CEO van een BEL20-holding: België is geen democratie meer
Ik raak er meer en meer van overtuigd dat we in België vandaag niet meer in een democratie leven. We stemmen al vijftien jaar voor een centrumrechts beleid en wat krijgen we? Een centrumlinkse regering. Hoe dat komt ? Acht à negen jaar geleden kreeg Guy Verhofstadt met zijn burgermanifest een mandaat voor een ambitieus project. Hij nam een ambitieuze start, maar door de vele compromissen die hij moest sluiten, verzandde zijn beleid al snel. En dat is een gevolg van het Belgische systeem, dat ons dwingt tot te veel compromissen. De oorzaak daarvan ligt bij de staatshervorming in 1981, waarna de nationale partijen verdwenen. Iedereen stemt in zijn eigen gebied en legt alleen aan die kiezers verantwoording af.
Luc Bertrand, CEO van Ackermans & Van Haaren, geïnterviewd in De Standaard, 18 september 2007



Reacties
LVB
dinsdag, 18 september, 2007 - 16:04De splitsing van de nationale partijen begon eind jaren '60 met de Leuven-Vlaams crisis. Vrijwel alle partijen waren rond 1979 al gesplitst. Het 'iedereen stemt in zijn eigen gebied' is al altijd zo geweest, er heeft in België nog nooit een nationale kieskring bestaan. Dat de oorzaak "de staatshervorming van 1981" zou zijn betwijfel ik dus, voor de rest kan ik wel in grote lijnen akkoord gaan met deze analyse.
Cogito
dinsdag, 18 september, 2007 - 17:27De oorzaak van de ZOGENAAMDE noodzaak voor compromissen ligt uiteraard bij het idiote en nefaste Cordon Sanitaire dat een roodverschuiving in het politieke spectrum heeft bewerkstelligt door met een Ockham`s scheermes een miljoen kiezers weg te snijden uit de werkelijkheid.
LVB
dinsdag, 18 september, 2007 - 17:32@Cogito: sorry, maar dat vind ik onzin. De compromiscultuur bestond al lang voor het VB bestond. Integendeel, je kan de opkomst van het VB eerder zien als een reactie van de kiezer tegen de compromiscultuur.
Earl.Grey.Internet
dinsdag, 18 september, 2007 - 19:02Bedenkingen:
- Was dhr. Verhofstadt ten tijde van zijn eerste regering (als premier) nog overtuigd van zijn Burgermanifesten?
- Zo ja, wat hield dhr. Verhofstadt tegen om iets uit die Burgermanifesten te realiseren: aan electoraal en mediaal draagvlak had hij toch geen tekort?
Briggs
dinsdag, 18 september, 2007 - 19:40Ik zou het als volgt zeggen: België vormt geen natiestaat, er zijn twee culturele & politieke gemeenschappen die elk lijnrecht tegen elkaar staan waardoor compromissen nodig zijn.
Die compromissen veroorzaken een vooral centrumlinks beleid door het federale gewicht van een samenklittend links en een verdeeld rechts (met extra verdeeldheid in één landsdeel door het Cordon Sanitaire).
"Iedereen stemt in zijn eigen gebied en legt alleen aan die kiezers verantwoording af." Klopt inderdaad niet, buiten de Senaat misschien.
Peter Van de Ven
dinsdag, 18 september, 2007 - 19:43@ Briggs:
-->"België vormt geen natiestaat, er zijn twee culturele & politieke gemeenschappen die elk lijnrecht tegen elkaar staan waardoor compromissen nodig zijn."
Wat een onzin, krijg je nooit genoeg van die fabeltjes? Een Nederlandstalige en Franstalige volleybalspeler behoren tot de "volleyballers", en hebben niets te maken met de flamingante vogelpikclub.
Briggs
dinsdag, 18 september, 2007 - 19:50Peter: Ach,appelen met peren vergelijken.
Govaert Jan
woensdag, 19 september, 2007 - 14:46De mens heeft nu eenmaal de gave om lang in een schijnwereld te kunnen leven.
Zie bv. de doping in de wielersport waar de honderden fans bij een na-tour criterium staan te drummen om van de vijf grootste dopeurs een handtekening te bemachtigen.
Of zoals in de Gebroeders Karamazov van Dostojevski de Groot-Inquisiteur tot Jezus Christus zegt dat de mens steeds de neiging en het verlangen vertoont om terug te keren naar onderdanigheid en onderwerping.
De geschiedenis van de mensheid leert echter dat wat betreft de natievorming deze schijn nooit eeuwigdurend is.
België heeft nooit bestaan. Het is al 177 jaar één grote leugen.
