Procureur des Konings schrijft lezersbrief
(...) Het ware verstandiger om het gedoogbeleid ten aanzien van cannabis als dusdanig in vraag te stellen. Uit terreinervaring blijkt immers dat het gebruik van allerhande verdovende middelen jaar na jaar toeneemt, ook bij zeer jonge minderjarigen, en dat veel gebruikers van harddrugs aanvankelijk zijn begonnen met de 'gedoogde' drie gram cannabis.
Hebben de voorstanders van legalisering ooit al eens stilgestaan bij de nefaste gevolgen van drugsgebruik voor de fysieke en mentale gezondheid van de gebruikers, het gezin en de vriendenkring van de betrokkenen, de werkomgeving? Om maar te zwijgen van de door de gemeenschap te dragen kosten van de hulpverlening en eventueel politionele en justitiële afhandeling? En wat hebben we te leren van het Nederlandse 'model': weinig goeds, wel veel overlast in en rond de zogeheten coffeeshops, allerhande bijkomende drugsgerelateerde criminaliteit en tal van jonge mensen die hun toekomst dikwijls onherroepelijk ten gronde richten nog voor ze een echte kans in het leven hebben gekregen.
Er is dus geen nood aan legalisering, maar wel aan een krachtig signaal dat drugs niet worden getolereerd.
Yves Keppens, Procureur des Konings te Veurne, in een lezersbrief in De Standaard, 20 september 2007



Reacties
Leo Norekens
donderdag, 20 september, 2007 - 09:35Dit standpunt is niets speciaals, het opmerkelijke zit inderdaad in de titel die Luc erboven geplaatst heeft.
Procureurs (die zich enkel te verantwoorden hebben tegenover de Procureur-generaal en de Minister van Justitie) zijn normaal toonbeelden van discretie, zeg maar stilzwijgen. Zowel over hun beleid als over concrete zaken. Parketmagistraten moeten voor elk publiek optreden het fiat van hun overste krijgen.
Voor zover communicatie met de pers onvermijdelijk is rekenen procureurs de laatste jaren op een substituut die hier speciaal voor opgeleid is en die -als het foutloopt- alle verantwoordelijkheid zal dragen.
Ik heb ooit eens de PdK te Brugge geïnterviewd, maar die deed dat slechts schoorvoetend en uiterst voorzichtig. Uiteindelijk stemde hij toe omdat hij m'n vader goed kende en omdat het interview slechts beperkte publiciteit zou krijgen (een thesis). Toen ik mijn plan bekendmaakte aan mijn promotor zei die: "vergeet dat maar, een procureur zul je nooit aan de praat krijgen".
Om maar te zeggen: een lezersbrief, zelfs al verwoordt hij nog zo'n "braaf" standpunt, is iets bijzonders.
Ik vraag me nu af of er eerst een kopietje naar de Procureur-generaal gegeaan is, en of die laatste er zijn "nihil obstat" op geplaatst heeft...
Benny Marcelo
vrijdag, 21 september, 2007 - 07:57Is dat niet de procureur die binnenkort op pensioen gaat?