Verliefdheid als geestesziekte

Serotonine reguleert zoveel op emotioneel vlak dat het bijna verwonderlijk zou zijn als verliefdheid er NIET mee te maken zou hebben. Weer een typisch voorbeeld van een reductie naar het biologische die ons helemaal niets bijbrengt.

Best interessant. Maar wat is het punt uiteindelijk? Verliefdheid behandelen met een pilleke na de maaltijd?

En volledig akkoord met mrtos. Het is een voorbeeld van greedy reductionism. Enkel als je het zo simplistisch (1 stofje, en dan nog een klepper als serotonine) voorstelt, is er de mogelijkheid om een pilleke te ontwikkelen en het te verkopen zeker? Het merendeel van de mensen mag dan nog steeds geloven dat "de mens maar 10% van zijn brein gebruikt", wat fout en simplistisch is, als er oog is op het pathologiseren en medicaliseren van een normaal fenomeen, lijkt greedy reductionism (simplistisch en fout) vaak iets dat niet uit de weg moet worden gegaan.

Een soort van hoger-lager-geneeskunde...

Verliefdheid gaat over, heus!

"Verliefdheid induceren of wat dacht je."

Voor mensen die zo zeer van hun huisdier houden dat ze er eens écht verliefd op zouden willen zijn? :-) .... OK, nu snap ik het: denk terug aan: http://lvb.net/item/5846 -- dàt soort toepassingen.

"Natuurlijk is reductionisme een kwalijke maar dan wel een noodzakelijke stap in het kinderschoenentijdperk van de neurobiologie."

Niets mis met reductionisme, wel met greedy reductionisme: http://en.wikipedia.org/wik...

In werkelijkheid is hersenimaging niet half zo sensationeel als het voor een leek lijkt. Er komt zware datatransformatie en statistiek aan te pas om iets nuttig uit de data te halen. Die mooie prentjes in de boekjes waar een bepaald gebiedje wordt opgelicht bij een bepaalde stimulus of activiteit, daar gaat heel wat aan vooraf en de interpretatie ervan is vaak absoluut niet eenduidig. Neurofysiologie is grotendeels 'work in progress' en de meerderheid van wat boekjes zoals Eos erover berichten mag met een redelijke voorraad zout genomen worden.
Een aantal dingen die je moet beseffen. 1) Men meet tegenwoordig meestal niet de hersenactiviteit maar een redelijk goede correlaat ervan, namelijk het lokale zuurstofgehalte in het bloed (er wordt een teveel aan zuurstof aangevoerd wanneer een neuron actief wordt). Dit is echter zowel spatiaal als temporeel niet perfect. 2) Het absolute niveau van hersenactiviteit is irrelevant; men maakt een subtractie vergeleken met baseline condities, die men dan zorgvuldig moet kiezen. Om een stom voorbeeld te geven, als je een gezicht presenteert zal een bepaald hersengebied oplichten, maar misschien gebeurt hetzelfde wanneer je gelijk welke stimulus presenteert, of een stimulus met hetzelfde frequentiespectrum? 3) Alle hersenen zijn anatomisch verschillend, dus voor er over proefpersonen gemiddeld kan worden moet er genormaliseerd worden. 4) Normale statistische principes gelden ook hier: er zit ruis op de data en je resultaten zullen afhangen van de statistische power die je hebt. De keerzijde daarvan is dat significantie in de praktijk nog geen groot effect hoeft te betekenen, wanneer je power zeer groot is. En zoals met alle statistiek, kan er heel wat al dan niet bewust foefelare of gladstrijken plaatsvinden dat de minder aandachtige lezer niet opmerkt. Ook voor post hoc interpretaties is het steeds opletten geblazen.

En ga zo maar door. Versta me niet verkeerd, het is een boeiend en zeer nuttig onderzoeksdomein. Maar de resultaten zijn lang niet zo duidelijk, eenvoudig en definitief als populair-wetenschappelijke artikels willen laten uitschijnen.

Ik heb serieuze vragen bij die theorieën van psychiaters. De hersenen zijn veel ingewikkelder dan tot nu ervan geweten is. Zo blijkt dat anti-depressiva en anti-psychotoica pas na enkele weken gaan werken, als ze het al doen, in tegenstelling tot wat de theorie zou doen vermoeden (direct). Ik ben zelf nog licht manisch geweest, en ik kan u bevestigen dat er een verband is. Ik werd toen vlugger verliefd en de manie werd erger. Toen ik anti-psychotica slikte tegen de manie werd ik helemaal niet meer verliefd. Als ik nu verliefd word is er een ernstig risico om weer licht manisch te worden en neem ik best wat anti-psychotica tot het weer beter gaat.

Verliefdheid koppelen aan een zieke geest. Wie dergelijke onzin uitkraamt is zelf goed ziek.

En obsessief gedrag zoals het "90% van de tijd denken aan je geliefde" hoeft helemaal niet medisch behandeld te worden.

Het ontmoeten van de schoonmoeder zorgt er al voor dat het obsessieve gedrag naar het minimum wordt herleid.

Dat laatste moet je zien als grapje. Straks krijg ik mijn schoonmoeder nog achter me aan. :)

oei, bij mij is 't geloof ik al 6 uren (UREN!) geleden dat ik aan sex heb gedacht. is er iets mis met mij? maar wat wordt er bedoeld met "sex"? het echte neukwerk? of is gewoon naar iemand's bevallige benen kijken al voldoende?