Het leven zoals het was op Hertoginnedal (3)

Pas aan de onderhandelingstafel zag ik hoe de politiek veranderd is. Iedereen was constant aan het sms'en en e-mailen. De gsm's en de Blackberry's trilden aan één stuk door. Ze luisterden soms gewoon zelfs niet naar elkaar, zo druk waren ze bezig met boodschappen sturen naar medewerkers, of journalisten, of misschien wel hun lief. Ik vond de gesprekken heel vreemd verlopen. (...)

De journalisten wisten ongeveer alles wat er binnen werd besproken! Terwijl we zogezegd naar dat kasteel waren getrokken om in afzondering te vergaderen. Ik heb eens een halfuur in de file gestaan, gewoon om naar buiten te kunnen rijden: iedereen stond naar hartelust commentaar te spuien. In dat soort onderhandelingen had ik al vlug geen zin meer. (...)

[Over de Franstalige kritiek op Leterme:] Ik heb vergelijkbare dingen meegemaakt toen Leo Tindemans in 1979 bijna een miljoen stemmen haalde. Paul Vanden Boeynants zei toen: 'Leo, nu begint uw miserie'. Veel stemmen halen wekt veel jaloezie op, ook binnen je eigen partij. Ze maken een karikatuur van je. Sommigen gaan je zien als de baarlijke duivel. Elk woord dat je zegt wordt verkeerd geïnterpreteerd, 't is bijna pathologisch. Ik heb dus een déjà-vugevoel als ik lees wat over Leterme wordt geschreven. (...)

Hoe meer de Vlamingen over separatisme spreken, hoe minder de Franstaligen willen toegeven. En hoe minder de Franstaligen willen toegeven, hoe meer het separatisme in Vlaanderen wordt gevoed. Die paradox moeten we de volgende jaren onder controle krijgen.

Herman Van Rompuy, geïnterviewd door Jan Lippens in Humo, 23 oktober 2007