De schaduw van 1968 in de Amerikaanse politiek
1968 was het aambeeld dat gestalte gaf aan de politieke nalatenschap van de zestiger jaren. De Democratische Partij marginaliseerde zichzelf door over alles beslist op te schuiven naar links, van de [Vietnam-]oorlog to seks. De Republikeinse Partij vond haar grote winnende formule - ze stelde zichzelf voor als de kampioen van de 'stille meerderheid' tegen langharig Links en opstandige studenten. Het jaar eindigde met 60 percent van de Amerikanen die voor ofwel Richard Nixon ofwel George Wallace stemde, een voorstander van de rassenscheiding uit het Zuiden.
Republikeinen en Democraten hebben sindsdien deze thema's steeds weer overgedaan. De Republikeinen hebben de Democraten gekarikaturiseerd als Harvard-hippies. [...] De Democraten hebben de Republikeinen ervan beschuldigd dat ze in Irak de fouten van Vietnam herhalen. Een reden waarom conservatieven Bill Clinton zo haten, is dat ze menen dat hij de incarnatie is van het narcissisme en de persoonlijke permissieve moraal van de jaren zestig. (De man noemde zijn dochter zelfs naar een song van Joni Mitchell.) Een reden waarom links George Bush zo haat is dat ze geloven dat hij, en de frat[ernity]-boys zoals hij, hadden moeten worden weggeveegd door de jeugdschok van 1968.
In de huidige verkiezingen worden deze thema's nog steeds herhaald. [...] Maar er is nog iets anders aan het gebeuren tijdens deze campagne: een verzuchting om aan de schaduw van 1968 te ontsnappen. [...] Kan Amerika zich eindelijk losmaken van de jaren zestig? [...] 1968 was inderdaad een merkwaardig jaar, maar het nu is het de tijd voor een nieuw sjabloon in de Amerikaanse politiek.
Lexington in The Economist, 3 januari 2008
Republikeinen en Democraten hebben sindsdien deze thema's steeds weer overgedaan. De Republikeinen hebben de Democraten gekarikaturiseerd als Harvard-hippies. [...] De Democraten hebben de Republikeinen ervan beschuldigd dat ze in Irak de fouten van Vietnam herhalen. Een reden waarom conservatieven Bill Clinton zo haten, is dat ze menen dat hij de incarnatie is van het narcissisme en de persoonlijke permissieve moraal van de jaren zestig. (De man noemde zijn dochter zelfs naar een song van Joni Mitchell.) Een reden waarom links George Bush zo haat is dat ze geloven dat hij, en de frat[ernity]-boys zoals hij, hadden moeten worden weggeveegd door de jeugdschok van 1968.
In de huidige verkiezingen worden deze thema's nog steeds herhaald. [...] Maar er is nog iets anders aan het gebeuren tijdens deze campagne: een verzuchting om aan de schaduw van 1968 te ontsnappen. [...] Kan Amerika zich eindelijk losmaken van de jaren zestig? [...] 1968 was inderdaad een merkwaardig jaar, maar het nu is het de tijd voor een nieuw sjabloon in de Amerikaanse politiek.
Lexington in The Economist, 3 januari 2008

A.Rouet
Mooi toch van die linkse egalitaire beweging?
Wat kan men de Islamwereld ( en onszelf) beter toewensen dan een dergelijke 'mei 2008'?