Er bestaat niet zoiets als de "Verenigde Naties"

In het bijzonder moet een doeltreffender VS-diplomatie de valkuil vermijden om alle of de meeste van onze inspanningen doorheen het VN-systeem te kanaliseren. Per definitie betekent onze onafhankelijkheid dat we zelf moeten beslissen waar, hoe en wanneer onze belangen worden beschermd, ondanks de groeiende neiging van de EU en anderen is om Turtle Bay [waar het VN-hoofdkwartier ligt in New York City] te bellen. VN-organisaties, -fondsen en -programma's kunnen nuttige instrumenten zijn voor onze buitenlandse politiek maar zij mogen duidelijk niet de enige of zelfs de uitverkoren instrumenten zijn. Ze zijn niet meer dan opties tussen vele andere opties. Indien men er beroep op doet, dan moet men de kosten zowel als de mogelijke baten berekenen. Unilaterale Amerikaanse acties (Grenada, Panama), bilaterale allianties (VS-Japan), multilaterale defensie-allianties (NAVO), ad hoc militaire coalities (de Golfoorlogen I en II), regionale organisaties (OAS) en enforcement coalitions of the willing (het proliferatie-veiligheidsinitiatief) zijn allemaal legitieme and potentieel doeltreffende alternatieven. Op de markt van het oplossen van internationale problemen heeft, zoals dat hoort, de VN heel wat concurrentie. Amerika moet die instrumenten kiezen die haar belangen het best dienen, en niet zomaar aanvaarden dat die belangen onveranderlijk dezelfde zijn als die van de EU of die van een ander blok.

Voor bijna iedere Amerikaan is deze zienswijze noch controversieel noch beledigend. Velen zijn het nochthans oneens en nemen aanstoot aan het feit dat iemand de VN zou beschrijven als een instrument van nationale buitenlandse politiek en zeker al niet als dat van de VS. Dit zijn de echte gelovigen, de Weldenkende Elite die de Seculiere Paus aanbidden. Naturlijk hebben alle 192 landen bij de VN hun nationale belangen op het oog, [natuurlijk] proberen ze de VN te gebruiken als een instrument van hun buitenlandse politiek, maar alléén de VS worden er voor bekritiseerd. Zelfs zij die niet de misdienaars van de Weldenkenden zijn, hebben praktische redenen om toenemende besluitvorming door het VN systeem te kanaliseren, vooral als de inperking van de macht van de VS op hun agenda staat. Tot deze categorie reken ik niet alleen wie de traditionele buitenlandse betrekkingen probeert te beinvloeden, maar ook een groeiende categorie van pleitbezorgers van een wereldregering die hopen om bevoegdheden van nationale regeringen over te kunnen dragen aan supranationale instellingen, of die hopen om natiestaten in te tomen door normering en hen effectief de handen op de rug binden. Zaken als geboortebeperking en abortus, het recht om wapens te dragen, milieupolitiek, de doodstraf en vele andere, zelfs belastingen, worden in de internationale arena gesleept, dikwijls met de steun van links in de VS. Ze ondervonden dat ze het niet haalden in een faire strijd binnen het Amerikaanse democratische systeem, en nu proberen ze om hun positie te bepleiten op internationale fora waar hun natuurlijke collectivistische neigingen grotere sympathie vinden bij buitenlandse regeringen en NGO's.

John Bolton, Surrender Is Not an Option, Defending America at the United Nations, Treshold Editions, 2007