Onduidelijkheid over bemiddelaars

Sinds vrijdag houdt [Didier Reynders] op min of meer discrete wijze zijn raadplegingen (...). Namen van bemiddelaars circuleren in allerlei richtingen. Maar: "zodra men een naam noemt, zegt een andere partij neen, soms zelfs de eigen partij". Het ging zover dat Open Vld er op een bepaald ogenblik aan dacht om iemand buiten de politiek te zoeken. De partij dacht er één te vinden in de culturele wereld. (...)

Bij de VLD, die geen vragende partij is maar die zaterdag toch besloot om een opdracht te aanvaarden "als de Koning het vraagt", was de zoektocht naar een bemiddelaar delicater. De naam van Annemie Neyts werd geciteerd, maar zij zou in Singapore zijn. Ook die van Karel De Gucht, maar die was onderhandelaar. Tenslotte heeft de naam van Herman De Croo het gehaald.

Waarom heeft de Koning hem zondag samen met Raymond Langendries niet benoemd? Na de partijstrubbelingen en de IJzerbedevaart, werd gesproken van enige terughoudendheid bij Yves Leterme ten overstaan van dit bemiddelaarsduo. Op de VRT heeft de ex-formateur trouwens zijn twijfels geuit over de wil bij de CDH om oranje-blauw te concretiseren. Voor deze aarzelingen ging iedereen nochtans akkoord over de benoeming van de tandem Langendries-De Croo voor een bemiddelings- en onderhandelingsopdracht van een week, nog altijd met het oog op oranjeblauw. Een opdracht die vooral, maar niet uitsluitend, op het communautaire zou gericht zijn. (...)

Martine Dubuisson en Michelle Lamensch in Le Soir, 27 augustus 2007