Rudy Bogaerts begraven (3)

[Rudy] Bogaerts, lange grijze bles boven een verzorgd pak, was geen doorsneeman. Dat zag je meteen als je zijn school betrad, een privéschool in Ukkel waar hij gesjeesde rijkeluiszoontjes met spoedcursussen wiskunde klaarstoomde voor de middenjury. Met resultaat: de excentrieke Bogaerts was een getalenteerd wiskundeleraar. En: de omgeving was allesbehalve schools. Voor het gebouw wapperde een Amerikaanse vlag, de latrines stonken uren in de wind, en het kantoor van de directeur was altijd één grote puinzooi van prints, asbakken, blikjes fruitsap, snoeprepen, kranten en tijdschriften. Dit was de war room van Bogaerts, van waaruit hij Père Ubu op de wereld losliet, een satirisch blad dat zich niet druk maakte om omslachtige journalistieke procedures als check and double check.

Le tout Bruxelles, niet zelden (extreem)rechts, blies hem dingen in het oor die enkele dagen later in grote chocoladeletters de één van zijn blad sierden: meestal schandalen uit de hofhouding van die volgevreten apen van la gauche caviar. (...)

Dag en nacht werkte Bogaerts aan zijn blad. Ooit heb ik hem op een zondagmiddag wakker gebeld: hij lag te slapen met zijn hoofd op zijn bureau. Als hij zelf geen artikels onder een pseudoniem schreef, zat hij te lay-outen of voerde hij gesprekken met één van zijn talloze informanten - een schimmig netwerk dat tot in de hoogste regionen van het land reikte. Het is geen toeval dat er, in de uren na zijn dood, al geruchten liepen dat de staatsveiligheid alle condoléances zou onderzoeken. (...)

Op www.humo.be kunt u het beruchte Humo-interview met Rudy Bogaerts uit 2001 nog eens herlezen.

Jan Antonissen in Humo, 30 oktober 2007