(...) [W]ie in de jaren ’90 de islam aanviel, werd alleen extreemrechts genóemd. Maar er is een oude linkse traditie van islamkritiek, in de islamwereld zelf uiteraard (denk aan de communisten in Iran en Afghanistan, verpletterd in 1980 resp. 1992, aan trotskist Salman Rushdie of aan Taslima Nasreen), maar ook in Europa. Dolores Ibárruri alias La Pasionaria kon aardig fulmineren tegen de barbaarse Marokkanen die in Franco’s troepen meevochten. Mijn eerste islamkritisch artikel stond in het bij de Kommunistische Partij aanleunende weekblad Toestanden, mijn eerste lezing in die zin was voor het Masereelfonds (1989, Rushdie-affaire). Na “zwarte zondag”, 24 november 1991, sloot de weldenkende linkerzijde echter de rangen rond de immuniteit voor kritiek van alles wat allochtoon is, ook in zijn meest retrograde “cultuurrijkdom”. Bovendoen vonden zij, als een dr. Frankenstein in zijn labo, een nieuw ras uit: het moslimras. Dat is immers de implicatie van de toen welig bloeiende verduiveling van islamkritiek als “racisme”. Onder druk van de feiten is dat front gaan verbrokkelen. Nu zegt die sympathieke TV-filosoof Jan Leyers gevat: “Een café zonder vrouwen, dát is de grens van Europa.” (...)

Koenraad Elst in The Brussels Journal, 14 mei 2008