Dit was mijn zestiende trip naar de VS, mijn vijfde trip naar de Bay Area en mijn vierde trip naar Florida.


Tijdens de heenreis tussen Chicago en San Francisco zat een bekende Vlaamse intellectueel in de rij voor mij op het vliegtuig. De man was aan het lezen in de Nederlandse vertaling van "Tokyo Year Zero" van David Peace. Ik hoop dat ik met deze bekendmaking zijn privacy niet heb geschonden.


In Florida huurde ik een Pontiac G6 en reed er 1624 km mee. Gestart met een volle tank en twee keer bijgetankt. Prijs voor superbenzine (octaangetal 98) omgerekend 0,567 en 0,593 euro per liter. Huurprijs van de auto bij Avis: minder dan 35 euro per dag. Inclusief LDW- en ALI-verzekering maar zonder PAI- en PEP-verzekering. Het was een iets oudere auto dan gewoonlijk, en dus zonder XM-satellietradio en zonder Onstar-communicatiedienst. Handig aan Amerikaanse wagens vind ik ook dat als je niet meteen je auto terugvindt op een uitgestrekte parkeerplaats, je gewoon via de afstandsbediening de claxon in werking kunt stellen. Misschien hebben veel Europese modellen ook deze mogelijkheid, maar ik heb in elk geval in Europa nog nooit met een wagen gereden die deze optie had.

Over de lancering van space shuttle Atlantis schreef ik eerder al en publiceerde ik een video-opname. Om de lancering te kunnen bekijken vanop de NASA Causeway (10 kilometer afstand) moet je een Launch Transportation Ticket kopen. Ik betaalde 109 dollar voor zo'n ticket. Hierin inbegrepen: bustransport van Orlando naar het Kennedy Space Center, bezoek aan het Kennedy Space Center, bustransport van Kennedy Space Center naar de NASA Causeway, bustransport van de NASA Causeway naar Orlando, toegangsticket voor een tweede dag bezoek aan KSC, en dit laatste ticket geeft tevens recht op nog een derde dag bezoek aan KSC. Een normaal toegangsticket tot KSC op dagen dat er geen lancering is, kost 38 dollar. Een ticket voor één dag Disneyworld in Orlando kost 75 dollar, dus de prijs van zo'n lanceringsticket valt relatief nogal mee, vind ik.



Wie niet wil betalen om een lancering te zien, kan het proberen vanuit Titusville (18 à 20 kilometer afstand). Vanop enkele plaatsen is het lanceerplatform te zien. Vanuit Cocoa Beach kan je het lanceerplatform niet zien, maar wordt de shuttle zichtbaar enkele seconden na de lancering. Als de shuttle naar het International Space Station (ISS) vliegt, dan vliegt hij na de lancering naar het noordoosten. Vanuit alle observatieplaatsen vliegt hij dan van de toeschouwers weg. Als de shuttle naar de Hubble-telescoop vliegt, volgt hij een pad dat naar het zuidoosten gaat. In dat geval zal het zicht vanuit Cocoa Beach wel wat meer spectaculair zijn. Meer informatie over het bekijken van lanceringen op de Unofficial Space Shuttle Launch Guide en

Het bezoekerscentrum van Kennedy Space Center (foto's) is niet zo interessant en heeft een hoog Disney-gehalte. Zo kan je in een simulator plaatsnemen die het geluid en de trillingen bij een lancering nabootst. Het ticket geeft ook toegang tot een busrondleiding, waarbij je tot op een paar kilometer van de lanceerplatforms komt en ook nog de assemblage van onderdelen voor het International Space Station van nabij kunt zien, en een nooit gebruikt exemplaar van de Saturnus V maanraket. Wel spectaculair vond ik de Imax-film over dit ruimtestation, met spectaculaire 3D-beelden.



Andere bevindingen: draadloos internet op luchthavens is duur, onstabiel, en de ontvangst van het wifi-signaal is vaak belabberd. Mobiel internet via GPRS of Edge werkt soms beter. Ik zoek nog een voordelige Amerikaanse simkaart om tegen lokale tarieven te GPRS'en in plaats van te moeten roamen via Proximus Mobile Internet. Gelieve mij geen tips te geven over GSM-aanbiedingen zonder datacommunicatie.

