Cordon dood, uitvinder ook
Gisterochtend, toen de linkse VLD'er Patrik Vankrunkelsven in De Morgen pleitte voor het doorbreken van het cordon sanitaire "om pragmatische redenen", stierf de bedenker van dat cordon aan een hartaanval. Maar elk eventueel verband tussen beide gebeurtenissen bestaat vooralsnog enkel in de fantasie van u, lezer. Hugo Gijsels, 54, journalist en auteur, bevond zich in het Waalse boekendorpje Redu toen zijn hart het begaf. Samen met Jos Vander Velpen schreef hij in 1989 het boek "Het Vlaams Blok: het verdriet van Vlaanderen", in 1992 het boek "Het Vlaams Blok" (Franstalige PDF-versie gratis beschikbaar), en in 1995 "Open je ogen voor het Vlaams Blok ze sluit". Gijsels werkte o.a. voor Knack, Humo en De Morgen, maar zijn laatste job was bij het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding, waar hij al een tijd met ziekteverlof was. Hij wordt vrijdag gecremeerd.
Het is enigszins cynisch van mijnentwege om vast te stellen dat het voor Gijsels zelf wellicht beter is dat hij nu in vrede kan rusten, in plaats dat hij moet vaststellen hoe 'zijn' cordon sanitaire week na week pleitbezorgers verliest en verder afbrokkelt. Zes dagen geleden verklaarde Bart Somers in Gent tijdens een debat met Derk-Jan Eppink: "het cordon sanitaire is dood". Maar noch Eppink, noch ikzelf zien een coalitie tussen VLD (of CD&V) en Vlaams Belang als een droomscenario. Net als Eppink, Willy De Clercq, Rik Daems en talloze liberale basismilitanten, ben ik in principe voorstander van een roomsblauwe coalitie, VLD en CD&V dus, eventueel aangevuld met N-VA. Op sociaal-economisch vlak hebben deze partijen meer met elkaar gemeen dan paars. Van 1981 tot 1988 zorgde roomsblauw, met Wilfried Martens, Willy De Clercq en Guy Verhofstadt, ervoor dat België evolueerde van "de zieke man van Europa" tot een land dat zijn economische competitiviteit weer herwon. De devaluatie van de Belgische Frank en de stimulering van het aandelenbezit via de wet Monory-DeClercq waren enkele van de opvallendste verwezenlijkingen. Niet dat alles toen zo ideaal was: de staatsfinanciën bleven verder ontsporen, ondanks de pogingen tot budgetaire orthodoxie van Guy Verhofstadt, die tussen 1985 en 1988 begrotingsminister was. Het was die drang naar budgetaire orthodoxie van Verhofstadt die vakbondsleider Jef Houthuys ertoe bracht hem de bijnaam "da joenk" te geven, en roomsblauw in te ruilen voor roomsrood.
Al zestien jaar lang kiest Vlaanderen centrum-rechts, maar krijgt het een centrum-links beleid. Deze toestand zorgt ervoor dat een steeds groter deel van het kiespubliek, dat ervaart dat zijn centrum-rechtse keuze tot niets leidt, gaat stemmen voor extreem-rechts, in de hoop dat men in Brussel "het signaal" eindelijk gaat snappen. Zodat roomsblauw nu zelfs geen meerderheid haalt in het Vlaams Parlement, zelfs indien men de coalitie zou aanvullen met N-VA. En doordat de PS al zestien jaar op federaal vlak een "eigen volk eerst"-politiek ten bate van de eigen regio kan voeren, wordt deze partij in Wallonië gehonoreerd met 34% van de stemmen.
De trieste realiteit: door zestien jaar lang een centrum-links beleid te geven aan de Vlaamse kiezer die keer op keer om een centrum-rechts beleid vroeg, wordt een niet-linkse coalitie uiteindelijk slechts mogelijk met de medewerking van extreem-rechts. Met dank aan Hugo Gijsels, Jos Geysels, Louis Tobback en Steve Stevaert.
