Kloof tussen retoriek en realiteit

Het grootste gevaar van de democratie is de tirannie van de meerderheid, stelde De Tocqueville. Wat is de volgende stap? Het herinvoeren van de boekverbranding? Helemaal bovenaan op de stapel zal zeker Vlaanderen, Wallonië, je t'aime moi non plus tronen, terwijl Vlamingen in het achterkamertje stiekem zullen luisteren naar de bijbehorende titelsong. In de politiek is men hypocriet of naïef, zei een vriend. Beschouw mij niet als een held of een zondebok, wel als iemand die geen andere keuze had en voor wie hypocrisie geen optie is. Mijn recentste boek, Brussel, het kind van de rekening, belandt zeker ook op de brandstapel. Of was het een prospectief boek waarbij Brussel eigenlijk de schuilnaam is van de auteur?

Samengevat: ik sta voor een België gebaseerd op drie pijlers. Interregionale samenwerking, toepassing van subsidiariteit en een efficiënte publieke sector. Die laatste bepaalt 40 procent van de competitiviteit van een regio. Laat ons nu dan ook stoppen met het persoonlijk te spelen en ons samen inzetten voor deze doelstellingen. Aangezien iedereen het eens is over het luik efficiëntie vraag ik niet meer dan dat de structurele maatregelen die de ombudsman voorstelt uitgevoerd worden. Laat politici nu maar aantonen dat de retoriek van goed bestuur gevolgd wordt door krachtige maatregelen. En wat mij betreft: het is, volgens Dostojevski in zijn Oorlog en vrede, de taak van iemand die vrij denkt om de kloof tussen retoriek en realiteit, tussen perceptie en het onderliggende te dichten. Kan iemand mij dat kwalijk nemen?

Rudy Aernoudt in een opiniestuk in De Morgen, 19 september 2007