Inkomen, meerwaarde of vermogen?
Wie van de volgende gezinnen is "rijker"?
Het eerste gezin bestaat uit een vrouw die onlangs arts is geworden en 160.000 dollar per jaar verdient. Haar man is een kleine ondernemer die 110.000 dollar per jaar verdient, wat hun totale gezinsinkomen op 270.000 dollar per jaar brengt. Maar ze zijn nog steeds de leningen aan het afbetalen die de vrouw moest aangaan om haar studies te betalen, en de leningen die de man moest aangaan om zijn bedrijf te starten. Samen bedragen de schulden 300.000 dollar. Hun totale bezit wordt geschat op 450.000 dollar, bijgevolg is hun reële netto-vermogen (het verschil tussen activa en passiva) slechts 150.000 dollar.
Het tweede gezin bestaat uit een advocaat die vroeg op pensioen ging en zijn vrouw die niet werkt. Hun jaarlijks inkomen bedraagt 230.000 dollar, volledig uit intresten op belastingvrije municipale obligaties. Hun netto-vermogen bedraagt 7 miljoen dollar, waarvan vijf miljoen dollar in obligaties, een huis van een miljoen dollar zonder hypotheek, en een miljoen dollar in kunst, meubilair, auto's en persoonlijke spullen.
Het tweede gezin is duidelijk financieel beter af dan het eerste. Nochtans willen veel congresleden, waaronder Barack Hussein Obama, de belastingen voor het eerste (armere) gezin verhogen, maar niet die van het tweede gezin. Zij hebben een foute definitie van "rijkdom" gehanteerd door een stroom (inkomen) te verwarren met een reservoir (vermogen), en zo komen ze tot de foute conclusie. Ze willen diegenen die rijk willen worden belasten, terwijl ze diegenen die al rijk zijn hun status willen laten behouden.
Een belastingeverhoging voor de 2,3 miljoen Amerikanen die meer dan 250.000 dollar per jaar verdienen is dwaas en destructief, om de volgende redenen:
- Het vermindert de motivering voor zeer productieve mensen om jarenlang te studeren om de nodige vaardigheden te verwerven, en om vervolgens hard te werken bij het produceren van goederen en diensten die hun medeburgers nodig hebben;
- Het moedigt het verkeerd toewijzen van middelen aan, door mensen aan te moedigen om manieren te zoeken om de belastingdruk te minimaliseren, eerder dan om hun arbeid en spaargeld op de best mogelijke manier in te zetten;
- Het vermindert de sociale mobiliteit van gezinnen en bevriest de voordelen van wie grote rijkdom heeft geërfd (bijvoorbeeld de Kennedy's, de Pelosi's, de Kerry's enz.).
Wie wil dat de "rijken" meer betalen of meer "teruggeven", verwart niet alleen inkomen met rijkdom, maar begrijpt ook de cyclus van sociale mobiliteit niet, noch de gevolgen van belastingen en herverdelingsprogramma's op het "beschikbare inkomen". (...)
Het is een feit dat er ongeveer vier keer meer (8,9 miljoen) gezinnen zijn met een vermogen van meer dan 1 miljoen dollar, dan dat er gezinnen zijn die meer dan 250.000 dollar per jaar verdienen. En veel van die veelverdieners hebben een vermogen van minder dan 1 miljoen dollar. (...)
Omdat hoge marginale belastingschalen contraproductief zijn, pleiten sommigen voor een vermogensbelasting. Maar ook dat werkt niet. Een vermogensbelasting belast vooral het productieve kapitaal, en doet bijgevolg de werkgelegenheid en de productiviteit dalen. Het moedigt mensen ook aan om hun vermogen naar andere landen te versluizen of het te spenderen aan extravagante uitgaven. De Fransen hebben dat tot hun spijt al ondervonden.
De heer Obama zegt dat hij ook de meerwaardebelasting wil verhogen. Veel mensen verdienen in de loop van hun leven geld aan de verkoop van een boerderij, een klein bedrijf, een vakantiehuis enz. Als ze daar een paar honderdduizend dollar mee verdienen, dan lijken ze "rijk" in dat ene jaar, volgens de defintie van Obama, ook al hebben ze maar een gemiddeld jaarlijks inkomen van 100.000 dollar en een netto-vermogen van minder dan een half miljoen dollar. Zij zullen niet alleen belast worden aan een hoger tarief, maar als het verkochte bezit jarenlang werd bijgehouden en niet sneller in waarde is gestegen dan de inflatie, dan zullen ze belast worden op een fictief inkomen, en in werkelijkheid een netto-verlies lijden. Dat is niet alleen economisch destructief, maar ook immoreel. (...)