Mijn voorkeur voor een roomsblauwe coalitie is niet onverenigbaar met het feit dat ik het cordon sanitaire een taktische blunder vind, die contra-productief werkt. Willy De Clercq herhaalde vorige week nog eens zijn uitspraak van enkele jaren geleden, dat het cordon aan de socialisten een certificaat van gegarandeerde regeringsdeelname geeft. Karel Dillen van zijn kant schreef in zijn politiek testament dat het cordon aan het Blok/Belang een certificaat geeft voor ononderbroken groei. Ze hebben beiden gelijk.
UPDATE 29-12-2004: Er is een weblog opgestart ter nagedachtenis van Hugo Gijsels.
http://hugo-gijsels.skynetblogs.be/
Het is enigszins cynisch van mijnentwege om vast te stellen dat het voor Gijsels zelf wellicht beter is dat hij nu in vrede kan rusten, in plaats dat hij moet vaststellen hoe 'zijn' cordon sanitaire week na week pleitbezorgers verliest en verder afbrokkelt. Zes dagen geleden verklaarde Bart Somers in Gent tijdens een debat met Derk-Jan Eppink: "het cordon sanitaire is dood". Maar noch Eppink, noch ikzelf zien een coalitie tussen VLD (of CD&V) en Vlaams Belang als een droomscenario. Net als Eppink, Willy De Clercq, Rik Daems en talloze liberale basismilitanten, ben ik in principe voorstander van een roomsblauwe coalitie, VLD en CD&V dus, eventueel aangevuld met N-VA. Op sociaal-economisch vlak hebben deze partijen meer met elkaar gemeen dan paars. Van 1981 tot 1988 zorgde roomsblauw, met Wilfried Martens, Willy De Clercq en Guy Verhofstadt, ervoor dat België evolueerde van "de zieke man van Europa" tot een land dat zijn economische competitiviteit weer herwon. De devaluatie van de Belgische Frank en de stimulering van het aandelenbezit via de wet Monory-DeClercq waren enkele van de opvallendste verwezenlijkingen. Niet dat alles toen zo ideaal was: de staatsfinanciën bleven verder ontsporen, ondanks de pogingen tot budgetaire orthodoxie van Guy Verhofstadt, die tussen 1985 en 1988 begrotingsminister was. Het was die drang naar budgetaire orthodoxie van Verhofstadt die vakbondsleider Jef Houthuys ertoe bracht hem de bijnaam "da joenk" te geven, en roomsblauw in te ruilen voor roomsrood.
Al zestien jaar lang kiest Vlaanderen centrum-rechts, maar krijgt het een centrum-links beleid. Deze toestand zorgt ervoor dat een steeds groter deel van het kiespubliek, dat ervaart dat zijn centrum-rechtse keuze tot niets leidt, gaat stemmen voor extreem-rechts, in de hoop dat men in Brussel "het signaal" eindelijk gaat snappen. Zodat roomsblauw nu zelfs geen meerderheid haalt in het Vlaams Parlement, zelfs indien men de coalitie zou aanvullen met N-VA. En doordat de PS al zestien jaar op federaal vlak een "eigen volk eerst"-politiek ten bate van de eigen regio kan voeren, wordt deze partij in Wallonië gehonoreerd met 34% van de stemmen.
De trieste realiteit: door zestien jaar lang een centrum-links beleid te geven aan de Vlaamse kiezer die keer op keer om een centrum-rechts beleid vroeg, wordt een niet-linkse coalitie uiteindelijk slechts mogelijk met de medewerking van extreem-rechts. Met dank aan Hugo Gijsels, Jos Geysels, Louis Tobback en Steve Stevaert.
Mijn voorkeur voor een roomsblauwe coalitie is niet onverenigbaar met het feit dat ik het cordon sanitaire een taktische blunder vind, die contra-productief werkt. Willy De Clercq herhaalde vorige week nog eens zijn uitspraak van enkele jaren geleden, dat het cordon aan de socialisten een certificaat van gegarandeerde regeringsdeelname geeft. Karel Dillen van zijn kant schreef in zijn politiek testament dat het cordon aan het Blok/Belang een certificaat geeft voor ononderbroken groei. Ze hebben beiden gelijk.
UPDATE 29-12-2004: Er is een weblog opgestart ter nagedachtenis van Hugo Gijsels.
http://hugo-gijsels.skynetblogs.be/

Bema - be_ma (at) hotmail (dot) com