Waarom Hugo Claus nooit de Nobelprijs won

Waarom won Hugo Claus nooit de nobelprijs Literatuur? Antwoord: omdat hij te slecht is. Eerlijk waar. Maar wie merkt dat? Niemand, omdat de wereld van de literatuur een gesloten clubje is, dat zichzelf moeilijker voordoet dan het in werkelijkheid is.

Dit is wat Harry Mulisch in zijn meesterwerk "De ontdekking van de hemel" omschrijft als de Gouden Muur: mensen denken dat elites een ernorme wijsheid bezitten waar zij niet aan kunnen tippen, maar dat is slechts schijn: die elites gebruiken een taal die zij niet kúnnen begrijpen, een taal die zij niet mógen begrijpen, een taal die eigenlijk een meta-taal is: hou je erbuiten.

Een geïnteresseerde kijkt vol ontzag tegen die Gouden Muur aan waarachter alles prachtig, maar te moeilijk is, want van een - zogezegd - hogere orde. Al gauw snapt hij of zij niets meer van de culturele wereld om zich heen. Het boek Inkt, in de serie Kapitale Stukken van Gerrit Komrij bevat een prachtstukje over de heraanleg van het museumplein in Amsterdam, dat oerlelijk is, maar waar de architect van beweerde dat de huizen "met elkaar spraken". Dit om zijn afzichtelijke ontwerp van de uitbreiding van het Van Gogh-museum te verantwoorden. Komrij maakte er brandhout van. Zo'n mensen hebben we nodig! Na Buffy The Vampire Slayer, Komrij The Profet Slayer.

Dit is waarom ik zo van de liberale filosoof Karl Popper hou: hij was de eerste die de verdediging van de open samenleving zo kon uitleggen. Niet de perverse verkrachting daarvan door de gespindoctorde Open-VLD, maar het filosofische argument dat een samenleving pas vrij kan zijn als de toegang tot haar machtsstructuren ook vrij is.

Brecht Arnaert op zijn weblog, 6 januari 2008