Het onbegrip over de vele maatregelen in Vlaams-Brabantse gemeenten ter bescherming van het Vlaams karakter is groot. Maar zelden of nooit wordt stilgestaan bij de realiteit waarmee de inwoners van die gemeenten - tot wie ik behoor - nu al jaren worden geconfronteerd. Het is frustrerend om bij gesprekken onder de kerktoren, op café of in de lokale voetbalvereniging steeds weer de muren tussen de gemeenschappen te moeten doorbreken. Steeds weer je ideeën of gevoelens te moeten verwoorden in een taal die niet je moedertaal is. Het moet ook frustrerend zijn voor politieagenten of brandweermannen om tijdens interventies complexe situaties steeds weer - buiten de wet om - te moeten verwoorden in een taal waarin ze niet zijn opgeleid.

Steeds weer tonen de Vlaams-Brabanders, eerst door de Franstalige pers en nu al in heel Europa uitgekafferd voor racisten, zich van hun beste kant. Toch vragen wij maar één ding: dat wie onze provincie als woon- en leefplaats uitkiest zélf eens de moeite doet om de muur te doorbreken. Ondanks de inspanningen van onze lokale besturen (taalbaden, gratis taalcursussen, ontmoetingsdagen...) blijven we gefrustreerd achter. Nieuwe, krachtiger maatregelen die de integratie moeten bevorderen kunnen dan ook niet achterblijven.

Benjamin Swalens uit Halle in een lezersbrief in Humo, 1 juli 2008