Laten we een kat een kat noemen: al vier jaar lang zorgen Carl Decaluwé (CD&V) en zijn maatje Jurgen Verstrepen (Lijst Dedecker, ex-Vlaams Belang) voor een sfeer zoals in het Duitsland van 1932. Dat duo zet de toon in de commissie [Cultuur, Jeugd, Sport en Media van het Vlaams Parlement]. Wat me het meest schokte, was dat op het ogenblik dat Decaluwé, toen Bart Caron (VlaamsProgressieven) een argumentatie wou ontwikkelen, meteen begon te roepen in de beste hitleriaanse traditie: (met luide stem) 'Gij zoudt beter zwijgen, gij! Gij zijt betrokken partij! Gij zit hier alleen uw voorzitter Bettina Geysen (ex-VRT, onder meer ex-nethoofd Eén, wp) te verdedigen!' Dat is antidemocratisch, een parlement onwaardig. (...)

De raad van bestuur van de VRT is voor mij is geen raad van bestuur die naam waard. Het is een verzameling van een hoop mensen die de belangen van hun partij verdedigen. Er waren er zelfs die de VRT actief tegenwerkten. De VB'ers bijvoorbeeld zijn gekant tegen de fundamentele democratische waarden van de VRT. En andere mensen - ik zal ze met naam en toenaam noemen: Open Vld'er Johan Hanssens en ex-Open Vld'er Rudy De Kerpel, die nu bij Lijst Dedecker zit - kregen tijdens de vergaderingen van de de raad van bestuur telefoons van journalisten. Ik heb er ooit één horen zeggen, zonder zich te schamen, ook al werd er confidentiële materie besproken: 'Sorry, ik kan nu nog niets zeggen, want de beslissing is nog niet genomen. Maar bel me straks.' Daar heb ik dus geen respect voor. (...)

U noemt mij liberaal. Waar haalt u dat vandaan? Ik ben absoluut politiek neutraal. Ik woonde meer dan vijftien jaar in het buitenland. Hoe kon ik dan in mei 2002 een blauw etiket hebben? Ik ben een ondernemer. Ben je dan automatisch liberaal? Ik beschouw mezelf als vrijzinnig. Maar maakt dat me een Open Vld'er? Als ik een kleur zou hebben zou dat rood moeten zijn, want ik zetel al jaren in het bestuur van P&V. Mijn enige partijkaart was er een van de Jong-Socialisten, van 1967 tot 1970. (...) Als u het wilt weten: mijn werkplaats is De Geuzen in Antwerpen, ik ben er vijfentwintig jaar lid. Ik maak er geen geheim meer van. Voor Kanaal Z en de RTBF werkte ik al mee aan programma's over de loge. (...)

Er zijn twee mensen op wie ik mijn hele leven kwaad blijf: mijn laatste baas bij IBM en mediaminister Bourgeois. Geert Bourgeois is de mensgeworden mediocriteit. La médiocrité faite homme. En zeggen dat ik het vooraf wist. (...) Zo ging ik op een dag eten met Eric Defoort, net ondervoorzitter af bij N-VA en aan het einde van zijn mandaat als bestuurder van de VRT. Het was net bekendgeraakt dat Geert Bourgeois de nieuwe mediaminister werd. Defoort zegt mij: 'Het zal ontploffen tussen jullie. Ten eerste: Geert is een eeuwige twijfelaar, gij een absoluut actiegedreven mens. Maar als hij stopt met twijfelen wil hij dat uitgevoerd wordt wat hij zegt, tot het laatste detail. Maar voor hij iets heeft gesnapt heb jij al 20 kilometer ver gelopen en wil jij natuurlijk niet terug." Ten tweede: Geert kan niet verliezen. Bij Geert betekent 'niet verliezen' dat hij 100 procent gelijk wil hebben. Hij sluit geen compromis. Hij verkiest de totale chaos boven een kleine nederlaag. (...)

Ik hoor van mensen die Bourgeois bij buitenlandse reizen vergezellen dat hij weigert over België te spreken. Mensen spreken hem aan als a minister from Belgium en hij corrigeert: 'I'm from Flanders.' Natuurlijk, zegt zijn gesprekspartner. Maar: 'Flanders is a part of Belgium, isn't it?' Bourgeois blijft koppig: 'I'm from Flanders.' Waarop de man het opgeeft en weggaat. Die Bourgeois is dus zogezegd onze Vlaamse ambassadeur in het buitenland. Ik las nog een opiniestuk van zijn hand. Het ging over het taaleigen karakter van Vlaanderen. Vervang taaleigen door volkseigen en je hebt al een groot stuk van Mein Kampf.

Tony Mary, geïnterviewd door Walter Pauli in De Morgen, 21 juni 2008 [zie ook]