Vlaams cultuurfilosoof over 9/11 en het Bush-regime

Op zondag 9 september j.l. legden in Brussel een paar honderd manifestanten het Noord-Zuid-traject af om duidelijk te maken dat ze twijfelden aan de officiële versie van de 9/11 terreuraanslagen. Ze eisten een onafhankelijk onderzoek (maar wie is er in deze onafhankelijk?) naar de ware toedracht rond een gebeurtenis die een enorme impact heeft op het leven van alle planeetbewoners, politiek, economisch, cultureel. 11 september 2001 zal ooit een sleuteldatum worden in de geschiedenisles, naast 476 en1789.

Op zichzelf is de twijfel van de betogers redelijk en hun eis legitiem. De leugens rond de aanleiding voor de Irakoorlog, gecombineerd met de permanente schandaalgeur rond Bush zelf (waardoor o.m. adviseur Karl Rove en justitieminister Alberto Gonzales vroegtijdig moesten opstappen), doen vermoeden dat we maar het topje van de ijsberg te zien krijgen. De reguliere journalistiek heeft hieromtrent nog maar weinig potten gebroken. Bush’ entourage houdt de Amerikaanse pers stevig in de tang. Eigenlijk is het de provocatieve amateur-onderzoeker en filmregisseur Michael Francis Moore die de knuppel in het hoenderhok gooide. Zijn film ‘Fahrenheit 9/11’ is een strenge kritiek op de huidige VS-president, maar ontrafelt ook de banden tussen de familie Bush en het
Arabische koningshuis, de excuuslogica achter de Irakoorlog en de manipulatiestrategie achter de war on terror. Onnodig te zeggen dat Moore als staatsvijand nr. 1 wordt bestempeld en amper toegang krijgt tot de grote media. De release van zijn film werd deskundig geboycot, de man communiceert met het publiek vooral via zijn website. De kracht van het Bush-regime is vooral zijn netwerkgehalte. Het opereert onder de waterlijn, in parallelle circuits die zich van democratische controle geen moer aantrekken. Onderzoekers en critici zijn dus verplicht om ook ‘onder de waterlijn’ te gaan, en naar verborgen banden tussen personen en groepen te vissen. Het fenomeen is tekenend voor het democratische deficit van de laatmoderniteit. (...)

Johan Sanctorum in Achter Het Nieuws, september 2007