Ik nam in totaal zes vluchten: Brussel-Chicago, Chicago-San Francisco, San Francisco-Miami, Miami-Orlando, Orlando-Chicago en Chicago-Brussel. Veiligheid op luchthavens: bij de controle steevast schoenen uit, en laptop en camcorder uit de handbagage en in een apart bakje. Ook kleingeld, broeksriem en andere voorwerpen die metaal bevatten uit de kledij halen, maar dat wist u al. Op de luchthavens zag ik veel hoestende en niezende mensen, en af en toe ook mensen die rondliepen met een chirurgisch mondmasker, tegen de microben en zo.



Als je alle reiselementen (vluchten, huurauto, hotels) via internet boekt, wat doe je dan mee als reispapieren? Afdrukken van emails en reserveringsbevestigingen, uiteraard. Maar ook: één of ander overzicht. Vroeger stelde ik zelf een reisschema op onder de vorm van een spreadsheet. Op één pagina had ik dan een overzicht van datums, tijdstippen, adressen van hotels, bevestigingscodes en dergelijke. Onlangs vroeg ik me af of er geen praktisch hulpmiddel bestond dat dit ondersteunde. Eén of andere Web 2.0 toepassing misschien? Het fel gehypete dopplr.com is echter een dikke nul inzake praktische bruikbaarheid voor zoiets. Het enige wat je met Dopplr kunt doen is je vrienden en kennissen laten weten wanneer je welke reizen onderneemt, en tips uitwisselen over je bestemmingen. Nee, dan vind ik TripIt wél de geknipte toepassing hiervoor. Alle praktische informatie kan erin, en je kan handige overzichten afdrukken. Het enige wat ik niet kon was een wereldkaart afdrukken waarop mijn hele reisweg overzichtelijk werd afgebeeld. TripIt heeft dezelfde social networking functies als Dopplr, maar tussen de honderden kennissen in mijn adresboek zat er slechts één geregistreerde TripIt-gebruiker. TripIt mankeert dus nog de kritische massa om de sociale functies te laten renderen, maar als personal productivity tool voor het bijhouden en afdrukken van reisgegevens voldoet TripIt ruimschoots.

Het klimaat in Florida: uitstekend tijdens herfst, winter en lente. Volgens autochtonen maar vooral volgens immigranten ondraaglijk tijdens de zomer, vooral omwille van de hoge vochtigheidsgraad. Wat mij altijd opvalt als ik in zuidelijk Florida uit het vliegtuig de luchthaven binnenstap, is de moerasgeur die je tegemoetwaait. Ik ondervond het eerder al, niet alleen in Miami maar ook in Fort Myers, dus de kans dat het om schimmel in het vasttapijt op de luchthaven gaat, lijkt me klein. Californiërs en Floridanen jennen elkaar trouwens graag met opmerkingen als "wonen in Florida, je moet wel gek zijn, met al die orkanen", en "wonen in Californië, je moet wel gek zijn, met al die aardbevingen".

Nieuwe consumptietrends? Naast de alomtegenwoordige ontsmettende gel voor de handen, die intussen ook naar Europa is overgewaaid, zijn er nu ook de aardappelchips met bosbessen- of mangosmaak. Geproduceerd door Frit-O-Lay, hier ook bekend van Lay's. Na aankoop van deze chips kreeg ik meermaals opmerkingen van de kassajuffrouwen: oh, you bought those, they're great!



Wie vroeger op reis ging naar het Oostblok, nam een voorraad nylonkousen en balpennen mee om de plaatselijke bevolking blij te maken met die schaarse bourgeois-luxegoederen. Wie tegenwoordig van een reis uit de VS terugkeert, neemt best een aantal wegwerp-plastiekzakken mee. Het weegt niets, en het is in West-Europa een schaars luxeproduct geworden waarop een groen taboe rust.



Tenslotte nog een waarschuwing voor de reiziger.



Straks schrijf ik nog twee posts, één over luchtfoto's die ik maakte, en één over een weekend met Jack Wheeler.