Het imagoprobleem van Vlaanderen

Let's make L.A. Spanish, like Brussels became a 'Petit Paris'.

Epping slaat er maar weer eens grandioos naast. Tussen haakjes, mei '68, dat is in België "Leuven Vlaams", wat nog maar eens bewijst dat je beter wat afweet van de plaats waar je over schrijft in plaats van overal een weerspiegeling van je eigen obsessies te zoeken. Ik zou Eppink ook maar eens aanraden om de schrijfsels van Zwette Benny en consoorten eens goed door te lezen, hij zal er lezen dat Franstalig=bourgeois=nazi.

@ Melo:

<<Tussen haakjes, mei '68, dat is in België "Leuven Vlaams", wat nog maar eens bewijst dat je beter wat afweet van de plaats waar je over schrijft in plaats van overal een weerspiegeling van je eigen obsessies te zoeken.>>

Melootje toch... niet Eppink maar jij hebt hier duidelijk last van je obsessies. Immers: JIJ (niet Eppink) slaat er grandioos naast!
In 'Mei '68' was de (vanzelfsprekend gerechtvaardigde) Vlaamse Strijd om Leuven Vlaams allang grotendeels gestreden. Zelfs de belangrijkste regeringsbeslissingen waren reeds getroffen en de 'grote verhuis' (met gewoontegetrouw een flinke boeken- en -kunstroof gepaard gaande, natuurlijk!) kwam in mei '68 al behoorlijk op gang.

De eerste wat heviger strijdtaferelen hadden reeds jaren eerder, in '66 en '67 plaats gevonden.
En in januari '68 had de Vlaamse Leeuw de gepriviligeerde Francofoonse Walen allemaal reeds hoogstpersoonlijk in hun hooggeboren Belgicistische kont gebeten en waren dus hun verhuis al goed aan het organiseren.
Die verhuis was eerder al mooi verpakt in de vorm van 'uitbreidingsplannen'... zo heerlijk op z'n Belgisch. Unitarisme = verfransing maar het moet officieel mooi verpakt worden... 'uitbreidingsplannen'... richting Wallonië en Brussel.

Enkele maanden later, in mei '68 gingen de linksen dan ook zo'n 'sfeertje' nabootsen en dat was dan mei '68, een heroïsche linkse strijd die als strijdtafereel vanzelf uitdoofde door toedoen van de examens van juni '68. Haahahaa!

Het enige dat in mei '68 nog plaatsvond van 'Leuven Vlaams' was een bisschoppelijk 'mandement'. In het gewoel van het linkse geleuter zagen de katholieke hypocrieten un kans schoon om hun zaakjes te bedisselen... zoals ze dat al 4 eeuwen doen in de Zuidelijke Nederlanden.

Toch even citeren uit Wikipedia:
Oorzaken 'Leuven Vlaams':
Eeuwenlang was het Latijn de voertaal van het universitair onderwijs en onderzoek. Sedert de Belgische onafhankelijkheid was de Leuvense universiteit uitsluitend Franstalig (een dominante soort 'Keukenlatijn', nvdr) geworden. Pas in 1930 werd er een Nederlandstalige afdeling opgericht. Sedertdien kwamen er steeds meer stemmen op om Leuven ééntalig Nederlands te maken. Bij de vaststelling van de taalgrens in 1962 kwam Leuven integraal in het Nederlandse taalgebied te liggen. Bij de taalwetten van 1963 verkregen de Franstaligen in Leuven echter beperkte faciliteiten (hupla... les privilèges Belge!). De Vlamingen zagen het bestaan van een gedeeltelijk Franstalige universiteit binnen hun grenzen als een schending van de taalgrens (nvdr: door Vlamingen afgedwongen als erg laattijdige reactie op de Franse staatsgreep van 1830).

Leuven Vlaams (en Walen buiten) is de slogan die door Vlaamse actievoerders gebruikt werd in hun streven om van de Katholieke Universiteit Leuven een uitsluitend Nederlandstalige universiteit te maken. Die werd dan wel eens Leuven-Vlaams genoemd (terwijl de Franse afdeling dan Leuven-Frans was). De strijd om Leuven Vlaams culmineerde in januari 1968, enkele maanden voor de studentenrevolte van mei 1968.
en voorts...

