Er is dezer dagen heel wat te doen rond de uitbreidingsplannen van DHL in België. Zeg trouwens niet "dee-hasj-el", maar wel "dee-haa-el", of als je dan toch per se een vreemde uitspraak wil, neem dan het Engels en zeg "die-eetsj-el". Het koeriersbedrijf heeft van Zaventem zijn Europese hub gemaakt, wat betekent dat ons land de naaf vormt van waaruit spaken vertrekken naar alle belangrijke Europese steden. Omdat koeriersbedrijven tegenwoordig werken volgens het principe "wij halen uw pakje voor de middag op en brengen het tegen de volgende ochtend ter bestemming", gebeurt een groot deel van het luchtverkeer van DHL 's nachts. Deze nachtvluchten zorgen voor lawaaihinder en ze verstoren de nachtrust van vooral bewoners van de noord- en oostrand van Brussel. En zo komen we bij het bekende dilemma van economische groei en werkgelegenheid versus levenskwaliteit. Of het bekende "Not In My Back Yard"-syndroom (NIMBY). De aarzelende houding van de overheid om voldoende nachtvluchten toe te laten, kan er toe leiden dat DHL een aanzienlijk deel van zijn operaties overbrengt naar Leipzig.

De naam DHL wordt gevormd door de beginletters van de achternamen van de drie stichters, Adrian Dalsey, Larry Hillblom en Robert Lynn. Ze begonnen hun bedrijfje in 1969 met een koerierdienst tussen San Francisco en Hawaiï. Een jaar later openden ze een dienst naar het eiland Guam, en tegen 1974 bedienden ze heel Amerika, Oceanië en het Verre Oosten. Intussen hadden ze in 1973 een juridische strijd gewonnen voor het doorbreken van het monopolie van de U.S. Postal Service voor het bestellen van poststukken. Europa en Afrika werden in 1982 aan de catalogus toegevoegd. Deutsche Post werd in 1998 aandeelhouder van het bedrijf, in 2000 meerderheidsaandeelhouder en in 2001 de enige aandeelhouder. De stichters zijn intussen alle drie overleden, in dezelfde volgorde als de beginletters van de bedrijfsnaam. Een artikel op de weblog van Lena Johanson, de Zweedse immigrante die in Brussel woont, herinnerde mij aan het spitante levensverhaal van Larry Hillblom dat ik op 15 mei 1996 tijdens een vlucht van LA naar Brussel las in The Wall Street Journal. WSJ-journalist Peter Waldman schreef een smeuïg verhaal over de avonturen van één van de DHL-stichters, voor en na zijn dood.

De 'H' van DHL, Larry Hillblom, verhuisde in 1981 naar het eiland Saipan in de Stille Oceaan. Saipan behoort tot de archipel van de Noordelijke Marianen in de Stille Oceaan. Hoewel deze eilandengroep bestuurd wordt door de VS in het kader van een associatie-verdrag, en het Amerikaanse rechtssysteem er van kracht is, is het in menig opzicht een fiscaal paradijs. Wat Hillblom vooral interesseerde aan Saipan was het feit dat hij er zijn geliefkoosde vrijetijdsbesteding, sportvliegen, kon beoefenen zonder vliegbrevet. Bovendien lustte Hillblom, die niet rookte, matig dronk en fast food verafschuwde, wél af en toe een groen blaadje. Op Saipan en in de ruime omgeving vond hij knappe, jonge, gewillige, minderjarige, maagdelijke meisjes met ouders die openstonden voor overtuigende argumenten van financiële aard. Hillblom overleed in 1995 op 52-jarige leeftijd toen een oud oorlogsvliegtuig dat hij zelf bestuurde, neerstortte. Zijn stoffelijk overschot werd evenwel nooit teruggevonden, maar de overheid verklaarde hem overleden. Twee jaar eerder was Hillbloom al eens op het nippertje aan de dood ontsnapt in een gelijkaardig vliegtuigongeval. Na zijn dood liet hij niet alleen een aanzienlijke erfenis na. Doordat hij zijn DNA ruim verspreid had over de eilanden van de Stille Oceaan, kwamen er acht erfenis-claims van vermeende kinderen.