Richard Rahn in The Washington Times, 29 augustus 2008
Het eerste gezin bestaat uit een vrouw die onlangs arts is geworden en 160.000 dollar per jaar verdient. Haar man is een kleine ondernemer die 110.000 dollar per jaar verdient, wat hun totale gezinsinkomen op 270.000 dollar per jaar brengt. Maar ze zijn nog steeds de leningen aan het afbetalen die de vrouw moest aangaan om haar studies te betalen, en de leningen die de man moest aangaan om zijn bedrijf te starten. Samen bedragen de schulden 300.000 dollar. Hun totale bezit wordt geschat op 450.000 dollar, bijgevolg is hun reële netto-vermogen (het verschil tussen activa en passiva) slechts 150.000 dollar.
Het tweede gezin bestaat uit een advocaat die vroeg op pensioen ging en zijn vrouw die niet werkt. Hun jaarlijks inkomen bedraagt 230.000 dollar, volledig uit intresten op belastingvrije municipale obligaties. Hun netto-vermogen bedraagt 7 miljoen dollar, waarvan vijf miljoen dollar in obligaties, een huis van een miljoen dollar zonder hypotheek, en een miljoen dollar in kunst, meubilair, auto's en persoonlijke spullen.
Het tweede gezin is duidelijk financieel beter af dan het eerste. Nochtans willen veel congresleden, waaronder Barack Hussein Obama, de belastingen voor het eerste (armere) gezin verhogen, maar niet die van het tweede gezin. Zij hebben een foute definitie van "rijkdom" gehanteerd door een stroom (inkomen) te verwarren met een reservoir (vermogen), en zo komen ze tot de foute conclusie. Ze willen diegenen die rijk willen worden belasten, terwijl ze diegenen die al rijk zijn hun status willen laten behouden.
Een belastingeverhoging voor de 2,3 miljoen Amerikanen die meer dan 250.000 dollar per jaar verdienen is dwaas en destructief, om de volgende redenen:
- Het vermindert de motivering voor zeer productieve mensen om jarenlang te studeren om de nodige vaardigheden te verwerven, en om vervolgens hard te werken bij het produceren van goederen en diensten die hun medeburgers nodig hebben;
- Het moedigt het verkeerd toewijzen van middelen aan, door mensen aan te moedigen om manieren te zoeken om de belastingdruk te minimaliseren, eerder dan om hun arbeid en spaargeld op de best mogelijke manier in te zetten;
- Het vermindert de sociale mobiliteit van gezinnen en bevriest de voordelen van wie grote rijkdom heeft geërfd (bijvoorbeeld de Kennedy's, de Pelosi's, de Kerry's enz.).
Wie wil dat de "rijken" meer betalen of meer "teruggeven", verwart niet alleen inkomen met rijkdom, maar begrijpt ook de cyclus van sociale mobiliteit niet, noch de gevolgen van belastingen en herverdelingsprogramma's op het "beschikbare inkomen". (...)
Het is een feit dat er ongeveer vier keer meer (8,9 miljoen) gezinnen zijn met een vermogen van meer dan 1 miljoen dollar, dan dat er gezinnen zijn die meer dan 250.000 dollar per jaar verdienen. En veel van die veelverdieners hebben een vermogen van minder dan 1 miljoen dollar. (...)
Omdat hoge marginale belastingschalen contraproductief zijn, pleiten sommigen voor een vermogensbelasting. Maar ook dat werkt niet. Een vermogensbelasting belast vooral het productieve kapitaal, en doet bijgevolg de werkgelegenheid en de productiviteit dalen. Het moedigt mensen ook aan om hun vermogen naar andere landen te versluizen of het te spenderen aan extravagante uitgaven. De Fransen hebben dat tot hun spijt al ondervonden.
De heer Obama zegt dat hij ook de meerwaardebelasting wil verhogen. Veel mensen verdienen in de loop van hun leven geld aan de verkoop van een boerderij, een klein bedrijf, een vakantiehuis enz. Als ze daar een paar honderdduizend dollar mee verdienen, dan lijken ze "rijk" in dat ene jaar, volgens de defintie van Obama, ook al hebben ze maar een gemiddeld jaarlijks inkomen van 100.000 dollar en een netto-vermogen van minder dan een half miljoen dollar. Zij zullen niet alleen belast worden aan een hoger tarief, maar als het verkochte bezit jarenlang werd bijgehouden en niet sneller in waarde is gestegen dan de inflatie, dan zullen ze belast worden op een fictief inkomen, en in werkelijkheid een netto-verlies lijden. Dat is niet alleen economisch destructief, maar ook immoreel. (...)
Richard Rahn in The Washington Times, 29 augustus 2008
OutlawMike
He Ivan, gij vroeg toch om argumenten om gelijkenissen aan te tonen tussen Obama en sossen hee? Obama is dus voorstander van een vermogensbelasting. Rara, welke partij hier is daar ook voorstander van?
Enfin, ik zie het al bij al redelijk positief in hoor. Denk dat we best een Kerry replay kunnen krijgen. En al die gekken hier die liggen te kwijlen voor dat vacuumhoofd zichzelf maar oppompen. Zijn dan stomverbaasd als alweer een Republikein wint.