Rechter verbiedt reclamespot

Het filmpje Rent-a-Wife (...) is (...) door de Brusselse handelsrechter veroordeeld. De rechter volgde de redenering van het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen, dat een klacht had ingediend. (...)

Volgens rechter Marc D'Hoore wordt daarmee de vrouw niet alleen als koopwaar en seksobject behandeld - in de doos wordt de echtgenote met leren riempjes vastgegespt. Deze denigrerende houding wordt bovendien 'benadrukt door de omwisselbaarheid' van de vrouwen. Daarom moeten Emakina en Home Entertainment Services 2.500 euro betalen per dag dat het filmpje nog online staat. (...)

De vraag is alleen waar de humor eindigt, en de structurele stereotypen beginnen. De hottentot van Urbanus, de verwijfde Jimmy B. van Chris Van den Durpel en het spraakgebrek van Jacques Vermeire, zetten die ook allemaal aan tot 'discriminatie, haat of geweld'?

Humor kan kwetsend zijn, en daar wordt terecht op gewezen. Maar is een verbod dan de beste oplossing? Door de kwetsende humor brutaal te verbieden, wordt de kloof tussen de publieke en private ruimte nog groter dan ze nu al is. Dan is er op televisie, in de theaters, in reclameboodschappen en in kranten alleen nog gepolijste, politiek correcte humor te zien en horen.

Maar hoe gekuister die boodschappen, hoe rauwer de moppen en andere praat op YouTube, internetfora en tussen mensen persoonlijk, precies omdat die publiekelijk niet aan bod komen. Sociale controle is er helemaal niet. Er is blijkbaar een behoefte aan moppen gebaseerd op clichés en stereotypen. Maar die verbieden werkt hun 'goorheidsgehalte' alleen maar in de hand.

Pieter Lesaffer in De Standaard, 3 oktober 2007