Staten mogen zich niet moeien met theologie en filosofie

Ik vind het een vreemde zaak dat "de politiek" zelden het onderscheid lijkt te willen maken tussen de islam als geloof en de islam als politieke ideologie. De meeste islamitische staten zoals bvb. Syrië, Iran en Saoudi Arabië, om er maar enkele op te noemen, zijn diktaturen waar de islam enkel dient als systeem om de burgers onder de knoet te houden. Het wordt stilaan tijd dat men de islam als politiek systeem - laat ons dit maar gerust islamo-fascisme noemen - met zijn haat tegen het Westen, vrijheid van meningsuiting, democratie, gelijkheid van mannen en vrouwen, enz. definiëert als een te bestrijden ideologie en de uitingen ervan, inclusief de symbolen, grondig aanpakt, net zoals men dat destijds met het nazisme heeft gedaan en trouwens nog doet. Niet enkel de bestrijding van het aan dit islamo-fascisme gekoppelde terrorisme valt daar onder, maar ook bvb. het afsnijden van uit diktaturen afkomstige subsidiestromen aan moskeeën, het de toegang weigeren of terugzenden van imams die uit die diktaturen afkomstig zijn, enz.

Ook de ganse hoofddoekendiscussie valt onder diezelfde problematiek. Laat ons wel wezen: het stijgend aantal hoofddoeken heeft weinig te maken met een plotse opstoot van geloof, maar des te meer met het manifest duidelijk maken te behoren tot de islam als politiek systeem. In die zin is een hoofddoek gelijk aan een armband met een hakenkruis erop. Wie al eens Japan bezocht heeft zal ongetwijfeld de talloze tempels hebben gezien, versierd met swastika's. Voor een Japanner is de swastika een symbool voor de zon en is er geen link met het nazisme. Toch zal geen Japanner het in zijn hoofd halen om in Europa rond te lopen met een hakenkruis op zijn revers. Het achterwege laten van dit symbool is de prijs die wij vragen aan diegenen voor wie dit een onschuldig zonnewiel is. Het achterwege laten van de hoofddoek is de prijs die wij zouden moeten vragen aan diegenen waarvoor de islam enkel een geloof is.

Het probleem is echter nu net dat men het onderscheid tussen de islam als geloof en als politiek systeem niet maakt, waardoor elke maatregel die wordt voorgesteld tegen de islam als politiek wordt aanzien als een maatregel tegen de islam als religie en dus als zijnde in strijd met de vrijheid van godsdienst. En net onder die dekmantel van vrijheid van - en respect voor eenieders geloof, één van de hoekstenen van de Westerse democratie, gaan diegenen zich verschuilen die zich tot doel hebben gesteld de Westerse democratie te vernietigen.

@Pieter: ik ben het met je stelling eens, maar met het bovenstaande stuk bedoel ik voornamelijk dat "de politiek" momenteel met een merkwaardige inconsequentie reageert op de "islamproblematiek". Ofwel is er vrijheid van meningsuiting. Dat houdt dan in dat islamo-fascisten militant in onze straten mogen staan roepen dat het Westen moet verdwijnen, maar dan is de officiële gemeenschappelijke afwijzing van Wilders' film door de EU of officiële afkeuring van de Deense cartoons volledig uit den boze. Ofwel hanteert men het huidige systeem waarbij het aanhangen van misdadige politieke ideologiën verboden is. Maar dat houdt dan in dat men diezelfde houding moet aannemen tegenover de islam als politiek. Wat men momenteel echter doet is twee maten en twee gewichten hanteren. Het nazisme en zijn symbolen worden grondig aangepakt terwijl de politieke islam de hand boven het hoofd wordt gehouden onder het mom dat het om een godsdienst zou gaan. Met alle gevolgen van dien voor diegenen die de islam wel degelijk als godsdienst in een moderne maatschappij willen beleven.

Theoretisch allemaal zeer juist ivan, en als libertariër onderschrijf ik dat ook. Maar de vraag is, hoeveel van die hoofddoeken worden er werkelijk uit vrije wil gedragen? Bovendien is de hoofddoek ondertussen een symbool geworden voor de militante, politieke islam ONDER HET MOM een symbool voor een godsdienst te zijn. Het debat gaat ook breder dan enkel het vestimentaire gedeelte. Tolereren we de intoleranten? Wat is "sociale druk", zoals Pieter hierboven schrijft, en wat is "intimidatie"? Wanneer een meisje uit radicale islamitische kringen wat staat te zoenen met een jongen riskeren beiden een mes tussen de ribben van bvb. een broer die "de eer van zijn familie verdedigt". Wetende dat zulk een dreiging boven het hoofd hangt, zonder onmiddellijk geweld, is dat dan "intimidatie" of "sociale druk"? Staan we toe dat een toch niet onbelangrijk gedeelte van de bevolking wordt geïndoctrineerd door elementen uit islamo-fascistische regimes? Staan we toe dat overduidelijk misdadige regimes, zoals dat van Iran, in naam van het zelfbeschikkingsrecht kernwapens in handen krijgen? Theoretisch praten over basisvrijheden is mooi en men heeft het i.v.m. de radicale islamieten steeds over "dialoog", maar voor een dialoog moet je wel met twee zijn. Wat doe je als de tegenstander niet wil praten? Met Hitler en zijn trawanten heeft men ook manu militari moeten afrekenen en dat gebeurde niet alleen door oorlog, maar ook door intern nazi-elementen op te ruimen. Je kan moeilijk extern een strijd beginnen voeren tegen groeperingen die je intern de vrije hand geeft. Het is een moeilijke kwestie. In elk geval zou "de politiek" een duidelijke keuze moeten maken en daar ook consequent naar handelen: ofwel kan alles (behalve initiatie van geweld), ofwel pakt men de radicale islam aan zoals de nazi's. In beide gevallen moet echter duidelijk worden gemaakt dat er niet te onderhandelen valt: niet over films of cartoons ofwel niet over zogenaamde godsdienstvrijheid.