Belgische bevers hebben stuwdam in de maag

De bever heeft vijftien miljoen jaar in onze streken geleefd. Daarmee vergeleken is de homo sapiens - die hem heeft uitgeroeid - een snotneus. Geen enkel land heeft ook zoveel plaatsnamen die naar de bever verwijzen (...). Vooral Vlaanderen is een geschikte habitat, met al die berken, wilgen en populieren - allemaal bomen met zacht hout waar bevers dol op zijn. (...)

Onze ondiepe wateren zijn (...) ideaal voor [het bouwen van stuwdammen door bevers]. Wallonië heeft 18.000 kilometer waterlopen, en zeker driekwart daarvan is een walhalla voor bevers. De 20.000 Franse bevers bouwen nauwelijks, omdat het water van de Loire, de Garonne, de Moezel en de Rijn te diep is. Alleen op een paar geïsoleerde plaatsen in de Vogezen gaan ze aan de slag, en dan nog kan je die dammen niet vergelijken met de kunstwerken die ze hier in België neerzetten.

Misschien gaan ook de ontelbare Waalse en Vlaamse kabouterlegenden daarop terug. Een bever kan rechtstaan en wandelen op zijn achterste poten, bijvoorbeeld om een stuk hout te transporteren. Stel u eens voor: een bos in de mist, duizend jaar geleden. En ineens komend daar in de nevel een paar kleine mannetjes van 1 meter 20 hoog en veertig kilo aangeschokt... Boskabouters!

Je zou 'm zelfs een typisch Belgisch karakter kunnen toedichten: hardwerkend, bescheiden, beetje lomp. Hij bouwt ook meerdere burchten op één site: vergelijkbaar met de bouwwoede van de Belg.

Het dier zit echt diep in onze geschiedenis verankerd. Tijdens de contrareformatie in de zestiende eeuw vluchtte een groep Walen uit het Brabantse Ohain, aangevuld met wat Vlaamse vrijgezellen, naar Nederland. Met de West-Indische Compagnie reisden ze van daaruit verder naar de Nieuwe Wereld. Daar belandden ze op een eiland voor de kust, dat ze voor 24 dollar kochtenvan de plaatselijke Indianen, de Manhats. Het eerste dorp dat ze bouwden noemden ze Nova Belgica; de eerste gouverneur van Manhattan was Pierre Minuit, een Belg uit Doornikse ouders. Toen er meer en meer Nederlanders neerstreken, werd Nova Belgica omgedoopt tot Nieuw Amsterdam; nog later is dat New York geworden. Welnu: de Belgen die New York gesticht hebben, droegen een bever in hun wapen, als symbool van de moed, doorzettingskracht en intelligentie van het Belgische volk. (...)

Tot driehonderd jaar geleden werd [de bever] alleen gejaagd om aan lokale behoeften te voldoen: het vlees werd gegeten, en de pels diende als kleding. Bovendien was het bevergeil - de stof die hij uitscheidt om zijn territorium af te bakenen - zeer gegeerd als aspirine. Toen Godfried van Bouillon eens met hoofdpijn naar bed ging, stuurde zijn vrouw 'm prompt op beverjacht !

Olivier Rubbers, geïnterviewd door Pascal Verbeken in Humo, 15 januari 2008