Opsporingspraktijken en privacy in Nederland

Bijvoorbeeld: je bent getuige van een moord op een maffiabaas. De politie komt naar je toe en zegt: we willen graag je getuigenverklaring. Nou, dan zeg je: ik kijk wel uit, want dan vermoorden ze me ook. Dus, je hebt niks gedaan, je was getuige. Dan gaat het opsporingsapparaat naar de rechter, en zegt: we willen hem screenen, we willen hem volgen. Ze krijgen toestemming en ze gaan naar XS4ALL, of naar één van de providers, en ze zeggen: we moeten alles hebben van hem, zijn emails, alles. Ze volgen de RFID's, alle bestanden worden gekoppeld, alles wordt leeggezogen. Na een half jaar weten ze echt wel wat je gezien hebt. Maar stel nou dat ze niks hebben. Dan staat er in de wet dat ze naar jou toe moeten komen en dat ze moeten zeggen: we hebben jou een half jaar geplukt, we hebben je leeggezogen, en het dossier gaat dicht, we hebben niets gevonden. Dat doen ze niet, (...) want je vertrouwen in de staat wordt daar enorm door geschaad. (...) Dan zie je dus een opsporingsapparaat dat staalhard de wet negeert (...).

Jan Staman, directeur van de Rathenau-stichting, in "De DNA Revolutie" op de Nederlandse omroep Teleac, 25 mei 2008