Welvaartsvaste pensioenen verzwaren de vergrijzingsfactuur

Oranje-Blauw legt basis voor generatieconflict

Alle studies wijzen uit dat België gigantische problemen krijgt om de al bestaande pensioenverplichtingen na te komen. De Nationale Bank berekende vorig jaar al dat de vergrijzing in België budgettair onhoudbaar wordt. Bij ongewijzigd beleid noodzaakt de vergrijzing al vanaf 2010 een verhoging van de belastingdruk op onze werkenden met één vijfde, terwijl België met een overheidsbeslag van 49% van het BBP nu al tot de absolute wereldtop van meest belaste landen behoort. In juni waarschuwde de Studiecommissie voor de Vergrijzing van De Hoge Raad Voor Financiën nog dat de geschatte kostprijs van de vergrijzing opnieuw naar omhoog moet worden bijgesteld.

Om hun senioren en vakbonden te plezieren onderhandelt Oranje-Blauw momenteel over de invoering van de welvaartsvastheid van de pensioenen wat de vergrijzingsfactuur nog enorm zou verzwaren. Geen mens die zich nog verzet tegen die verruiming van de pensioenmassa die bij gebrek aan reserves zal moet worden opgebracht uit de toegevoegde waarde van het slinkend aantal productieven.

De perversiteit van welvaartste pensioenen in een land zonder noemenswaardige pensioenreserves ligt in de bestendiging ten eeuwigen dage van de onbetaalbaarheid. Zelfs toekomstige verhogingen van de productiviteit en van de lonen zullen de onbetaalbaarheid van pensioenen niet meer kunnen verhelpen. Hoezeer toekomstige generaties zich ook inspannen, de pensioenschulden zullen steeds maar met de productiviteitswinst blijven meegroeien.

Met een automatisch en procentueel doorvoeren van welvaartsvastheid heeft Oranje-Blauw in feite nu al bij voorbaat nog niet gerealiseerde productiviteitswinsten voorbestemd voor de betaling van hoofdzakelijk ambtenarenpensioenen. Maar Oranje-Blauw denkt ook aan de zelfstandigen. Ook zij krijgen een verhoging van hun mini-pensoen, zij het dan dat ze daar zelf voor moeten betalen via een verhoging van hun pensioenbijdragen. De verhoging van de pensioenen van de publieke sector (ambtenaren en politici) kan zoals gebruikelijk wél uit algemene middelen worden gefinancierd.

Het automatisch en procentueel doorvoeren van welvaartsvastheid zoals vakbonden en CD&V-senioren eisen zou m.a.w. behalve een een budgetaire ramp ook een nieuwe en immorele aanslag zijn op de welvaart van de al overbelaste navolgende generaties terwijl het nauwelijks bijdraagt tot oplossing van het ware pensioenprobleem: de bestrijding van armoede bij de laagste pensioentrekkers. Een toename van het overheidsbeslag op de toegevoegde waarde van toekomstige generaties kan alleen maar hun demotivatie doen toenemen van zij die het allemaal zal moeten opbrengen, en het groeipotentiëel van onze economie ernstig schaden.

Paul Vreymans