De psychologie van de welvaart
Mijn analyse van Europa is deels beïnvloed door het feit dat ik momenteel in de Verenigde Staten woon. Ik voel een enorm verschil. In Europa overheerst een collectieve droefgeestigheid, een gebrek aan energie. Tegelijk heerst er dankzij de welvaartsstaat een gevoel van relatieve bescherming. In Amerika is dat net het tegenovergestelde. Je hebt veel energie gecombineerd met een grote individuele angst voor de toekomst. 'Als ik mijn job verlies, verlies ik mijn leven', dat gevoel. (...)
Aziaten hebben momenteel veel meer veerkracht dan wij omdat ze uit een cultuur van lijden komen. Nog niet zo lang geleden leefde het overgrote deel van de bevolking in een armoedige en uitzichtloze situatie. Samen met het economische wonder kwam de hoop op een beter leven. Ze dragen die herinnering met zich mee en zijn bereid om het gevecht met de crisis aan te gaan. Je zou kunnen zeggen dat Aziaten de energie hebben die de Europeanen in 1945 hadden toen ze temidden van de oorlogsruïnes aan de wederopbouw van hun continent begonnen. Wij, daarentegen, zijn in zekere zin slachtoffers van ons succes. Niets leidt meer tot mislukking dan succes. Qua welvaart waren we zo succesvol dat onze huidige doelstelling vooral gericht is op de verdediging van wat we hebben. Niet veroveren, maar verdedigen is ons doel geworden. We zijn een defensief continent geworden, gericht op de status-quo. (...)
Dominique Moisi, auteur van "De geopolitiek van emotie", geïnterviewd door Koen Vidal in De Morgen, 27 juni 2009
Aziaten hebben momenteel veel meer veerkracht dan wij omdat ze uit een cultuur van lijden komen. Nog niet zo lang geleden leefde het overgrote deel van de bevolking in een armoedige en uitzichtloze situatie. Samen met het economische wonder kwam de hoop op een beter leven. Ze dragen die herinnering met zich mee en zijn bereid om het gevecht met de crisis aan te gaan. Je zou kunnen zeggen dat Aziaten de energie hebben die de Europeanen in 1945 hadden toen ze temidden van de oorlogsruïnes aan de wederopbouw van hun continent begonnen. Wij, daarentegen, zijn in zekere zin slachtoffers van ons succes. Niets leidt meer tot mislukking dan succes. Qua welvaart waren we zo succesvol dat onze huidige doelstelling vooral gericht is op de verdediging van wat we hebben. Niet veroveren, maar verdedigen is ons doel geworden. We zijn een defensief continent geworden, gericht op de status-quo. (...)
Dominique Moisi, auteur van "De geopolitiek van emotie", geïnterviewd door Koen Vidal in De Morgen, 27 juni 2009



A.Rouet
Op zomeravonden zoals gisteren, vandaag en morgen zitten wij Vlamingen met zijn vele tienduizenden op terrasjes in leuke stadjes als Brugge, Gent, Mechelen, Leuven, Hasselt etc., drinken er een Duvel, eten een hapje, klagen wat over politiek, belastingen en hun buurman die vaderschapsverlof neemt, maar 'ach geef er ons nog enen' want neen, ze gaan te vaak op reis om niet te weten dat het elders 'veel minder is'.
Neen jaloers hoeven ze niet te zijn op de Amerikaan die na achten tussen kantoor en thuis op de intersection een McDonalds 'in-drived' voor een cherry Cola met double cheeseburger en donut-after.
Immers diens 'grote individuele angst voor de toekomt', aldus Moisi, mag hem dan het nadenken beletten, het gevoel 'dat men zijn leven verliest, wanneer men zijn job verliest' moet verschrikkelijk zijn. Als hij al slapen kan, droomt hij wel eens van een vangnet als het onze.
Vanavond zit ik op de Vismarkt in Mechelen, eet er wat sardientjes in de Ronda, lees er de nieuwe Humo en bekijk er de opwaaiende zomerjurken van nieuwe meisjes
Om het met Emiel Goelen te vragen: U toch ook?