Als België één land zou zijn geweest waarom heeft men dan gedurende de hele 19de eeuw een onverbiddelijke totale verfransing willen doorvoeren.
De enige reden hiervan moet gezocht worden in het feit dat men van dit land niets anders dan een satellietstaat van Frankrijk wilde maken.
Dit streven stond dus haaks op het stichten en in standhouden van een onafhankelijke natie met respect en loyaliteit van de beide volksgemeenschappen ten overstaan van elkander
Deze onverbiddelijke verfransing van de 19de eeuw is echter globaal mislukt.
Nu zitten we met de gebakken peren en is het vertrouwen daardoor totaal zoekgeraakt.
Na de wereldoorlogen heeft men nog pogingen ondernomen om een rehabilitatie van dit Franse streven te bewerkstelligen maar na de WO II werd dit streven stilaan meer en meer verzwolgen door het supranationale lichaam van de Europese Unie.
Echter onder deze vlag van de EU is de minderheid in alle stilte aan een gebiedsinfiltratie begonnen met de bedoeling dit extern territorium te veroveren en uiteindelijk in te lijven.
Een expansiedrift die weeral haaks staat op het principe van het territoriale respect en loyaliteit die de eenheid van het land veronderstelt in zich te dragen.
In casu Mangain zegt dat hij het voortbestaan van “zijn” België primair acht.
Dat zal wel, maar in het licht van bovengaande rest ons niets anders dan om te vluchten met ons territorium om te kunnen ontsnappen aan de blijkbaar onverzadigbare honger van zijn Franse draak.
LVB
woensdag, 19 september, 2007 - 15:09@Jan Govaert: "totale verfransing willen doorvoeren (...) [om]dat men van dit land niets anders dan een satellietstaat van Frankrijk wilde maken".
Uit de aandachtige lectuur van "Vlaams België sinds 1830" uit 1906, dat in detail de Vlaamse Beweging en de Belgische taalpolitiek in de 19e eeuw beschrijft, maak ik op dat de verfransing van België weinig of niets te maken had met overwegingen op het vlak van buitenlandse politiek.
Uw bewering "België werd verfranst om het tot een Franse satellietstaat te maken" geloof ik dus niet, ik geloof eerder in: België werd verfranst omdat de stichters en het establishment nu eenmaal grotendeels Franstalig waren en omdat verfransing een manier was om hun machtsbasis veilig stelde, of (later) omdat vernederlandsing hun machtsbasis bedreigde.
Toen Hendrik Conscience zijn 'Vlaamse Leeuw' schreef, werd dit door het Belgische establishment als een zeer 'politiek correct' boek beschouwd, omdat de Belgische buitenlandse politiek zich toen afzette tegen Frankrijk. 1302 werd toen als een voorloper van het Belgisch patriotisme beschouwd. Nochtans had die anti-Franse houding geen vermindering van de verfransingsdruk tot gevolg. Het Franstalig-Belgische establishment is niet ononderbroken pro-Frankrijk geweest. Verfransing had mijns inziens binnenlandse motieven, geen buitenlandse.
traveller
woensdag, 19 september, 2007 - 15:22@ luc
Onderschat het superioriteitsgevoelen van de franssprekenden niet en dan is de sprong naar la mère-patrie niet ver af meer.
Lees maar wat de franssprekende Vlaming Maeterlinck over het Vlaams dacht en zo zijn er vandaag nog veel die zo denken.
Govaert Jan
woensdag, 19 september, 2007 - 15:47Luc
Ik las ergens dat in de woelige jaren tussen 1815 en 1830 die de onafhankelijkheid voorafgingen er hier op het toenmalige Belgische grondgebied heelder overschotten van Franse troepen rondzwierven zowel ex-soldaten van Napoleon als alle soorten van Franse staatsburgers die openlijk of onderhuids de Belgische revolutie gesteund hebben.
Hun belangen liepen parallel met het bestaande belgisch-franse establishment ten aanzien van Oranje, te meer daar de levensvatbaarheid van de embryonale Belgische staat in eerste instantie niet voor de hand lag en in de eerste jaren zelfs precair bleek kon het Brussels-Franse establishment deze hulp goed gebruiken, maar de intenties van deze Franse staatsburgers waren in zoverre ambiguë dat ze met hun steun alsnog een mogelijkheid zagen om dit grondgebied terug bij Frankrijk te kunnen voegen. Dat de geschiedenis anders is uitgedraaid doet geen afbreuk aan hun betrachtingen en waarbij ik de pogingen tot volledige verfransing eerder als een gedeeltelijk compromis beschouw voor het mislukken van de aanhechting bij Frankrijk. Het blijft natuurlijk maar een interpretatie als een ander.