we dan toch de verkiezingen willen laten samenvallen, is 2009 een mooie datum om te eindigen.

Het probleem is: hoe laat je de Franstaligen in de rand hun band met Brussel behouden? Ik denk dat het inschrijvingsrecht een goede oplossing is, ook al is daar ten tijde van de Egmontakkoorden zwaar op geschoten door de Vlamingen. De kans is wel groot dat dat niet voldoende is voor de Franstaligen, dat ze er nog de financiering van Brussel of zelfs de uitbreiding van het gewest aan koppelen. Maar goed, B-H-V is uiteindelijk maar een technisch dossier, en geen enkele Vlaming zal beter worden van de splitsing ervan. (...)

Patrik Vankrunkelsven, geïnterviewd door Fabian Lefevere en Tine Peeters in De Morgen, 6 augustus 2007