Hillblom was vrijgezel en wou niet dat er na zijn dood ook maar één dollar naar de belastingen zou gaan. In zijn testament bepaalde hij dat zijn twee broers elk 300.000 dollar zouden krijgen, en dat de rest van zijn fortuin geschonken zou worden aan wetenschappelijk onderzoek in het algemeen en aan de University of California in het bijzonder.



Na zijn dood maakten acht vrouwen aanspraak op zijn erfenis namens hun kinderen, waarvan Hillblom de vader zou zijn. Om het vaderschap te bewijzen werd een zoektocht ondernomen naar DNA van de verdwenen DHL-stichter. Een zoektocht in zijn woning leverde geen kledij, geen haarkam, geen tandeborstel op. Zijn moeder sloeg een juridisch dwangbevel en een bod van 1 miljoen dollar af voor een bloedstaal. Uiteindelijk konden vier vermeende nakomelingen bewijzen dat ze een gemeenschappelijke vader hadden, en bereikten ze een minnelijke schikking met de andere erfgenamen. Elk van de vier kreeg 90 miljoen dollar, samen 60% van Hillbloms erfenis. Na betaling van advocaten en successierechten blijft daar nog ongeveer de helft van over. Het gaat om twee Filippijnse meisjes, één Vietnamese jongen en één jongen uit Palau. De oudste zoon van Hillblom werd geboren op Palau, is nu 20 jaar oud en heet Junior Larry Hillbroom. Jawel, "Hillbroom". De moeder, Kaelani Kinney, maakte wat fouten bij het spellen van de naam van de vader, en het verschil tussen de L en de R is voor de inwoners van de Marianen, die nogal dicht bij Japan gelegen zijn, sowieso al een probleem.

Pas later werd de kledij van de tycoon teruggevonden in vuilniszakken die begraven waren in zijn tuin. Iemand had na zijn dood voorzorgen genomen om mogelijke DNA-testen te dwarsbomen. De vroegere rechterhand van Hillblom had opdracht gegeven om alle sporen uit te wissen die naar DNA van Hillbloom hadden kunnen leiden. Of het DNA van de vermeende kinderen uiteindelijk vergeleken werd met het opgedoken DNA van Hillblom, is niet bekend.

De University of California en DHL lobbyden zelfs bij de regering van de Noordelijke Marianen om een speciale wet erdoor te drukken die de aanspraken van de would-be erfgenamen waardeloos zou maken, zelfs als de afstamming wetenschappelijk bewezen zou worden. Hillblom had namelijk nagelaten om in zijn testament onwettige kinderen expliciet uit te sluiten van zijn erfenis. De wetswijziging zou ervoor zorgen dat onwettige kinderen alleen kunnen ervan als dit expliciet vermeld werd in het testament. De Hillbloom-wet werd goedgekeurd, maar kon uiteindelijk niet met terugwerkende kracht toegepast worden op de erfenis van Hillbloom. Enkele directieleden van DHL slaagden er ook in om de controle te verwerven over de bank die op Saipan de erfenis van Hillblom beheerde. Deze overname werd later door een rechter weer ongedaan gemaakt. De DHL-directieleden verklaarden dat ze met al deze inspanningen wilden vermijden dat de erfenis in handen viel van partijen die niet in het testament vernoemd waren. Hun inspanningen bleken uiteindelijk grotendeels tevergeefs. De nagedachtenis van Hillblom leeft verder via de Larry L. Hillblom Foundation, die het kleiner geworden deel van de erfenis beheert dat bestemd is voor wetenschappelijk onderzoek en liefdadigheid. Het geval-Hillblom gaat door voor het meest beroemde en beruchte geval waar DNA-tests uitsluitsel moesten geven over een erfeniskwestie.