Koning Boudewijn, het Vaticaan en Leo Delcroix

Humo: Wat was de politieke voorkeur van de koninklijke familie?

Informant 1: Ze stemden altijd CVP. Allemaal, behalve Laurent, zijn stemgedrag ken ik niet. Communistisch, neem ik aan (lacht).

Humo: CVP en niet PSC?

Informant 1: Bij de PSC (de Franstalige christendemocraten, de huidige CdH, red.) was de syndicale invloed te groot. En bij de CVP zaten mensen met wie ze het goed konden vinden. Jan Piers uit Oostende, bijvoorbeeld. En Wilfried Martens natuurlijk. (...) Boudewijn hield meer van hem dan van Tindemans. Martens had meer moed. Niemand begreep waarom Tindemans in 1978 out of the blue aan de koning zijn ontslag als eerste minister gaf. (...)

Claude de Valkeneer, voormalig woordvoerder van Boudewijn: Op een dag was [Herman Liebaers] in het Vaticaan. (...) Een bezoek van de koning aan het voorbereiden of zo, ik weet het niet meer precies. En hij loopt daar Leo Delcroix tegen het lijf. Liebaers was verbaasd: wat deed die daar? Bleek dat hij de niet-ondertekening van de abortuswet aan het voorbereiden was. (...) Ik denk dat de koning in de abortuskwestie beïnvloed is door het Vaticaan.

Informant 2: (...) De koning was er vast van overtuigd dat de toekomst van de mensheid op het spel stond. Hij keek ook naar abortus vanuit een macro-economisch standpunt: één deel van de wereld is arm en jong, een ander deel rijk en vergrijzend, en arbeidskrachten worden er schaars. Voor hem was het een kwestie van verantwoordelijkheidszin: als we de welvaart in het Westen willen vrijwaren, moeten we de jeugd koesteren. De jeugd heeft de toekomst.

Jan Antonissen in Humo, 18 juni 2008