Leve de vakbond, weg met de werkgevers

http://cmp.roularta.be/cmda...

Ik had dendof toch begrepen, maar had toch wat toelichting gewenst bij de cijfers.

Het artikel: steeds weer hetzelfde slaapverwekkend discours.

Als kleine KMO hebben wij in 2008 een nutteloze kracht afgezet en hebben daardoor in 2009 een leuk budget overgehouden om een machine die met 2 mensen bediend wordt te automatiseren, zodat ze nog met 1 persoon kan bediend worden. Dat automatisering zo toegankelijk wordt, ook in de KMO, is een serieuze bedreiging voor de arbeidsplaatsen die ingevuld worden door die werknemers die als 'handlanger' worden ingezet. Maar mij spijt het niet, want de teleurstellingen die ik de laatste 5 jaar met nieuw (jong) personeel heb meegemaakt, doen mij neigen naar het opsteken van mijn middenvinger naar de vakbondsleiders.

Wat mij wel verontrust, wat er zal gebeuren met al die mensen die niet meer aan de bak zullen komen. Ik vrees dat die zullen blijven denken in de demagogische termen die de vakbonden hen voorspiegelen. En dat kan wel eens heel lastig worden.

Allee, eindelijk verdedigen de vakbonden mensen die willen werken (jawel, ongelooflijk !) en niet diegenen die onterecht klagen en gewoon wat meer geld willen terwijl dat ze het niet verdienen. Verder zit Pauli duidelijk nog in de jaren 70. Waarschijnlijk een nostalgische opwelling ... terwijl hij voor de zoveelste maal oude opnames van de kat aan 't bekijken was. De rol van de vakbond is allang serieus veranderd. De grote zaken die ze moesten doen, liggen al jaren achter de rug. Eigenlijk is alles allang gedaan. Wel niet onderschatten hoeveel administratieve ondersteunig ze bieden aan de werknemers bij heel de malle papiermolen die soms gevraagd wordt bij van alles en nog wat. Ook opvang bij ontslag en samenbrengen van lotgenoten enzo. De vakbonden afschaffen moogt ge zeker doen. Wel zoeken ze soms nog hun teloorgegaane grootsheid (begrijpelijk, wie zou dat niet doen) maar tijden zijn veranderd en ze zouden zich soms beter iets nederiger opstellen.
En helemaal akkoord met elveebee

Vrijdagmiddag stapte er een hele lading syndicalisten op de trein terug naar huis. Gedaan met het rustig voorbereiden van de vergadering waar ik naar op weg was.
Tijdens het eerste deel van de rit was ik omringd door Franstalige roodvesten: veel lawaai, maar inhoudelijk werd er alleen maar op los gezwansd en gebrald. Tijdens het tweede deel van de rit zaten er enkel nog Vlaamse groenvesten rondom mij. Zoveel stiller ging het er niet aan toe, want zij debateerden hevig over de inhoud van de betoging en de vele fouten van het patronaat. Gaandeweg verschoof de discussie zich naar de operationele fouten die hun patroons al hadden begaan. (Die patroons bleken geen ondernemers, maar ingehuurde managers te zijn. Voor mij is dat een wereld van verschil.)
Wat mij daarbij opviel was het constante wij-zij denken. Geen enkele groenvest die er aan dacht om dan maar zelf een onderneming op te starten, ondanks dat zij het toch allemaal zoveel beter wisten dan die managers boven hen.
Mijn afspraak en ikzelf hebben allebei de werknemersdeur achter ons dicht getrokken om elk onze eigen zaak op te starten. Wat mij betreft: omdat ik het beu was dat de bazen toch nooit naar mijn voorstellen wilden luisteren, laat staan implementeren. Ik verkoos mijn groot (on-)gelijk in het veld te bewijzen in plaats van gefrustreerd te raken door de neergang van het bedrijf waar ik voor werkte. Neergang waardoor ik vroeg of laat toch mijn job zou verliezen.
Mijn afspraak heeft al verschillende nieuwe arbeidsplaatsen gecreëerd. Gelukkig dat hij nooit een syndicalist is geweest, want dan had hij als gevangene van dat wij-zij denken nooit die sprong gemaakt en zouden er nu enkele jobs onzichtbaar minder zijn geweest.
Moest pakweg een op de twintig syndicalisten het aandurven om zijn of haar groot managementgelijk in de praktijk te bewijzen door een eigen zaak op te starten, dan zou het met de industriële vernieuwing en de werkgelegenheid in dit landje al veel beter gaan. Maar nee, dat zijn de anderen... die onbekwame geldkloppers van het patronaat.
Zielig.

@Pepperjack

Ik niet. Ook de vakbonden bij Opel blijven vastgeroest zitten in hun negentiende eeuwse internationale vaktbondslogica.
Onder paars kon het op een bepaald moment niet op in dit land: de ene staking volgde op de andere. Niet om meer werk, maar wel om meer geld en liefst voor minder werk. Voor zover ik het mij goed herinner was dit toen ook bij Opel Antwerpen het geval en met succes.
Gevolg: Opel heeft sindsdien niet meer in die fabriek geïnvesteerd en waardoor Kennes & C° enkel nog maar de Europese vakbondssolidariteit kunnen inroepen. Ten tijde van paars hebben diezelfde Vlaamse vakbonden geen Europese vakbondsacties ondernomen voor een nog hoger bruto-loon voor alle Europese vestigingen. (Ik weet het: de loonakkoorden zijn nationaal geregeld.)
Bij AB InBev hebben de vakbonden nu een soortgelijke Pyrrusoverwinning behaalt: binnen X aantal jaren zullen ze niet moeten jammeren dat er sindsdien niet meer in de Belgische brouwerijen en hoofdkwartier van de groep werd geïnvesteerd...

Wanneer gaan vakbonden eens een fabriek platleggen omdat ze vaststellen dat het bestaande management niet bekwaam genoeg is om die fabriek op lange termijn een overlevingskans te geven en dat ze daarom een nieuw toekomstgericht management van de aandeelhouders eisen?
Waarom hebben de vakbonden bij Opel destijds niet de alarmklok geluid over de slechte modellenpolitiek en over het te weinig investeren in milieuvriendelijke wagens?
Wanneer gaan vakbonden er op toe zien dat het personeel tijdig bijgeschoold geraakt en er zo nodig zelf voor in staan?

Wat ik vrijdag op de trein hoorde was duidelijk: veel van die gasten weten heel goed welke managementfouten er in "hun" bedrijven worden gemaakt.
Wel, als ze niet zelf een bedrijf willen oprichten om te tonen hoe dat het wel moet, dat ze dan op zijn minst die managementfouten aanklagen vooraleer het te laat is, in plaats van enkel maar meer loon voor minder werk te eisen.

Pas wanneer dergelijke zaken zouden gebeuren, zullen de vakbonden de eenentwintigste eeuw hebben betreden en zullen ze er zich echt op kunnen beroemen dat zij strijden voor de jobtoekomst van hun leden.
Nu doen ze nooit iets anders dan de takken afzagen waarop zij en hun leden zitten, enkel en alleen omwille van het korte termijn gewin en de bekrompenheid van geest zowel bij de leiding als bij de leden.
Voor zover ik weet gaat deze kritiek op voor alle Europese vakbonden.