Persoonlijke moed is nog geen politieke moed

Van alle beschuldigingen die tegen [Benazir Bhutto] zijn geuit, de plundering door de oligarchie van de nationale schatkist (anderhalf miljard dollar volgens Pakistans 'National Accountability Bureau', politieke handigheidjes in het beleid en nepotisme incluis (haar echtgenoot, Meneer Tien Percent, was minister van investeringen), was de minst weerlegbare beschuldiging dat ze bijna niets voor Pakistan heeft gedaan tijdens haar twee ambtstermijnen.

Als eerste democratisch verkozen vrouwelijke leider van een moslimland was haar potentieel grenzeloos, maar ze heeft nooit geprobeerd de Hudood Ordinances te herroepen, Pakistans gruwelijke wetgeving die geen onderscheid maakt tussen verkrachting en overspel.

In feite heeft ze gedurende haar eerste premierschap van twintig maanden geen enkele belangrijke wetgeving door het parlement geloodst. In plaats daarvan spreidde ze tegenover de mollahs een vleiende eerbied ten toon om bij hen in de gunst te komen. Gedurende haar tweede ambstermijn steunde haar regering de machtsovername van de Taliban in Kaboel en voorzag hen van militaire en financiële steun. Ook maakte ze afspraken met het leger, dat ze verachtte. [...]

Terzelfdertijd schilderde ze zichzelf in het Westen af als het antwoord op het religieus extremisme en de laatste hoop voor de democratie. Een mooie vrouw, met diploma's van Oxford en Harvard, die Shakespeare citeerde en Engels als dat van de Queen sprak; ze was altijd 'één van ons' en haar werd gemakkelijk iets vergeven. Het Westen slikte klakkeloos de vlotte soundbites en keek naast de diepe barsten in haar politieke verwezenlijkingen, net zoals de meeste westerse commentatoren hebben gedaan na haar dood.

Benazirs ontembare moed was natuurlijk prijzenswaardig, maar dat deel van de wereld zit geplaagd met mensen die, zoals zij, persoonlijk moedig zijn maar politiek zwak. Jammer genoeg zal haar tragische dood daar niets aan veranderen. [...]

Jemima Khan in de Telegraph Online, 30 december 2007