Seks, geweld en alcohol op het Martelaarsplein

'Plan B' is een politieke satire gebaseerd op nog niet echt gebeurde feiten. Het grappige en bijzonder vlot geschreven verhaal start met de dreigende verkiezingsoverwinning van het Vlaams Solidaristisch Blok, zowaar een extremistische afscheuring van het Vlaams Belang. Als blijkt dat de democratische partijen de electorale scores op hoogtechnologische wijze hebben vervalst, stort het oude regime in elkaar en brengt een staatsgreep een populaire acteur aan de macht.

"Zo'n staatsgreep, dat vond ik nog eens plezant", lacht Mareels. "Maar maak u geen zorgen: in het echte leven wil ik geen dictatuur."

Mareels, e-government manager van de Vlaamse administratie, was vijftien jaar lang cabinettard, waarvan tien jaar kabinetschef. Hij werkte onder meer voor de socialistische ministers Norbert De Batselier, Luc Van den Bossche, Steve Stevaert en Renaat Landuyt. Tot hij plots na de verkiezingen van 2004 op bevel van Steve Stevaert, op dat moment partijvoorzitter, brutaal aan de deur werd gezet na een conflict over politieke benoemingen. (...)

Peter De Backer: Op uw weblog schrijft u dat u eigenlijk uw memoires wilde schrijven, maar dat 'niemand zou geloven dat er op het Martelaarsplein en omgeving zoveel seks, geweld en alcohol in de lucht hangen'. Is het echt zo erg?

Geert Mareels: (lacht) Dat is misschien wat overdreven. Maar het is niet zo dat de politiek alleen bevolkt is met keurige vakmensen die om zes uur 's avonds deftig naar huis rijden voor een rustige avond bij vrouw en kinderen. Er gebeurde wel eens wat, bij alle partijen trouwens.

Peter De Backer: Seks en alcohol, tot daar aan toe. Maar geweld?

Geert Mareels: Sommige ministers kunnen toch wel zeer agressief optreden tegen hun medewerkers. Meestal verbaal. Maar ik heb toch ook weet van een minister die op zijn kabinet een deur kapot heeft gestampt. Het is gelukkig niet zo dat - zoals in mijn boek - ministers elkaar vermoorden. Hoewel. Ik heb mevor die scène geïnspireerd op de moord op André Cools, die toch beraamd is op een kabinet. (...) Er zijn goeie politici, maar ook veel zwakke. Veel parlementsleden geraken niet verder dan een parlementaire vraag over wat ze die ochtend in de krant hebben gelezen. Dat is toch puur tijdverdrijf. (...) Als Plan B al een aanval inhoudt, dan eigenlijk alleen op de bevolking die de democratie lang niet ernstig genoeg neemt. (...)

Ik heb nooit geweten waarom [Stevaert] mij zo hardhandig heeft ontslagen. Ik was kabinetschef van Renaat Landuyt, ton de vice-ministerpresident was in de Vlaamse regering. Twee dagen na de verkiezingen van 2004, die wij verloren hadden, kwam tot ieders verbazing de mededeling dat niet ik maar wel het hoofd van de SP.A-studiedienst de regeringsonderhandelingen zou leiden. Ik voelde dat er iets scheef zat, zeker toen ik vernam dat Frank Vandenbroucke van Stevaert het verbod had gekregen mij nog in dienst te nemen. (...) Een aantal mensen die dichter bij Steve stonden dan ikzelf rekenden op een politieke benoeming of promoties in het kader van Beter Bestuurlijk Beleid, het logo waaronder de hervorming van de Vlaamse administratie verliep. Ik was tegen die benoemingen gekant. Dat is mij zeer kwalijk genomen. De topambtenaren-generaal worden vandaag opnieuw op dezelfde politieke manier benoemd als in de jaren zeventig. (...) Vandaag ben ik politiek dakloos. (...) Voor sommige SP.A'ers zou ik nog altijd stemmen. Ik ben nog altijd links-progressief, maar partijloos. (...)

Het Nieuwsblad Op Zondag, 16 september 2007