Tegen 10 juli moeten de doorbraken er eigenlijk zijn, want op 11 juli is het de Vlaamse feestdag en nadien moet de premier naar de Europese top in Parijs. Nu het kantelmoment dichtbij is - ten goede of ten kwade - is er opnieuw sprake van een 'plan B'. Dat gaat van een staking van de CD&V-ministers tot een technische regering, losgekoppeld van de staatshervorming, om de nodige sociaaleconomische en financiële beslissingen te nemen en de volgende verkiezingen voor te bereiden.

Met een regering van lopende zaken, die niet volwaardig kan besturen, zijn we in enkele maanden gegarandeerd drie tot vier miljard euro kwijt. Dat wordt een financiële catastrofe, zei de premier bij zijn kartel. Opnieuw was de boodschap: «Je kunt niet eeuwig op je standpunt blijven staan. Het is tijd om zaken te doen.» (...)

De Vlamingen zijn op een punt dat ze enkel verder willen mits meer autonomie en niet te veel toegevingen. Van hun kant zien de Franstaligen niet meer dat de waarschuwende taal van de premier ook bedoeld was als een vredesteken. Blijkbaar gaan ze ervan uit dat de Vlamingen het met België hebben gehad, nu of de volgende keer, en bereiden ze de toekomst zonder Vlaanderen voor.

Daarin kadert de toenadering tot Brussel. Daarin kadert de vraag naar een corridor tussen beide. Daarin kadert ook het nieuwe akkoord om de Duitstaligen aan zich te binden, onmiddellijk na het bezoek in Eupen van de Vlaamse minister-president. En onder die noemer vallen ook hun inspanningen om internationaal de beste uitgangspositie te verwerven door het diaboliseren van Vlaanderen als een onverdraagzaam, haast fascistoïd land dat zich half buiten de democratie plaatst. Een nieuw initiatief van Rudy Demotte moet dat extra illustreren: alle formulieren voor de bevolking in Wallonië in vier talen. Kijk eens het tolerante Wallonië tegen het intolerante Vlaanderen van de pesterij met de rondzendbrief Peeters.

Het is zeer de vraag of de huidige generatie Vlaamse en Franstalige politici in staat is om die sfeer van elkaar pesten en bestrijden op eigen kracht te kunnen te boven komen. Degenen die aan de leiding staan, kunnen het blijkbaar niet. Een heldere, efficiënte staatsstructuur die hoognodig is, mag iedereen nu al vergeten. Stilaan wordt het tijd om uit te kijken naar hulp van buitenaf, van buiten de politiek of van buiten het land.

Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws, 4 juli 2008