Belgische politiek is familiebedrijf

'Ik voelde hoe de machtspartij haar band met de achterban verloor.' en 'koudweg gedropt'.

'Zonderpartij', dat was dus begin 2003? In 2006 kandideerde deze man nog op een VLD-lijst, en was hij goed voor net geen 200 stemmen van die achterban.

Je kunt moeilijk zeggen dat de jonge De Clercq en de jonge De Gucht geen stemmen gehaald hebben. Dat is uiteindelijk het enige criterium dat telt.
Los van de personen in kwestie, zie ik niet in waarom een mens zijn achternaam niet zou mogen gebruiken. Wie geboren is met een scheve neus heeft ook minder kans om verkozen te geraken dan wie een mooie snoet heeft. De achternaam of de mooie snoet, is slechts de sleutel om verkozen te geraken, daarna moet je nog alles waarmaken.
Ten andere, in de privé-sector is het niet anders. Wie het familiebedrijf van de ouders kan overnemen, geraakt ook verder dan wie van 0 beginnen.

Deze "heel gevoelige en emotionele mens" heeft heel wat tijd nodig gehad om in de zien dat de VLD niet deugt.

Maar wat hij bedoelt men zijn bewering dat de partij te laat en te lang vernieuwd heeft en waarom Matthias daardoor "opgebrand wordt" is mij niet duidelijk.

@steerse: "De vergelijking tussen de zoon van de bakker en de zoon van de minister, vind ik toch van een andere orde."

Dat is juist wat ik zeg. Je mag dat niet vergelijken.

"Als de gemiddelde ondernemer niet de ambitie had zijn bedrijf te kunnen overlaten aan zijn kinderen om het verder uit te bouwen, dan hadden we hier in West-Vlaanderen praktisch geen KMO's meer en bijgevolg geen welvaart."

Volledig mee eens, ik vind nepotisme goed, maar dan wel zolang het over privé-kapitaal gaat. Zie hoger, heb je niet goed gelezen?

"Als we de parallel trekken met de politiek"

Dat mag je niet doen, die parallel mag je niet trekken. Politici werken met geld van de belastingbetaler. Dynastieën leiden ertoe dat het belang van de dynastie gaat doorwegen op het belang van de kiezer of van de burger.

@luc
Ik volg je redenering in zoverre zonen en dochters van op een plaats op de lijst gezet worden waar ze quasi gegarandeerd verkozen raken, maar dat was in het geval van de jonge de clercq toch niet helemaal het geval. Zijn stemmenaantal op zich is wel vrij indrukwekkend. Of het nu door zijn achternaam is of op eigen kracht doet verder niet ter zake.

Ik begrijp wel de frustratie van mensen als De Kerpel. Wie de kwaliteiten heeft om een goede politicus te zijn, maar niet de mogelijkheid om stemmen te halen (geen goede achternaam, geen joviaal voorkomen, niet sociaal genoeg om sympathiek over te komen op pensenkermissen) moet in

Het gaat niet alleen om de zonen en dochters van. Wat vind je er bv. van dat iemand zonder voor de rest iets bewezen te hebben tot minister gepiloteerd wordt omdat ze sympathiek overkwam op tv toen ze vakbondswoordvoerder was van een bedrijf dat failliet ging? Of wat vind je van het groot aantal vroegere woordvoerders, cabinettards enz. dat overal op verkiesbare plaatsen gedropt werd? Of wat vind je van het groot aantal overlopers dat overal verkiesbare plaatsen heeft gekregen (meestal ten koste van de partijsoldaten van de nieuwe partij en niet door kiezers mee te nemen van de vorige partij)?

Wie erop rekent ooit een mooi politiek mandaat te krijgen in de politiek via eigen verdiensten binnen een partij, loopt een verhoogd risico om gefrustreerd te geraken.

Ik bedoel maar, dat we dankzij de democratie de meest bekwame burger op de juiste plaats zullen krijgen, is een illusie. De verdienste van de democratie is dat de burger de corrupten en de onbekwamen kan afstraffen. De eventualiteit van een electorale afstraffing noopt politici er toch minstens een beetje toe om zich integer te gedragen.

Nepotisme

Door allerlei omstandigheden (technisch, geografisch, bevolking, taal...) hadden de democratieën van de 19de eeuw een vertegenwoordiging in het parlement gestoeld op het districtsysteem.
Een verkozene per kiesdistrict. Centraal werd alleen geregeld, dat ieder kiesdistrict zo goed als mogelijk overeenkwam met de bevolkingsaantallen (o.a. afschaffen van de 'rotten boroughs'). Een dergelijk kiesdistrictsysteem geldt nog steeds in landen Frankrijk, het V.K, de V.S....

Het voordeel van een dergelijk systeem ligt in het feit, dat de verkozene (de politieker) bij de gehele bevolking goed moet liggen. Extreme partijdigheid of ander extremisme is nagenoeg onmogelijk. Daarenboven wordt door de ingebouwde, onverbiddelijke kiesdrempel een natuurlijke selectie in werking gesteld, die alle doetjes en andere zwakke figuren uitsluit. Dus weinig kans op succes voor geparachuteerde zonen/dochters van... of andere vrienden. Bovendien is de verantwoording direct en op kleine schaal (de kiesomschrijving). Er bestaan ook geen stemmenkanonnen gezien alle districten nagenoeg even groot zijn.

Overlijdt een verkozene of neemt hij/zij om eender welke reden ontslag, dan worden in het betreffende kiesdistrict tussentijdse verkiezingen gehouden. De kiezer kan aldus democratisch in de nieuwe situatie zelf opnieuw iemand anders aanduiden. Gedaan met de opvolgers.

In België bestond tot 1900 een dergelijk systeem. Er was in 1893 het algemeen mannelijk stemrecht/plicht ingevoerd, zij dat het voor hoger geschoolden en hoger belasten meervoudig kon zijn (maximaal +3). Tussen 1893 en 1900 is men na veel discussie in 1900 het systeem van Bismarck gaan toepassen, namelijk de evenredige vertegenwoordiging in nu grotere kiesdistricten (bijvoorbeeld 5 zetels). Dit had als gevolg, dat de invloed an de centrale partijbesturen enorm toenam, hetgeen ook de bedoeling was van het Hof en de centrale besturen. Er omstonden ook 'verkiesbare' plaatsen, die handig ingevuld konden worden door de betrokken partijleiding. Immers het was nu mogelijk geworden om met 20 % van de stemmen een zetel te bemachtigen in het parlement.

Na 1918 toen het mannelijk algemeen stemrecht/plicht enkelvoudig werd had dit tot gevolg, dat er alleen coalitieregeringen mogelijk waren, hetgeen door het systeem zelf de verwijdering verder voerde tussen de kiezer en de politiek.

En nu een eeuw later kan men alleen vaststellen, dat dit systeem, dat in Duitsland indertijd Hitler mede aan de macht bracht en er na 1945 grotendeels werd afgeschaft, in België tot de verwachte ontsporingen heeft geleid. Politieke dynastieën van de 2de, 3de en zelfs 4de generatie zijn schering en inslag. Broekventjes en domme blondjes worden parlementair of minister en krijgen door de verzorgingsstaat verantwoordelijkheden, die ze niet aankunnen waardoor ze dikwijls grootschalige schade toebrengen aan natie en volk.

En dan zou de kiezer hieraan schuld hebben volgens sommigen? Hoe belachelijk!