Père Ubu over Luc Van der Kelen

Tot op het einde van de Martens-jaren was er één enkele journalist die het mooie weer maakte in Vlaanderen: Manu Ruys van De Standaard. Een reus, in alle betekenissen van het woord. Beluisterd en gevolgd door ieder zichzelf respecterend politicus. Het was de mooie tijd van "Alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor Kristus", de CVP-jaren, het tijdperk van de CVP-staat, quoi!

Sindsdien is Manu Ruys vervangen door Luc Van der Kelen, van het zeer liberale Het Laatste Nieuws. Belangrijkste verschil: terwijl de eerste wismijn miswijn dronk bij elke maaltijd, hanteert de tweede winkelhaak en kompas, en zegt hij aan iedereen die hij ontmoet quasi automatisch dat hij lid is van de Loge. Tja, niemand is perfect! Maar alle gekheid op een stokje, is Luc Van der Kelen een sympathieke humanist, en wat meer is: quasi perfect tweetalig.

Hij wordt dagelijks door één miljoen mensen gelezen en verdient dus meer dan wie ook om gehoord te worden. Het is dus volstrekt logisch dat de T.:C.:F.: [très cher frère, geijkte term in de vrijmetselarij, LVB] LVDK het vaakst uitgenodigd wordt door onze Franstalige media als "Flamand de l'étape". Naar aanleiding van de mislukking van Yves Leterme was dit nog maar eens het geval.

Ter herinnering: LVDK is "slechts" journalist. Hij weet dus ook niet alles (...). Kort gezegd: de T.:C.:F.: LVDK weet van de realiteit alleen datgene wat men hem ervan heeft willen meedelen. En daarin hebben we moeite om hem te volgen: van journalist transformeert hij zichzelf tot mede-onderhandelaar. "Vlaanderen vindt dat...", "de Vlaamse politici vinden dat...". Men weet niet meer wie hier aan het woord is: journalist VDK, burger VDK of politicus VDK? (...)

Alain Ubu in Père Ubu, 30 augustus 2007 [vertaald uit het Frans]