Januari 1968
Op 15 januari 1968 maakte de Franstalige afdeling haar algemene expansieplannen bekend. Deze plannen omvatten de uitbreiding naar Woluwe en Waver maar ook het behoud van de Franstalige afdeling in Leuven. De aankondiging veroorzaakte hevig oproer van Vlaamse studenten, waardoor de toestand in Leuven zeer gespannen geraakte. De Vlaamse studenten lanceerden slogans als Leuven Vlaams en Walen buiten. Vooral deze laatste slogan werd door de Franstaligen als kwetsend ervaren (zoals steeds carrément weigerend ook maar een greintje te twijfelen aan de zegeningen van het heilige jaar 1830, nvdr).

Daarnaast groeide zowel bij Franstaligen als Nederlandstaligen het besef dat de stad Leuven op termijn de groeiende studentenbevolking niet zou kunnen dragen. Voor de Nederlandstaligen vormde dit een bijkomend argument voor een overheveling van de Franstalige afdeling naar een campus in het Franstalige landsgedeelte. De Franstaligen dachten ook aan een uitbreiding met een campus in de buurt van Waver en een derde, medische campus in het Brusselse gewest (meer bepaald in Sint-Lambrechts-Woluwe). De hoofdzetel van de unitaire universiteit zou echter in Leuven blijven, en dus zou van een volledige splitsing op basis van taal geen sprake zijn. Deze plannen wekten grote ongerustheid bij de Vlamingen. Zij zagen in de driehoek Waver-Leuven-Brussel een bron van verfransing in dit deel van Brabant, het zogenaamde très grand Bruxelles de l'avenir (Deze term werd eerst gebruikt in een interview in 1965 door de toenmalig Franstalige algemeen beheerder, professor Woitrin).

De kerkelijke overheid van haar kant ging uit van de ondeelbaarheid van haar katholieke universiteit. Een splitsing zou gezichtsverlies betekenen binnen en buiten de katholieke wereld. In een mandement op 13 mei 1966 stelden de Belgische bisschoppen een compromis voor. Tijdens de eerste jaren van hun opleidingen (de toenmalige kandidaatsjaren) zouden de Franstalige studenten college lopen in Wallonië. De bovenbouw en de hoofdzetel van de universiteit (ook de Franstalige afdeling) moest in Leuven gevestigd blijven. Voor de Vlamingen was dit volstrekt onvoldoende. Zij eisten dat de Nederlandstalige en Franstalige afdelingen autonome universiteiten werden en dat de Franstalige vleugel zou verhuizen naar Wallonië. Op 5 november 1967 vond een massale betoging plaats in Antwerpen om de Vlaamse eisen te ondersteunen.
[bewerk] Januari 1968
Op 15 januari 1968 maakte de Franstalige afdeling haar algemene expansieplannen bekend. Deze plannen omvatten de uitbreiding naar Woluwe en Waver maar ook het behoud van de Franstalige afdeling in Leuven. De aankondiging veroorzaakte hevig oproer van Vlaamse studenten, waardoor de toestand in Leuven zeer gespannen geraakte. De Vlaamse studenten lanceerden slogans als Leuven Vlaams en Walen buiten. Vooral deze laatste slogan werd door de Franstaligen als kwetsend ervaren.

In deze atmosfeer erkende de bisschop van Brugge, Mgr. De Smedt, dat het mandement van 1966 een vergissing was. Enkele dagen later werd hij bijgetreden door andere Vlaamse bisschoppen. Op 7 februari 1968 viel de rooms-rode regering van Paul Vanden Boeynants na interpelatie in het parlement, door Jan Verroken, Vlaams kamerlid voor de (toen nog unitaire) regeringspartij CVP-PSC. Politieke en kerkelijke overheden zagen in dat de splitsing onafwendbaar was geworden. Op 10 februari 1968 kondigden de Belgische bisschoppen aan dat de geografische eenheid van de universiteit met zijn twee afdelingen voor hen geen breekpunt meer was. Na de vervroegde verkiezingen op 31 maart 1968 nam de nieuwe regering de wil tot splitsing op in haar regeerprogramma.

'68 was mijn Brusselse periode, en die klonk als "geen vlaams, geen centen". Hetgeen een massale aanwerving van nederlandstalige verkoopsters tot gevolg had. Onze toogdiscussies, meestal nat en in 't Frans, eindigde meestal met de afsluiting: Wat zijn we toch een rijk land, we kunnen ons de luxe van een taalstrijd veroorloven.